یادها و یادبودها

بهرام رحمانی

نویسنده مشهور آلمانی که رمان «طبل حلبی» او به 55 زبان ترجمه شده بر اثر یک عفونت شدید درگذشت.
گونتر گراس در سال ۱۹۵۹ در سن ۳۲ سالگی با انتشار نخستین رمان خود «طبل حلبی» به شهرتی جهانی دست یافت. وی 40 سال پس از انتشار این رمان، در سال 1999، جایزه ادبی نوبل را برای مجموعه‌ آثارش دریافت کرد.

مراسم خاکسپاری و بدرود با رفیق حسین نعمتی، از کادرهای برجسته حزب تودهٔ ایران و دبیر «انجمن همبستگی سندیکاها و شوراهای کارگری تهران و حومه» در روز ۲۲ آوریل ۲۰۱۵ ـ ۲ اردیبهشت ۱۳۹۴ ـ برگزارخواهد شد.

شروع مراسم: ساعت ۱۲ ظهر

با مرگ حسين نعمتی، رنجبران و آزادیخواهان ايران يکی از پيشاهنگان خود را از دست دادند. ما، دوستان و رفقای او، هیچگاه یاد این يارِ بردبار، مهربان، وفادار، آرام و دلسوز خود را فراموش نخواهیم کرد. زمان و مکان مراسم خاکسپاری و بزرگداشت او را بهزودی به آگاهی همگان خواهیم رساند.

منصوره بهکیش

این زن دلیر از سنین نوجوانی در رابطه با فعالیت‌های پدر و برادرانش با زندان و پیامدهای آن آشنا شد و بعد با فعالیت‌های عدالت خواهانه فرزندان‌اش زندگی کرد، درد کشید و تاب آورد و با تحمل تمام مشکلات، ایستادگی و عشق به زندگی را حتی به نوه‌هایش آموخت. او سه دخترش را در سال‌های 1353 تا 1355، در مبارزه با حکومت دیکتاتوری شاه از دست داد و در این حکومت نیز از همراهان دایمی مادران و خانواده‌های داغدار بود و تا آخرین روزهای زندگی‌اش از پای ننشست.

اصغر بی نیازان در شمارِ فدائیان خلقِ دهه ی پنجاه خورشیدی، نمونه ی دوستیِ زلال و خالصانه نیمروزِ پنجشنبه ششم فروردین ماهِ هزار و سیصد و نود و چهار و در آستانه ی شصت و هفت سالگی چشم از جهان فروبست. رویاروئی جانکاهِ دوساله با سرطان را بیش از این تاب نیاورد و سرانجام در بیمارستانِ یاکوبس برگ استکهلم سوئد، مرگ او را از میان ما در ربود

ابوالفضل محققی

تمامی شب غرق در رویای خود بود، رویای انقلاب، رویای جامعه‌ای که آرزوی ساختن و یا شرکت در ساخت آن را داشت. آفتاب تازه داشت طلوع می کرد که اتوبوس به شهر تبریز رسید. با خود فکر کرد:" هیچ کدام از مسافران ندانست که یک چریک با آنها در این سفر همراه بود!" ته دلش می خواست که بدانند. چه عکس العملی نشان می دادند؟

نظر2
ابوالفضل محققی

این سرزمین هیچگاه از سلول‌های انفرادی و تپه‌های اعدام خالی نبوده است. شب‌های تلخ با چراغ‌های زنبوری. جوخه‌های اعدام. ما در سلول‌های انفرادی راهروی جلو بودیم. این سلول‌ها بر خلاف کمیته مشترک که از آهن یک‌پارچه بود، درهائی با میله‌های آهنی داشت که همه میتوانستیم یکدیگر را ببینیم. سلول اول یک دبیر ادبیات بود؛ اهل ساری نامش پرویز عمرانی بود. قدی متوسط با صورتی نسبتاً سرخ داشت. موههائی فرفری و یک سبیل چخماقی که مرتب در حال تاباندن آن به طرف بالا بود. عادت داشت لبهایش را غنچه کرده با هر دو دست دو طرف سبیل‌اش را گرفته تاب دهد. جرمش خواندن کتاب‌های ممنوعه بود و دادن آن به چند نفر از هم‌کلاسی‌های خود. همیشه پشت میله‌ها ایستاده بود.

روایت موسیقی فولکوریک ایران زمین از زبان سیما بینا

ابوالفضل محققی

از نفیرم مرد و زن نالیده‌اند.
سینه خواهم شرحه شرحه از فراق
تا بگویم شرح درد اشتیاق." مولانا
او این اشتیاق را همه جا با خود دارد. هیچکس نتوانست نقش‌آقرینی او را در اُپرای لیلی و مجنون تکرار کند. اجرائی آنچنان که تمامی تماشاگران بر سرنوشت لیلی اشگ می ریزند. "من خود لیلی‌ام این نقش نیست، طالع من است در صحنه، هجران، فراق! من نقش اجرا نمی کنم، می خوانم در فراق زادگاهم اردبیل!".

محمدرضا لطفی در چاووش ۲ سرود آزادی (آن زمان که بنهادم) را بر اساس شعری از محمد فرخی یزدی ساخت و ساز و آواز محمدرضا لطفی و شهرام ناظری در دستگاه ماهور برای ناظری که در آن زمان بسیار جوان بود یکی از بهترین آغازهای ممکن بود. دکلمه این تصنیف را مرحوم مهدی فتحی هنرمند فقید سینما، تئاتر و تلوزیون بر عهده داشته است.

