یادداشت

علی صمد

تبعیض فوق مشخصا نقض روشن حقوق شهروندی، حقوق بشر، و حتی نقض معاهدات موجود دولت جمهوری اسلامی است. تبصره ماده 48 بر خلاف اصل 35 قانون اساسی است که می گوید: "در همه دادگاه‏ها طرفین دعوی حق دارند برای خود وکیل انتخاب نمایند و اگر توانایی انتخاب وکیل را نداشته باشند باید برای آنها امکانات تعیین وکیل فراهم گردد". طبق اصل 35 قانون اساسی رژیم، اصل انتخاب وکیل، الزام آور برای قوه قضاییه است. و اگر هم کسی قصد تفسیر این اصل را داشته باشد، باید به نفع متهم انجام دهد.

علی پورنقوی

آیا اختلاف بر سر تداوم یا خاتمۀ تحریم جمهوری اسلامی از سلاحهای متعارف، به عامل احتمالی شکست مذاکرات هسته ای تبدیل خواهد شد یا این اختلاف تقلائی برای امتیازگیری های خرد در لحظات نهائی مذاکرات است؟ نوشته این اختلاف را تقلا برای امتیازگیری خرد می داند و آکتورهای اصلی آن را امریکا، جمهوری اسلامی و روسیه. به زعم نوشه در ظرف و زمینۀ مذاکرات هسته ای موضوعاتی در فراسوی پروندۀ هسته ای ایران، از جمله مسائل منطقه نیز مطرح بوده اند و اختلاف بر سر تحریم تسلیحاتی بی ارتباط با آن نیست. اما اگر تا دو روز دیگر توافق جامعی حاصل نشود، این اختلاف بر سر تحریم تسلیحاتی نیست که عدم توافق را رقم زند و توافق جامع را گرو خویش گیرد.

صادق کار

برای خروج از این دور تسلسل فرسایندە و بی حاصل آلترناتیو دمکراتیک دیگری وجود دارد کە میتواند بە این دور تسلسل پایان دهد و زمینە را برای تحولات دمکراتیک واقعی فراهم کند، تشکیل آلترنایو جمهوری‌خواهان سکولار و دمکرات از طیفهای وسیع مخالفین جمهوری اسلامی یگانە تضمینی است کە میتواند هم دولتها را برای انجام تعهداتشان تحت فشار قرار دهد و هم زمان گذر از استبداد فقاهتی بە یک نظام جمهوری مدرن و عرفی کە متضمن حقوق برابر برای عموم مردم باشد را کوتاە تر نماید.

سهراب مبشری

دروغ است وقتی می گویند دعوا بر سر راه حلی برای بحران بدهی هاست. بدهی ها هرگز تسویه نخواهد شد، نه بدهی های یونان و نه حتی بدهی های شاگردان نمونه سیاست ریاضت کشی مانند آلمان. یونان تنها ضعیفترین حلقه زنجیر در اروپاست. در منطق بازار مالی، شرط بندی روی گسستن ضعیفترین حلقه زنجیر بسیار سودآور است. همین شرط بندی این حلقه را باز هم ضعیفتر می کند. از طریق این گونه شرط بندی ها صاحبان سرمایه مالی چه در سالهای پیش از به اصطلاح شروع بحران مالی جهانی در سال 2008 و چه در سالهای پس از آن، صدها میلیارد دلار سود به جیب زده اند. تا بازارهای مالی هست این مکانیسم شرط بندی هم هست.

صادق کار

سوای مسئلۀ پروندۀ هسته ای که تقریباً کل جمهوری اسلامی به ضرورت حل آن رسیده است، دولت روحانی در بهترین حالت تنها ظرفیت و استعداد انجام بخش کوچکی از مطالبات جامعە آنهم با جهتگیری بە سود منافع ثروتمندان را دارد و این حد از اصلاحات لاک پشتی و محافظە کارانە جوابگوی بحران های کنونی کە از هر سو جامعە را در میان گرفتە اند، نیست. به علاوه بە لحاظ این کە حقوق اکثریت جامعە را فدای منافع اقلیت ثروتمند جامعە می کند، قادر بە بسیج نیروی کافی برای پیشبرد اصلاحات حداقلی هم نیست.

