حقوق بشر

خسرو شمیرانی

علاوه بر سفرای دولتهاي مختلف از جمله استراليا، نيوزلند، نروژ و کانادا، در بخش بند نهم دستور جلسه كميسيون، سازمانهاي معتبر جهاني همچون "انجمن قلم جهاني" و "فدراسيون جهاني جوامع حقوق بشر" طي اسنادي كه به كميسيون ارائه دادند به موضوع نقض گسترده ي حقوق بشر در ايران پرداخته و نگراني عميق خود را در اين رابطه ابراز داشتند.

دارا گلستان

رابين رايت در مقاله اي بنام "در ايران، دانشجويان مردم را از رأي دادن منع ميکنند"، از قول تحليل گران ميگويد: "بخاطر ازدياد توليد مثل که آخوند ها آنرا تبليغ ميکردند ـ همان کساني که بعدا در آن تجديد نظر کردند ـ ايران اکنون نياز دارد که سالانه هشتصد هزار شغل جديد ايجاد کند

در اين اطلاعيه آمده است كه دستگيرى و پيگرد ژورناليستهاى آنلاين و وبلاگ نويسان و همچنين شمارى از متخصصين امور اينترنتى نوعى پديده جديد سياسى در كشور است. برخلاف روال هميشگى اين فعالين سياسى صاحبنام نيستند كه به زندان ميافتند، بلكه افرادى هستند ناشناخته و گمنام كه در اين عرصه فعاليت دارند.

در پايان از تمام مدافعان حقوق بشر و فعالين سياسي و مبارزين راه آزادي مي‌خواهم که نگذارند زندانيان سياسي بخصوص آنها که در زندان‌هاي خارج از مرکز و مخفي رژيم هستند فراموش شوند. به اميد روزي که چيزي به نام زنداني سياسي از واژگان مردم تمام دنيا حذف گردد.

یداله بلدی

زنده يادان يحيي رحيمي و غلامرضا اشتراني که هر يک مدت سه سال زير بازجوئي بودند. يحيي رحيمي، زنده ياد يوسف زرکاري را به سازمان معرفي کرده بود و غلامرضا اشتراني معلم گروه آرمان خلق بود و با دکتر اعظمي لرستاني ارتباط داشت. يحيي رحيمي پس از انقلاب در 2 تير ماه سال 60 اعدام شد و غلامرضا اشتراني بر اثر ضرباتي که به سرش وارد شده بود دچار بيماري مغزي شد و درگذشت

میهن امیدوار

جنگ هاي معاصر يکي از منابع اصلي توليد شکنجه و خشونت هستند و از سوي ديگر حکومت و نيروهاي امنيتيشان شکنجه را به عنوان سلاحي بر عليه دگر انديشان سياسي شان بکار مي گيرند. ترورهاي دولتي که به بعنوان يک ابزار استراتژيک سياسي مورد استفاده قرار مي گيرد، يکي ديگر از منابع شکنجه بشمار مي آيند. به اين سه منبع بايد برخي از گروهها و نيروهاي مخالف دولتها را نيز اضافه نمود.

صفحه‌ها