زنان

فهیمه تفسیری

این سه زن، قربانی ناتوانی دستگاه های مختلف مملکتی در حل بحران های جامعه شده اند: مهدیه گلرو، غنچه قوامی و مریم السادات یحیوی.

چرا که ما شاهد هستیم که حتا قوانینی که در رابطه با زنان وجود دارد خود به نوعی خشونت علیه زنان دامن می زند و حتا قوانین تبعیض آمیزی که مولد خشونت علیه زنان هستند امروز متأسفانه در حال تشدید شدن هستند، بنابراین تا وقتی از بالا و توسط حاکمیت و نیز در عرصه قانونگذاری، نگاه به زنان تغییر نکند و عزمی برای تغییر قوانین وجود نداشته باشد، عملا جامعه مدنی و فعالان حوزه زنان نمی توانند برای کنترل این خشونت های گسترده علیه زنان کار زیادی بکنند.

شعله زمینی: بسیاری از ۱۰۷ کشوری که به ایران توصیه‌هایی در رابطه با بهبود وضعیت حقوق بشر داشتند، به مسئله‌ی زنان پرداختند و از جمله خواهان پیوستن جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون رفع انواع تبعیض علیه زنان بودند. هم‌چنین در رابطه با خشونت علیه زنان و فراهم کردن امکان حضور زنان در زندگی اقتصادی و اجتماعی پیشنهاداتی طرح شدند.

منصوره شجاعی

در میانه اسید پاشی و دستگیری زنان و تهدید به دستگیری تلاشگران زن،‌ خبر اعدام زن جوانی با پرونده ای مملو از ابهام و تناقض، در غربتی ترسناک در رسانه ها پخش شد و سلول یک زن خالی شد. «مهدیه گلرو»، فعال جنبش زنان روز بعد از این اعدام روانه زندان شد، مباد که زندان زنان خالی بماند. روزگار غریبی است خواهران!

گروه کار زنان سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)

در کشورهای دمکراتيک وقتی چنين جنايتی رخ می دهد، گردانندگان حکومت به فوريت وارد عمل می شوند، با قربانيان جنايت ابراز همدردی می کنند و دستور پيگيری موضوع را می دهند. اما کشور ما یک کشور استبداد زده است و اعمال خشونت عامل بقای حکومت گران است. خامنه ای نمی خواهد عمل کسانی را که برای تامين حجاب اسلامی دست به خشونت زده اند، محکوم کند. خشونت با حکومت او در آميخته است. اين امر به وجه آشکاری نقش حکومت را در بسترسازی جنايت اسيدپاشی نشان می دهد. متاسفانه حسن روحانی مخالف وعده تبلیغاتی خود مبتنی بر ایجاد جامعه امن عمل کرده است هم از محکوميت اين جنايت و ابراز همدری با قربانيان اجتناب ورزيده است. حتی اعتراض های گسترده در اصفهان و تهران و در رسانه ها هم موجب نشد که حسن روحانی به صراحت جنايت اسيدپاشی را محکوم کند. حسن روحانی به جای همصدا شدن با مردم و قربانیان این جنایت با اقتدارگرایان همسو شده است.

نظر2
کانون شهروندی زنان

این تجمع با حضور حدود 200 تن از فعالان جنبش زنان از ساعت 11 آغاز و تا ساعت 12 و نیم ادامه داشت. در این تجمع شعارهایی همچون: «اسیدپاشی جنایت، قانونگذار حمایت»، «ما زنیم انسانیم، شهروند این دیاریم، اما حقی نداریم»، «آمرین جنایت، مجازات، مجازات»، «قوانین ضد زن ملغی باید گردد»، «آلیا، آلیا / خجالت، خجالت»، «مجلس، دولت، حمایت، حمایت» از سوی حاضران سرداده شد.