علی پورنقوی

نوشته، دشواری وضعیتی را که برای رسیدن به توافق جامع هسته ای در خلال سه هفتۀ آیندۀ وجود دارد، ظاهر وضع کنونی می داند و بر این است که تمام عواملی که ایران و امریکا را در چندین سال اخیر به حل مسئله ترغیب می کرده اند، همچنان باقی اند. این، نه شکست مذاکرات هسته ای و بازگشت به مناسبات تنش آلودۀ سالها پیش با امریکا، بلکه کشیده شدن باز هم وسیعتر و مستقیمتر پای جمهوری اسلامی به منجلاب سوریه است که امروزه به واقعی ترین خطر بر بالای سر مردم و کشور ما شکل بخشیده است

صادق کار

منظور روحانی از انتخابات رقابتی، آزاد و شفاف البتە، محدود بە انتخابات بین "خودی ها"ست و شامل حال دگراندیشان نمی شود. این در حالی است که دامنۀ "خودی ها" هم در جمهوری اسلامی مدام تنگ و تنگتر شده است. نهایت خواست وی فعلا بازگشت بە دورانی است کە هنوز بخش بزرگی از "خودیها"مانند امروز از شرکت در انتخابات محروم نشدە بودند و بهر حال رد صلاحیت نمی شدند. او احتمالا بر این گمان است کە اگر بتواند این خواستش را - کە البتە بعید می نماید - بە حریف بقبولاند، انتخابات آیندە را بردە است و اگر نتواند، کار دولتش بە احتمال زیاد تمام است.

سهراب مبشری

نیروهای آزادیخواه و چپ ایرانی باید بر این موضع پای بفشارند که منافع ملی ایران در منطقه خلیج فارس و فراتر از آن، چیزی جز صلح، تنش زدایی، حسن همجواری و همکاری منطقه ای نیست. هر گونه توسعه طلبی، با هر توجیه ایدئولوژیک که پیش برده شود، هر گرایش عظمت طلبانه، خواه با رنگ مذهبی و خواه زیر بیرق ناسیونالیسم، مغایر با منافع ملی ایران است. در دفاع از صلح و تنش زدایی است که سیاست نیروهای دمکرات و چپ در همه کشورها در یک راستا قرار می گیرد. جا دارد که همه نیروهای دمکرات و چپ در کشورهای مختلف منطقه، در موضعگیری های مشترک، بر رئوس مشی صلح خواهانه ای که آنها را به هم پیوند می دهد، تاکید کنند.

نظر12
علی پورنقوی

نوشته گذر از دایرۀ بستۀ انتخابات در جمهوری اسلامی را مستلزم مکث بر این پرسش می داند: آیا ترکیب این دو سیمای سیاسی برای یک نیروی واحد ناممکن است: اولی به عنوان یک نیروی اپوزیسیون، فراتر از محدودیتهای اکید عملی سیاستورزی، معترض به نقض حق شهروندی دگراندیشان و دگرباشان و برای احیای این حق در راستای تضعیف استبداد، و دیگری ایضاً به عنوان یک نیروی اپوزیسیون، در چارچوب محدودیتهای اکید عملی، از جمله با ملاحظۀ موازنه های موجود در میان نیروهای سیاسی و برای تأثیر بر آنها در راستای تضعیف استبداد؟

