گفتگوها

برای پاسخ به این پرسش، که جنبش زنده است یا نه، باید به خواسته‌های آن توجه کرد تا وقتی خواسته‌های یک جنبش زنده است و جامعه‌ای این مطالبات را بر دوش خویش حمل می‌کند، آن جنبش زنده است

بگذارید هر دو پرسش را یک‌جا پاسخ بدهم و جواب را هم فقط به نکته‌ایی محدود کنم که از دید من دارای اهمیت کلیدی است: ضرورت حفظ تعامل و تفاهم بین دو نیروی سیاسی تحول‌طلب و اصلاح‌طلب در "جنبش سبز"!

گروه کار کارگری سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)

این وظیفه‌ی سازمان‌های چپ است که بدون این‌که متولی کارگران باشند، باید بروند و در طبقه‌ی کارگر کار کنند و پایه‌ی کارگری پیدا کنند. چپ بدون پایه‌ی کارگری اصلاً مفهوم ندارد. حال این‌که خود این واژه‌ی کارگر، امروز با وضعیت اقتصادی جهان چه تعریف‌هایی دارد، بحث دیگری است. ولی سازمان چپ بدون کارگر، اصلا مفهومی ندارد. در مورد جریانات روشنفکری هم، آن‌هایی که دید عدالت‌خواهانه و انسان‌دوستانه دارند، نمی‌توانند به وضعیت و موقعیت طبقه‌ی کارگر بی‌اعتنا باشند.

گروه کار کارگری سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)

به نظر من، آن‌چه در حرکت‌های کارگری گذشته و امروز ایران، در زمینه‌ی تشکل، به عنوان خواست طبقه‌ی کارگر ایران عنوان شده، یکی از مهم‌ترین مسائلی است که در اعتراضات و حرکات کارگری طرح شده است. من فکر می‌کنم محدودیت اول و اصلی این است که طبقه‌ی کارگر یا بخش‌هایی از طبقه‌ی کارگر نمی‌توانند متشکل بشوند، چون به آن‌ها اجازه داده نمی‌شود. به همین علت وضعیت سیاسی جامعه و به وجود آمدن حداقل آزادی‌های سیاسی- اجتماعی بسیار در تشکل‌یابی کارگران ایران مؤثر است.

گروه کار کارگری سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)

طبق قانون، تعیین حداقل دستمزد قرار است در شورای عالی کار با حضور نماینده‌ی دولت، نماینده‌ی کارفرما و نماینده‌ی کارگران صورت بگیرد. اما تاکنون طرف سوم، نماینده‌‌‌ی واقعی کارگرها نبوده، بلکه نماینده‌ای گزینشی از طرف دولت در آن شرکت کرده است. حتی در شوراهای اسلامی کار که شوراهایی دولتی هستند، انتخاباتی صورت نمی‌گیرد که نماینده‌ای انتخابی از طرف این شوراها، وارد شورای عالی کار بشود. در حقیقت می‌توانیم بگوییم که شورای سه‌جانبه، دو جانب دارد: یک جانبش دولت است و یک جانبش کارفرما. به همین دلیل تنها مسئله‌ای که در نظر گرفته نمی‌شود، توجه به مسائل کارگری است.

بهزاد کریمی

در این سی و پنج سالگی باید به احترام همه آنانی بپا خاست که در پروراندن این ارزش ماندگار در ادبیات سیاسی آزادیخواهی، دمکراسی طلبی و عدالت جویی ایرانیان معاصر از جان خود بگذشتند و از جوانی های خود مایه گذاشتند. گرامی باید داشت نام و خاطره زنده یادان سعید سلطانپور، منصور اسکندری،محمدرضا غبرایی(منصور)، هبت معینی چاغروند(همایون)، منوچهرهلیل رودی، علیرضا شاندیز(جواد)، فرزین شریفی، فرامرز خواجیان، نو گل پرپر شده مهر انگیز و دهها رفیق نویسنده، تایپیست، صفحه بند، چاپگر و ناشر، پخش کننده و توزیع کار که دریغا و دردمندانه اکنون دیگر در سی و پنج سالگی کار در این جهان نیستند اگرچه نام و خاطره‌شان برای همیشه در جهان کار ثبت است.