فهیمه تفسیری

حال بار دیگر می توان از آقای محبییان پرسید آیا این جریانی که امروز از درون مجلس طرح های افراط گرایانه ای همچون «طرح صیانت از حجاب و عفاف» و «حمایت از آمران به معروف و ناهیان از منکر» را مطرح می سازد و به طور غیرمستقیم از «اسیدپاشان» تروریست حمایت قانونی می کند در واقع همان «جریان تکفیری و افراطی شیعی» نیست که «داعشیان سنی» به آن نیاز دارند؟ آیا با وجود چنین جریان هایی که امروز بیش از گذشته از درون مجلس، برای گسترش خشونت گرایی علیه زنان اقدام می کنند، سیاست خارجی ایران می تواند تصویری عقلانی از خود در سطح جهانی ارائه کند؟

آمنه کرمی

این اتفاق تازه ای نیست که برخی از مسئولین مملکتی زنان خارجی را بر زنان ایرانی ارجحیت می دهند، در ورزشگاه ها هم حضور زنان غیرایرانی آزاد است درحالی که زنان ایرانی همچون غنچه قوامی را نه تنها از دیدن مسابقه والیبال در ورزشگاه ها منع کرده اند بلکه به زندان هم انداخته اند. چند وقت پیش نیز زنی غیرایرانی دور ایران را با موتورسیکلت گشته بود، درحالی که زنان ایرانی از استفاده از موتورسیکلت منع می شوند.

آزاده دواچی

جامعه ی کنونی ایران و به خصوص زنان نسل جوان پتانسیل های زیادی را در تغییر فضاهای مختلف به نمایش گذاشته اند، نمونه اخیرش درخشش زنان ورزشکار کاروان ایران مسابقات آسیایی بود. با این حال به نظر می رسد استراتژی و سیاست کنونی دستگاه های دولتی برای حذف زنان با حضور توانمند زنان در عرصه های مختلف همخوانی ندارد و قطعا نمی تواند حضور زنان در عرصه عمومی را سرکوب کند...

نوشین احمدی خراسانی

بی شک جلوگیری از بروز خشونت های کلان مقیاس (در حد و اندازه جنگ)، با توجه به فضای تعصب آلود موجود در بطن سیاست های ملی و بین المللی اغلب دولت های خاورمیانه، معمولا از توان و ظرفیت ما زنان خارج است اما حداقل می توانیم به عنوان نیمی از جمعیت جامعه، برای کاهش فضای تعصب و دو قطبی موجود (که تغذیه کنندۀ خشونت و جنگ است)، به طور متشکل تر، دست به اقدام بزنیم.

فهیمه تفسیری

این یک واقعیت است که پس از شکست بهارعربی، بار دیگر «گفتمان اسلحه محور» در خاورمیانه جان تازه ای گرفته و گفتمان های صلح طلبانه به تدریج منزوی می شوند در نتیجه، هر روز امکان حل و فصل بحران ها از طریق روش های مسالمت جویانه، کاهش می یابد. به مجرد آن که آتشی در یک کشوری در می گیرد متأسفانه دولت های قذرتمند منطقه به جای کمک به خاموش کردن آن، خود را آتش بیار معرکه می پندارند و با موضع گیری های ایدئولوژیک شان (طرفداری از یک سر قضیه و کوبیدن سر دیگر)، در شعله ور شدن آتش، می دمند و البته در این میان کسانی که از گفتمان «اسلحه محور» حمایت می کنند نیز غیرمستقیم به این دولت های مداخله گر کمک می کنند.

نظر2
آزاده دواچی

اگر قرار باشد که قوانین به همین وضع پیش رود باید نگران وضعیت پایدار اشتغال زنان بود به خصوص که تمرکز بر این قوانین و نتایجی که از این تمرکز حاصل می شود بیرون راندن به ظاهر قانونی زنان از محیط های عمومی و محدود کردن آنان به فضاهای خانگی است که از قضا به صورت مستمر و با برنامه های خاص در رسانه های عمومی از جمله صدا سیما نیز تشویق می شود و به طور فعال برای حذف زنان از بازارهای کار برابر، زمینه سازی می کنند.

فروغ سمیع نیا

روز پنجشنبه ششم شهریور ماه نشستی با موضوع زنان و عدالت جنسیتی در دو پنل در موسسه رخداد برگزار شد. در پنل اول سخنرانان به تحلیل جنسیتی محتوای متون و تصاویر کتاب های درسی دوره ابتدایی پرداختند و در پنل دوم گزارشی از سهمیه بندی و حذف رشته های دانشگاه هایی برای زنان و شکایت فعالان حقوق زنان از این دانشگاه ها در دیوان عدالت اداری ارائه شد.