نظر2
صادق کار

یقیناً طرح "پول های کثیف" توسط وزیر کشور بی ارتباط با "انتخابات" مجلس کە روحانی خیلی روی تغییر ترکیب مجلس آیندە حساب باز کردە، نیست... ولی واقعیت این است کە بە رغم بیزاری شدید مردم از جناح فاسد حاکم، عدە زیادی از مخالفان و ناراضیان تمایلی بە رای دادن بە لیست های انتخاباتی طرفداران دولت از خود نشان ندهند. اعتراضات گروه های اجتماعی ... قراین این نتیجه اند که در اصل انگیزەای برای شرکت در انتخابات و رای دادن بە لیست هائی کە در برنامە هایشان اثری از حقوق و منافع زحمتکشان و نمایندگان واقعی آن ها نیست، وجود ندارد

علی پورنقوی

نوشته با استقبال از چشم انداز نزدیک توافق بر سر برنامۀ هسته ای جمهوری اسلامی، نشانه ها و عناصر سیاست منطقه ای سرمایه سوز و خطرآفرین دیگری را به دست می دهد و بر کوشش برای یکی کردن تشیع و ناسیونالیسم ایرانی و تداعی منافعی - غیر از صلح و همکاری در منطقه - به عنوان منافع ملی ایران، انگشت می نهد. نوشته بر آن است که ایران منافعی ملی در منطقه جز صلح ندارد و عرصۀ "دخالت آن در امور دیگر کشورها" نیز حقوق بشر در محدودۀ تعریف شدۀ بین المللی است

سهراب مبشری

قربانیان اصلی دخالت عربستان و جمهوری اسلامی در یمن، مردم این کشورند. اما این جنگ تهدیدی برای کل منطقه نیز محسوب می شود. اگر جامعه بین المللی، عربستان و جمهوری اسلامی را وادار به رعایت حق حاکمیت دیگر کشورها نکند، بیم آن می رود که رقابت این دو به فجایع دیگری در سایر کشورها بیانجامد. قدرتهای بزرگ جهانی تاکنون نقشی منفی در جنگ های نیابتی ریاض و تهران داشته اند. دولت اوباما از تجاوز آشکار ارتش عربستان سعودی به یمن حمایت کرده است. این پشتیبانی، در تضاد با ادعای آمریکا مبنی بر تلاش برای برقراری صلح و امنیت در خاورمیانه است.

نظر1
سهراب مبشری

مردم حق دارند از توافق احتمالی هسته ای شادمان شوند، حق دارند این شادمانی را ابراز کنند و نیز این انتظار را که حکومت به تعهداتی که به منظور پایان دادن به بحران هسته ای متقبل شده است، پایدار بماند، از راه رفته باز نگردد و فصل بحران هسته ای را برای همیشه ببندد. اگر هم پایان بحران هسته ای تنها به معنای دور شدن کابوس جنگ باشد، باید از پایان این بحران استقبال کرد. اما احساس همراهی با این شادمانی نافی وظیفه افشاگری علیه حکومت نیست. در دوره پس از بحران هسته ای، این افشاگری شامل افشای نقش حکومت و به ویژه رهبر آن در تحمیل بحران ده ساله و آسیب ده ها میلیارد دلاری به اقتصاد ایران در یک دهه اخیر است.

نظر1
صادق کار

بسیاری از خلف وعدەهای روحانی آگاهانە وعمدی و منطبق با منافع و ایدەآل های فکری و طبقاتی جریان «اعتدالی» است کە روحانی سعی دارد آن را بپوشاند... برنامە اقتصادی او کە از وجوە مشترک روحانی، رفسنجانی، خامنەای و بە اعتباری اکثریت جریانات حکومتی و بسیاری از غیر حکومتی های مدافع نئولیبرال ها است، تبعاتی دارد کە با بخشهای دیگری از وعدەهای روحانی، آنهم در یک جامعە بە شدت قطب بندی شده و فقرزدە، سنخیتی ندارد. باز کردن فضای سیاسی ممکن است این برنامە را در نطفە خفە کند

علی پورنقوی

این که امروز دستگاه دیپلماسی جمهوری اسلامی دیگر به تعرضات سخیف و نیاندیشیده علیه حقوق بین المللی بر نمی خیزد، و حتی بالاتر از این، به آن استناد و اتکا می کند، و این که دستگاه دیپلماسی امریکا نیز پس از یک و نیم دهه نابوده انگاری نظام حقوق بین الملل به توسل به آن رو می کند، آموزه و شگفتی بزرگ مناقشه بر سر پروندۀ هسته ای جمهوری اسلامی است. آموزه ای که خاصه برای مردم ایران، به قیمتی گزاف حاصل آمده است و هم از این رو می تواند دستمایۀ باارزشی در مبارزه برای پایبند کردن جمهوری اسلامی به هر تهعد بین المللی اش باشد.