نظر1
مسعود فتحی

یک روز عصر در همان انتشارات، هنگامی که سرگرم تصحیح مطالب تایپ شده بودم، و تایپیست منتظر متن اصلاح شده بود تا بعد از اتمام کار من، روی متن مشتری بعدی که عجله هم داشت، کار کند، شاملو که پشت میز نشسته بود، با مشاهده وضعیت، رو به من کرد وگفت: جوان بده برات بخوانم، تو تصحیح کن. این طور زودتر تمام می شود. همان روز وقتی تصحیح متن تمام شد، همان طور که مقاله را نگاه می کرد، سوالاتی در مورد نشریه و چگونگی کار پرسید. در حین پس دادن مطلب، پیشنهاد داد، اول این که مقالات را قبل از چاپ به کسی بدهیم که ادیت کند، دوم این که به جای انتشار یک نشریه سازمانی، سعی کنیم به اهل فن کمک کنیم که یک روزنامه آبرومند در بیاورند و ما هم مطالبمان را برای درج به آن ها بدهیم.

نظر1
پروین همتی

اما در دنیای امروز یک رسانه‌ی حزبی باید بتواند خود را با سرعتی که بر جهان حاکم است، تطبیق دهد و در بازتاب اخبار و اتفاقات، از دیگر رسانه‌ها عقب نماند. از سوی دیگر محدود شدن در یک سری پرنسیب‌های خشک حزبی، مخاطبین و خوانندگان را هم محدود می‌کند. به باور من، یک رسانه‌ی حزبی باید مانند سایر رسانه‌ها به پرنسیب‌های کلی روزنامه‌نگاری پای‌بند باشد؛ واقعیت را آن‌طور که اتفاق افتاده و نه آن‌گونه که می‌خواهد ببیند، بازتاب دهد؛ خود را محدود به فعالین حزبی نکند و در پرداختن به موضوعات مختلف، از انعکاس نظرات دیگران و حتی مخالفین نظری خود نهراسد؛ چهره‌ای صرفاً سیاسی نداشته باشد، بلکه به موضوعات روزمره و اجتماعی مردم نیز از طریق کارشناسان و متخصصین فن بپردازد.

نظر5
مصطفی مدنی

امروز که به سوالات کار آنلاین پاسخ می دهم. سی و پنج سال از ماجرای ما و حکومت می گذرد. جوان ترهای ما آن دوران را ندیده اند. بر اذهان نسل ما نیز گرد فراموشی نشسته است. در این فضای منطقی، هرکس به آرشیو کار مراجعه کند. تصور خواهد داشت با لجبازی های کودکانه ای سرو کار پیدا کرده است که مثل خروس جنگی بر حکومت می تازد. در حالیکه همین نشریه کار و مواضع سازمان فدائی را اگر با ستیزهای شیطانی مخالفان آزادی و واکنش سایر جریانات سیاسی، دیگر جریانات اپوزیسون و حتی بخشهائی از جامعه روشنفکری آن ایام مقایسه کنید، پختگی و برخوردهای متعادل تری در ضمیر نشریه کار و کارکردهای فدائی مشاهده خواهید کرد، که جای تأمل دارد.

نظر3
سهراب مبشری

به نظر من نشریه کار باید از رقابت با نشریات غیرحزبی منصرف شود و وظیفه اصلی خود را بازتاب دادن مواضع سازمان بداند. شاید لازم باشد سخنگوهای موضوعی تعیین شوند و با سرعت بیشتری در مورد رویدادها اعلام موضع شود. البته ضرورت این کار، اختیار دادن به سخنگو است که در چارچوب مصوبات سازمان، در مورد رویدادها اعلام موضع کند و منتظر تصمیم گیری جمعی یک ارگان نماند.

موضوع بحث:
«گذار از جمهوری اسلامی و چشم انداز یک ساختار دمکراتیک»
زمان : ۱۰ فروردین ۱۳۹۳ - ۳۰ مارس ۲۰۱۴
آغاز گران بحث در این جلسه :
محمد اعظمی – خسرو امیری –بهروز خلیق
آدرس اطاق:

Paltalk Rooms-Chat Rooms- Asia and Pacific – Vahdatechap

مصطفی مدنی

تیراژ نشریه بطور تصاعدی افزایش پیدا می کرد و این به دشواری کار می افزود. بعداز حمله حزب الله به ستاد و تعطیل شدن مرکز فدائی، چاپخانه ها به سختی انتشار کار را می پذیرفتند. از شماره های هشت و نه، آمار نشریه از سیصدهزار نسخه سرریز کرده بود که فقط در تهران چاپ می شد. شهرستانها نمونه آنرا بازتکثیر می کردند.