فریناز محمدپور

منطقا با پیوستن ایران به کنوانسیون رفع تبعیض، مشکلات حقوقی و اجتماعی زنان یک روزه حل نخواهند شد، اما یقینا کنوانسیون رفع تبعیض ابزار حقوقی مناسبی خواهد بود برای سنجش قوانین تبعیض آمیزی که دهه هاست که هویت و انسان برابر بودن زن ایرانی را به سخره گرفته اند. پیوستن ایران به کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان می تواند مقدمه ای‌باشد برای تغییر قوانین ضد زن که با رشد سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی زنان ایرانی در تضاد است.

فرشته ذاکر

دولت ایران به «مریم میرزاخانی»، به مثابه یک شهروند ایرانی، افتخار می کند و با پیام تبریک اش، به گونه ای او را از آن خود می کند. حال با توجه به شرایط پیش گفته برای مادران در ایران، می خواهم در این جا از دولت-مردان ایران سوال کنم که آیا از خود پرسیده اید اگر مریم میرزاخانی در مقام یک مادر، در ایران زندگی کرده بود، امکان این را داشت که بتواند به این جایگاه برجسته دست پیدا کند؟

آزاده دواچی

اما سوال اساسی که خود را از لابه لای این تصاویر به رخ می کشد این است که آیا نظامی کردن زنان و مشارکت آنها در جنگ می تواند از اعمال خشونت بیشتر علیه آنان بکاهد؟

در بخش دوم این نشست خانم‌ها «سیمین کاظمی» پزشک و جامعه‌شناس در خصوص اثرات سیاست‌های جمعیتی بر سلامت زنان، شهلا هویدا فرهنگی بازنشسته و فعال حقوق زنان در زمینه تجربه‌های زنان از بارداری‌های ناخواسته و فریده حمیدی عضو انجمن جامعه شناسی با موضوع زنان و سیاست‌های جمعیتی به ایراد سخنرانی پرداختند.

دکتر سیمین کاظمی

برخوردهای سلبی و خشونت آمیز و آمرانه، که بدون در نظر گرفتن تمایل و حق انتخاب زنان و با محدود کردن نقش اجتماعی آنها، و در پیش گرفتن سیاست افزایش جمعیت به هر قیمتی، تبعات و عواقب جبران ناپذیری را به ویژه برای زنان و نسل آینده رقم خواهد زد. باید پذیرفت که در عصر ما تقلیل همه هستی زنان به کارکرد فیزیولویکشان نه قابل قبول است و نه شدنی. زندگی زنان به رحم و دستگاه تولید مثل خلاصه نمی شود که آنها را در فشار برای بارداری قرار داد و سایر توانایی ها و خواسته هایشان را نادیده گرفت. بارداری تنها یکی از هزاران توانایی زنان است که نباید مانع از شکوفایی استعدادهای زنان و نمایش توانایی های دیگرشان شود.

منصوره شجاعی

تصویر زنانی که در شهر موصل به چنگال فتوای «ختنه زنان» گرفتار خواهند آمد، در کنار تصویر زنان نسل دوم و نسل سوم مهاجر مسلمانی که از کشورهای مختلف اروپایی داوطلبانه به سوی «حجله عروسان جهادی ارتش داعش» سرازیر شده اند، و نیز تصویر دیگری که زنان رزمنده کُرد را اسلحه به دست و آماده گسیل شدن به میدان های جنگ نشان میدهد سه تصویری است که این روزها همراه با اخبار داعش در رسانه ها منتشر می شود.

پروین ملک

به رسم معمول چنین کنفرانس‌هایی، نوبت به بخش ارزیابی از کنفرانس رسید. این بخش با تأخیری یک ساعته آغاز شد. در ابتدا ویدئوکلیپی ۲۰ دقیقه‌ای از مرکز بررسی زنان کردستان ایران به نمایش گذاشته شد. پس از آن دست‌اندرکاران برگزاری بیست و پنجمین کنفرانس بنیاد پژوهش زنان ... به روی صحنه رفتند

صفحه‌ها