صادق کار

در این فضای پرتنش و خطرناک کە همە مردم منطقە وبشمول آن کشور و مردم ما را تهدید میکند، مبارزە با نیروهای افراطی و جنگ طلب و مهار آنان عاجلترین اقدامی است کە بایستی در سرلوحە نیروهای دمکراتیک ترقی خواە و صلح دوست ایران و منطقە قرار گیرد و تعجیل در رسیدن بە توافق حول مناقشە هستەای با ٥+١ نخستین گام مهم در این راە است.

نظر1
سهراب مبشری

این طیف که می توان به تسامح بر آن نام چپ نو نهاد، نیروهای مختلفی را شامل می شود، از احزابی که به صراحت خواهان گذار از سرمایه داری اند تا احزابی که در این باره موضع صریح ندارند، از نیروهایی که در مرزبندی با سوسیالیسم دولتی خود را مدافع سوسیالیسم دمکراتیک اعلام می کنند تا جریاناتی که خود را کمونیست می دانند. تفاوتهای میان شرایط کشورها نیز یک بعد دیگر از تفاوتها میان اجزای چپ نو را تشکیل می دهد. این گونه احزاب لااقل اکنون خواست خروج از یورو و اتحادیه اروپا را مطرح نمی کنند اما خواهان تغییر سیاستهای اقتصادی و مالی اند. رسالت این احزاب، برافراشتن مجدد پرچمی است که سوسیال دمکراسی آن را رها کرده است. در عرصه اقتصادی، جان کلام «چپ نو» در اروپا بازگشت به سیاستهای کینزی است

نظر1
بهزاد کریمی

هر چه که انقلاب سال 57 زمان فزون تری را پشت سر می نهد، پرسش‌ها پیرامون آن نیز دامنه بیشتری می گیرند... نه بستر زمانی این رخداد کلان هنوز به تمامی از جوشش افتاده و نه که خود آن در سیمای پیامدهایش به آن چنان پایانی رسیده است که بتوان از فراز زمان سپری شده و جایگاه بیرون از آن، در باره‌اش کلان نگرانه تر به سخن نشست. انقلاب 1357، پدیده تاریخی‌ایی است کماکان و هنوز هم روان در هم امروز ایران.

نظر8
صادق کار

منتفی نیست که با پیگیری مردمی کە در اثر این فسادها دچار فقر و تنگدستی شدە و بخاطر اعتراض بە آنها، جان و مالشان را از دست دادە و زندانی و شکنجە شدەاند، برکناری از مسئولیت های دولتی، محاکمە و مجازات واقعی همە عوامل فساد، بازگرداندن پولها و اموال غارت شدە بە خزانە دولت و آزادی و جبران خسارت بە همە کسانی کە از این رهگذر متحمل ضرر و زیان شدەاند، به خواستی وسیع تبدیل شود.

علی پورنقوی

نوشته با نگاهی به واقعۀ شارلی ابدو در پاریس و همزمان با آن، ممانعت از برگزاری نمازجماعت اهالی سنت و سپس مهروموم کردن نمازخانۀ آنان در تهران، مناسبات جمهوری اسلامی با اقلیتهای ملی-قومی و مذهبی را دادخواستی سنگین علیه جمهوری اسلامی اعلام می کند که در پیشانی این دادخواست، "سوق جامعه به سوی بهیمی ترین خشونتها" قرار خواهد گرفت

صفحه‌ها