نظر2
احمد پورمندی

در نخستین یادداشت تحریریه، خبر تغییرات، همراه با برنامه های آینده جمع بندی و منتشر شدند. در این یادداشت- تا آنجا که به خاطر دارم- روی سیمای بازتر نشریه و تصمیم به انتشار مقالات با امضای فردی، تاکید شده بود.

نظر1
ف. تابان

«کار آنلاين» امروز در هر وضعيتی که باشد ادامه ی تلاشی است که از سی و پنج سال پيش شروع شده است. برای تداوم انتشار «کار» در طول اين سی و پنج سال زحمات زيادی کشيده شده و جان های بزرگی از دست رفته است. من نسبت به همه ی دست اندرکاران نشريه ی کار که به خاطر افشای استبداد جمهوری اسلامی جان خود را از دست داده، صدمه ديده و دچار مشکلات شده اند و ديگرانی که در اين راه زحمت کشيده اند، از سردبيران تا نوجوانانی که در روزها و سال های دورتر نشريه ی کار را در زير تهاجم بی امان حزب الهی در سر چهارراه ها و در خيابان ها و کوچه و پس کوچه ها به دست مردم می رساندند تا بذر آزادی و استقلال را در ميهن ما بارور سازند، ادای احترام می کنم.

گروه کار تبليغات سازمان فدائيان خلق ايران (اکثريت) در آستانه چهارمين سالگرد حصر به عده ای از فعالين سياسی مراجعه کرده و با طرح چند سئوال، نظر آن ها را در مورد جنبش سبز، حصر نمادهای اين جنبش و زندانيان سياسی خواسته است.

دراین مراسم آقایان دکتر اردشیر امیرارجمند، مشاورارشد مهندس موسوی (از پاریس)؛ دکتر محمدتقی کروبی، کارشناس ارشد حقوق بین‌الملل و فرزند مهدی کروبی (از لندن)؛ وعیسی سحرخیز، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی (از تهران) به ‌صورت آنلاین؛ و آقایان مصطفی خسروی، فعال جنبش سبز وعضو شورای سیاست‌گذاری سازمان دانش آموختگان ایران؛ بهروز خلیق، مسئول هیئت سیاسی ـ اجرائی سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت) وحسن یوسفی اشکوری، فعال ملی ـ مذهبی و نواندیش دینی وپژوهشگر تاریخ، به‌ صورت حضوری شرکت داشتند و ...

بهروز خلیق

بهروز خليق مسئول هيئت سياسی ـ اجرائی سازمان فدایيان خلق ايران (اکثريت) برای شرکت و سخنرانی در جشن چهل و سومین سال تأسیس این سازمان، از اروپا به تورنتو آمده بود. هفته ی گذشته، در دفتر شهروند پای صحبت هایش نشستیم تا از مواضع جدید سازمان در قبال مسائل روز ایران آگاه شویم.

نظر1
گروه کار تبليغات سازمان فدائيان خلق ايران (اکثريت)

سه سال از حصر خانم زهرا رهنورد و آقايان ميرحسين موسوی و مهدی کروبی توسط حکومت ايران گذشت.

شبکه تصویری-صوتی رسانه

پاسخهای ملیحه محمدی، بهزاد کریمی و صادق کار به پرسشهای حضران پیرامون چشم انداز اوضاع سیاسی ایران، درجشن 43-مین سالگرد بنیانگذاری جنبش فدائی در استکهلم

گروه کار تبليغات سازمان فدائيان خلق ايران (اکثريت)

در قضیه‌ی حصر خانم رهنورد و آقایان کروبی و موسوی در حکومت اقتدارگرایانه امروز، اراده‌ای جز اراده‌ی آقای خامنه‌ای نه توان انجام آن را داشت و نه توان ادامه‌ی آن را. لذا نقش آقای خامنه‌ای در این حصر غیرانسانی، غیرقانونی و حصری که در تضاد آشکار با منافع ملی ماست، نقش منحصر به فرد و یگانه است.

صفحه‌ها