دوشنبه ۳۰ آبان ۱۳۹۰، مجمع عمومی ملل متحد با ۸۶ رأی موافق که رکورد محسوب می شود، نقض حقوق بشر در ایران را محکوم کرد. شمار آرای موافق به این قطعنامه، شش رأی بیش از آرا به قطعنامه ای مشابه در نشست سال گذشته مجمع عمومی بود. در قطعنامه امسال، شکنجه و رفتار خشونت آمیز، غیرانسانی و تحقیر آمیز حکام ایران محکوم شده است. از جمله موارد دیگر نقض حقوق بشر در ایران که قطعنامه بدان اشاره دارد، زدن شلاق و قطع اعضای بدن است. قطعنامه می افزاید موارد اجرای احکام اعدام در ایران به شدت افزایش یافته است. مجمع عمومی به ویژه از افزایش احکام اعدام علیه افراد زیر سن قانونی در ایران ابراز نگرانی کرده است.
این نخستین بار نیست که مجمع عمومی سازمان ملل متحد، جمهوری اسلامی ایران را به خاطر نقض حقوق بشر محکوم می کند. اما افزایش شمار آرای موافق تا حد رکورد، نشانگر انزوای روزافزون حکومت ایران است. ما از طرح مسئله حقوق بشر در ایران توسط نهادهای بین المللی استقبال می کنیم. ما معتقدیم پشتیبانی جهانی از حقوق بشر در ایران و فشار بر حکومت ایران برای تن دادن آن به موازین جهانی حقوق بشر، در خدمت مبارزه آزادیخواهانه و حق طلبانه در کشور ماست و باید ادامه و گسترش یابد. ما حقوق بشر را مسئله داخلی هیچ کشوری نمی دانیم. ایران، اعلامیه جهانی حقوق بشر را امضا کرده است و حکومت ایران باید به همه مواد آن و سایر تعهدات بین المللی ایران در عرصه حقوق بشر پایبند باشد. اگر حکومتی مانند رژیم حاکم بر ایران، این تعهدات را زیر پا بگذارد، وظیفه جامعه جهانی است که به نقض حقوق بشر اعتراض کند و رعایت آن را خواستار شود. این حمایت بین المللی، به مردان و زنان آزاده ای که در کشور ما در عرصه های مختلف برای احقاق حقوق انسانی خود و هم میهنانشان پیکار می کنند، پشتگرمی و امید می دهد. وظیفه ایرانیان دمکرات و آزادیخواه در خارج از کشور است که برای بازتاب جهانی هر چه بیشتر وضعیت حقوق بشر در ایران، اقدام کنند و مسئله حقوق بشر در ایران را در دستور شمار هر چه بیشتری از نهادهای بین المللی، مجامعی مانند مجمع عمومی سازمان ملل، پارلمانها و سازمانهای مدافع حقوق بشر در سراسر جهان قرار دهند. به ویژه خواست آزادی همه زندانیان سیاسی، در شرایط کنونی کشور ما خواستی است که می تواند و باید به محور تلاشها و اقدامات ما بدل شود.
حکومت ایران به شدت در تلاش است که از شمار دولت های معترض و منتقد به نقض حقوق بشر در ایران بکاهد. هر سال میلیون ها دلار از ثروت ملی ایرانیان از سوی جمهوری اسلامی صرف آن می شود که قطعنامه هائی مانند سند این هفته، به تصویب مجامع بین المللی نرسد. این تلاش گسترده نمایندگان حکومت، نشانگر نگرانی آن از تأثیر و بازتاب حمایت جهانی از حقوق بشر در ایران است. به همان اندازه که حکومت ایران از این پشتیبانی نگران است، ما باید از آن استقبال کنیم و افزایش دامنه آن را به یکی از اهداف اصلی مبارزه روزمره خود تبدیل کنیم. همکاری و همگامی نیروهای سیاسی آزادیخواه ایرانی در این عرصه، ضرورت مبرم دارد. سخن ما زمانی برد و تأثیر بیشتری دارد که سخن مشترک شمار هر چه بیشتری از نیروها با گرایش های گوناگون فکری و سیاسی باشد. بدین سخن مشترک است که مدافعان حقوق بشر در جهان توجه می کنند و آن را جدی می گیرند. ما از تلاشهای مدافعان ایرانی حقوق بشر در خارج از کشور که طی سال های گذشته توانسته اند هم صدائی هم میهنان خود در دفاع از حقوق بشر را گسترش دهند، استقبال می کنیم و تلاش آنان را قدر می نهیم. تاریخ مبارزات مردم ایران، این تلاش را به خاطر خواهد سپرد.
هیئت سیاسی ـ اجرایی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)
۶ آذر ۱۳۹۰ (۲۷ نوامبر ۲۰۱۱)
