مرضيه شفيع (شمسی)

متن سخنان مرضیه شفیع در مراسم یادمان بنیانگذاری جنبش فدائی درتورنتو

علت رشد و ماندگاری ما و روییدن به یک جریان بالنده این بود که در خود و پوسته سنتی خود باقی نماندیم. توانستیم تا آنجا که مقدور بود و هست با زمان معاصر پیش برویم. نگاه انتقادی ما بخود و پیرامون خود، این امکان را به ما می داد که بتوانیم افکار، گفتار، رفتار و اعمال خود را در هر گامی، مورد بررسی قرار بدهیم و نکات منفی و مثبت انها را از هم تفکیک کنیم و نقاط مثبت را تقویت و بکار بگیریم.

بخش: 

سخنان شمسی شفيع در سمينار حميد اشرف

براستی این رفيق کیست که حضورش اینهمه به ما اعتماد به نفس می دهد. با وجود او ما غم از دست دادن رفقایمان را راحت تر تحمل می کنیم. وقتی حمید زنده است، سازمان زنده است. ما همه چیز داریم. این مبارز خستگی ناپذیر و بی باک به ما آنچنان انرژی و شور توانایی می داد که می توانستیم کوه را از جا بکنیم. او چه کسی است که اینهمه نزد رفقا ارج و احترام دارد. انسانی والا که شیفته آزادی و انسانیت است.

«شکوفه های طوفان»

گفت و گو با رفیق مرضیه شفیع (شمسی) به بهانه چهل و پنجمین سالگرد جنبش فداییان خلق ایران

سازمان ما تلاش کرده همراه با تحولات جهانی، خود را نقد و بازسازی کند. از جزم اندیشی و دگم گرایی دست بردارد و تلاش می کند صدای خود را بگوش کسانی که دلشان برای مردم و وطن خود می تید برساند. جان مایه حرکت ما در این است که به آزادی دمکراسی و سوسیالیسم اعتقاد داریم.

8 تیر، روزی که در تاریخ جنبش چپ جاودانه شد

بیاد حمید می افتم مردی از سلاله ستارخان، روزبه و جزنی با چشمانی روشن، پیشانی سفید، مهربان با قلبی به بزرگی اقیانوس و آرامشی به مانند نسیم صبحگاهان. حمید اشرف در سال 1325 در تهران متولد شد. بعد از پایان تحصیلات متوسطه در رشته فنی پذیرفته و وارد دانشگاه تهران شد. او فعالیتهای سیاسی خود را از همان دوران نوجوانی و با گروه جزنی آغاز کرد و به یکی از بنیانگذاران برجسته سازمان چریکهای فدایی خلق تبدیل شد. حمید همراه یارانش بپا خاست تا سکوت شب را بشکند و صدا و پرچم مبارزه برای داد و آزادی علیه بیداد گری و استبداد را رساتر و برافراشته تر کند.

بخش: 

بمناسبت ۸ تیر، ۱۳۵۵ روز شهادت رفقا حمید اشرف و نه تن از یاران

در زمانه ای که عمر چریک شش ماه تصور میشد، من افتخار و شانس آن را یافتم که بمدت شش سال در صفوف و در خانه های تیمی سازمانی که بدلیل اهداف آزادیخواهانه و عدالت جویانه اش آنرا عمیقا دوست داشتم، مبارزه کنم و زنده بمانم. در آن سالها همرزمان بیشماری که صمیمانه دوستشان داشتم در چشم بهم زدنی رفتند و باز نگشتند. اکنون که از فراز عمر به آن سالها و به خاطرات آن یاران نگاه میکنم احساس غمی سنگین توام با احترامی عمیق وجودم را فرامیگیرد. نمیشود به گذشته های دور و انتخاب های جوانی بی انتقاد بود، اما نه با خشم و نفرت.

اشتراک در RSS - مرضيه شفيع (شمسی)