علی رضا جباری (آذرنگ)

با نام تو راه شبروان روشن باد!
یاد تو زمکر اهرمن ایمن باد!
با خاطره ات هزار گل بشکفته،
از باد بهار، خانه ات گلشن باد!

"برای ما دشوار است که خبر درگذشت عزیزمان هوشنگ عیسی بیگلو را به اطلاع شما رفقا و دوستانش که در سخت ترین روزها با کوله باری از شادی و امید به دیدارتان می آمد برسانیم". دریغا، یک جمله ساده همه اندوه و درد خانواده سرفراز همکار عالیقدر ما آقای هوشنگ عیسی بیگلو، وکیل پایه یک دادگستری، را به هزاران تن از آشنایان دور و نزدیک، مبارزان راه آزادی، ایرانیان پناهنده و همکاران ما رساند.

مرگ ناگهانی او حیرت انگیز و باورنکردنی است. چه روزی مرگ او را درربود. آستانه گردش سال و فوران نورها در آسمان جهان. ای یار! ای یگانه ترین یار! ما نام و یاد تو را به میهن می سپاریم. به ایران، به تهرانی که سنگرت بود، به آذربایجان و به تبریز سرفراز که عشق تو بود. آه ای دوست، نام و یادت را به هیچ کجایی نخواهیم سپرد مگر به ایرانت. مگر به دشت خاطراتی که تمام زندگی تو بودند و به آن لاله های دامنه ی حیدربابا که در حسرت دیدار آنها چشم بر هم نهادی. بدرود!

یداله بلدی

بسیار گل که از کف من برده است باد
اما من غمین
گلهای یاد کس را پرپر نمی کنم
من مرگ هیچ عزیزی را
باور نمی‌کنم

بهزاد کریمی

رفیق هوشنگ عیسی بیگلو، تنها به بیشترین سوگواران- همسر و فرزندان دلبندش انو، مانوشک و بابک تعلق نداشت؛ وی فقط عزیز خانواده داغدارش نبود؛ او را که تمثال برجسته‌ایی می شناسیم از مقاومت و ایستادگی در میان حلقه بزرگ زندانیان سیاسی پیشین، متعلق می دانیم به تاریخ زندان سیاسی این سرزمین محنت کش. وکیل هوشنگ از آن همه مردمانی بود که به زور نه می گویند و ایستادگان در برابر ستم را دوست می دارند. یاد و خاطره هوشنگ عیسی بیگلو برای همیشه در دل دوستداران او و در عمق جان هر شناسنده قدرشناس وی خواهد ماند.

سهراب وفادار

مراسم پنجمین سالگرد مصطفی کریم بیگی، جانباخته ی سبز در روز عاشورای 88، در ساعت 2 بعد از طهر روز جمعه 5 دیماه 93، با شرکت جمعی از فعالان حقوق بشر و حقوق شهروندی و خانواده ی او و دیگر جانباختگان وقایع سال 88، در گلزار شهدای وحیدیه ی شهریار برگزار شد.

سندیکای کارگران فلزکار مکانیک

در23/4/1325 ساعت 6 بامداد اعتصاب کارگران آبادان تحت رهبری شورای متحده کارگران و زحمتکشان جنوب که در راس آن علی امید قرار داشت، آغازگردید. ترات سرکنسول انگلستان در جنوب اقرار کرد که «اعتصاب بطرز شگفت آوری خوب سازمان یافته و منظم بود. هنگامی که کارگران دست از کار کشیدند، نزدیک به هزار تن از آنان به توزیع جزوه هایی پرداختند که علل اعتصاب را به اختصار توضیح می داد

رفیق امیر علی لاهرودی در ناکام گذاشتن تلاش های گسترده و محیلانه دشمنان و بدخواهان مردم آذربایجان برای تسخیر فرقه دموکرات آذربایجان نفش بی بدیلی ایفا کرد. او اجازه نداد فرقه به آلت دست رژیم جمهوری اسلامی، جاه طلبان تهی مایه و یا ملیت پرستان افراطی و پان ترکیست تبدیل شود. او مانع از آن شد که فرقه بر خلاف آرمانهای عدالت خواهانه و انساندوستانه بنیانگذارش در مسیر تسلیم به دشمن، در راستای نژاد گرایی و دشمنی با ملیتهای دیگر ایران قرار گیرد. تاریخ این خدمت او و رفقای دیگر تاثیر گذار در راهبری فرقه در این سالها را هرگز فراموش نخواهد کرد.

نظر5
مادر لطفی – فروغ تاجبخش

امروز، نیمروز پائیزی کرخت کننده به سوی شب در حرکت است. کنار پنجره ام و بر زورق خیال نشسته و خاطرات گذر از کرانه ها را مرور می کنم. سکر سکوت را خبری می شکند و می شنوم صدیقه دلبندم مادر فرامرز صوفی (فرامرز همراه همیشه انوش من) روی از ما برگرفت تا در کرانه بی انتها، تن و جان را به سان غریقی به کشاکش امواج بسپارد. مادر صوفی! سرانجام تو خود را از رنج هستی رهاندی و رفتی. چه می توان کرد؟ بر پدیده ای که کس را از آن گریز نیست.

کانون نویسندگان ایران

در ساعت چهار بعد از ظهر روز جمعه 29 آبانماه 1333، مراسم گرامیداشت خاطره ی غزلبانوی ایران، سیمین بهبهانی، به کوشش کمیسیون فرهنگی کانون نویسندگان ایران، در تهران برگزار شد.

صفحه‌ها