در این شماره می خوانید:
- تحلیل هفته: دستمزد، مرکز چالش رژیم در مقابل کارگران
- از تجربە دیگران: چارچوب قانونی برای "اتحادیه های صنفی اتیوپی" در یک دیدگاه تاریخی (بخش پنجم)
- دیگر کشور ها: اسپانیا 15 آوریل؛ اعتراض گسترده به وضعیت بازنشستگان
- از جهان کار: شاکله های آیندۀ کار (بخش سوم)
- تاریخ کارگری: "ملی شدن صنعت نفت و کارگران"
- ادبیات کارگری: وحدت و تشکیلات
- تیتر اخبار

هیئت سیاسی-اجرایی سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت): سازمان ما تأکید میکند که تقویت سرمایهٔ اجتماعی و افزایش تابآوری ملی، تنها زمانی ممکن است که مجموعهای از اقدامات فوری و ساختاری بهصورت همزمان پیش برود. رفع فشار سنگین اقتصادی از زندگی مردم، بهویژه کارگران، بازنشستگان و طبقات میانی و پایین جامعه، اولویت انکارناپذیر است؛ زیرا هیچ جامعهای زیر بار فقر، ناامنی معیشتی و نابرابری گسترده نمیتواند تابآوری واقعی داشته باشد.

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان میدهد که هر موج سرکوب، بهجای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچکتر میکند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان میراند و پس از مدتی، اعتراضات گستردهتری دوباره سر برمیآورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقهای و بینالمللی نیز همزمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این همزمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادلهای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.

لوموند دیپلوماتیک: «ما مستعمره نیستیم و مستعمره هیچکس هم نخواهیم شد». رئیس جمهور لولا در ۷ سپتامبر ۲۰۲۶ بمناسبت جشن استقلال در یک پیام ویدیویی قدرتهای خارجی که قصد دارند برزیل را به یک مستعمره جدید تبدیل کنند را محکوم کرد. وی هشدار داد:« هیچ دولت خارجی این حق را ندارد به ما بگوید از چه کسی بخریم و به چه کسی بفروشیم».

گودرز اقتداری: اظهارات اخیر مقامهای دولت مسعود پزشکیان درباره ایرانیان خارج از کشور، در نگاه نخست شاید تکرار همان دعوتهایی به نظر برسد که در دولتهای مختلف درباره «بازگشت ایرانیان» شنیدهایم. اما این بار یک تفاوت مهم وجود دارد: سخن فقط از متخصصان، سرمایهگذاران یا ایرانیان غیرسیاسی نیست. نام کسانی مطرح شده که سالها منتقد جدی جمهوری اسلامی بودهاند و برخی نیز هزینههای سیاسی سنگینی پرداختهاند.