جمعه ۴ اسفند ۱۴۰۲ - ۰۷:۲۰

جمعه ۴ اسفند ۱۴۰۲ - ۰۷:۲۰

چراغی درخاطرم می افروزم

تا زمانی که چوبه های دار در سر تا سر این سرزمین بر پاست وتا زمانی که این فتوای جناتیتکارانه خمینی : "اقایانی که تشخیص موضوع برعهده آنان است وسوسه وشک وتردید نکنید وسعی کنید (اشداء علی الکفار)"، به قوت خود باقی است و قاضی صلواتی حکم «اشداءعلی الکفار» را صادر می کند خون کشته شدگان و شهیدان می جوشد و ما را به دادخواهی فرا می خواند. چرا که مردگان آن سالها واین سالها «عاشق ترین زندگان بودند» و گورشان درگلو گاه ماست، وهزاران بلبل عاشق دراین گلو گاه می خوانند.

در دالانهای تنگ و پیچ در پیچ خاطره می چرخم . از سلولی به سلولی؛ از چهره ای به چهره ای؛ صدایشان می کنم: رضا ! شاهپور! مهرداد! رضی! لادن! لیلا. صدا ئی نمی اید؛ تنها سکوت!  سپس زمزمه ای هول انگیز درگوشم می پیچد؛ بیهوده مگرد؛ آنها رفته اند. دیرگاهی است که رفته اند؛ سال ها پیش. دیگرصدایشان  نمی اید. چشم های پر شورشان باز نمی گردد. دیگرهیچگاه صدای خنده اصغرمحبوب را نخواهی شنید. سیمای آرام ونجیب محمد رضا غبرائی آرامشت نخواهد داد . انها رفته اند ودیگر باز نمی گردند. سنگینی جهان را برد وش خود احساس می کنم . صدای شکستن استخوانهایشان را به هنگام علطیدن درگورهای دسته جمعی می شنوم . صدای شکنجه وفریاد، صدای گروه مرگ. صدای خلخا لی. صدای گیلانی. صدای موسوی تبریزی . صدای لاجوردی. صدای پورمحمدی. اینها هیچکدام فرقی با هم ندارند. چه آنکه سالها پیش مجروح خوابیده بربرانکارد را اعدام می کرد؛ چه آنکه عقال فلسطینی برصورت می بست و از پشت عینک ذره بینی ترس آورش، به محکومان نگاه می کرد واز کشتن و تواب ساختن کودکان و نوجوانان لذت می برد. و چه این که تنها با یک کلمه «آری» یا « نه » با حرکات رقص گونه اش، حکم کشتار صادرمی کرد؛ وحال براریکه عدل تکیه زده است. همه بمانند یکدیگرند. با دستهائی آ لوده وآبشخوری یکسان. می شنوم، می شنوم صدای فرود افتادن مردی ازطناب دار وآخرین صدای خرخری که قبل از مرگ از گلویش برمی خیزد. صدای گلوله و چشمانی که به ابدیت خیره شده اند. صدای هیاهوی کامیونها  که جنازه ها را حمل می کنند. به درختان بلند تبریزی زندان اوین می اندیشم. به صدای کلاغها؛ وآخرین فریادی که محکومان می کشند. به آن چهار دیواری غم انگیز. مغموم. ورعب انگیز می اندیشم  به نمادی از دو رژیم. وجانهای آزاد محبوس درآن . به چهار دیواری دیگری می اندیشم. چهاردیواری غریب. تک افتاده درگوشه ای از ایران. به خاوران. به خاک تیره به جنازه های خفته درآن. به دستهای بیرون مانده ازخاک. پیراهن های پاره شده ومادری که درمیانه میدان ایستاده و فریاد می زند وجهان را، وانسان را به دادخواهی می طلبد. من مویه مادران را می شناسم، مویه پدران را نیزهم. زمانی که گلهایشان تاراج می گردد. وسینه ازعطر خاطره از بوی پیراهن لبریزمی شود. از برادرش. ازخواهرش. همسایه اش. همشهری اش وهموطنش، استمداد می طلبد. ازانسانیت بی رمق و کم رنگ شده. ما را یاری کنید! فرزندانمان در جنا یتی هولناک بی گناه در این سرزمین اسلامی  کشته شده اند. دراین چهاردیواری زیباترین فرزندان ایران زمین خوابیده اند با سینه هائی مملو ازعشق به آزادی. به انسان. جنایتی عظیم رخ داده است؛ درابعادی گسترده. به فتوای کسی که بر دوش مردم بر قدرت نشست.  مردی که می گفت هیچ حسی نه به این سرزمین، ونه به مردمان آن دارد. مردی که با خود جز فقر، عقب ماندگی و جنایت به ارمغان نیاورد؛ وهنوز جانشینان او و مجریان این جنایت بر قدرت نشسته و درچشم مردم خاک می پاشند. گویا این سرنوشت تلخ این ملت است که از خودی و بیگانه جزظلم، ستم وشکنجه وکشتار نبیند. دراین چهار دیواری، هیچ گوری را نشانی نیست. خفتگان درآن، عزیزان تمامی کسانی هستند که با قلبهای دردمند به این چهار دیواری می آیند و غم  خود را تقسیم می کنند. ما درکجای این چهار دیواری ایستاده ایم، در این  سو یا در آن سو؟ من از این راه دور. درآن خاک غریب، در آن خاک پر بها  که تنها یک گلدان شکسته با یک گل میخک  به نماد آن بدل گردیده، دنبا ل چه می گردم؟ ربع قرنی از این جنایت گذشته است. تنهایک خاطره مانده و بس. فریاد می کشم. نه! نه! زمان نگذشته  هیچ چیز کهنه نشده وازخاطر نرفته است. این دروغ است که انسان به مرگ عزیزان نیزعادت می کند. به خارخلیده درقلب چگونه می توان عادت کرد؟ هنوز مادران سراز خاک عزیزان برنگرفته اند.  همین دیروز بود که نامه ها وگزارشات رسیده ازایران  به راد یوزحمتکشان را می خواندم واشگ می ریختم . بررفتن رفیقانی که می شناختم وآنهائی که نمی شناختم. بسیار جوان بودند. پاره ای از تن ملت؛ درآرزوی زندگی؛عشق، کار وایجاد گری. درروزهای انقلاب با تمام شور جوانی آزادی را فریاد می زدند. برای همگان عدالت می خواستند. هنوز جای شلاق دوران شاهی بر کف پای بسیاریشان از بین نرفته بود. باور کردنی نبود. هرچند انقلاب با خود خشونت نیز به همراه می آورد. مرگ را به امری عادی بدل می سازد. در فضای انقلاب سره ونا سره به هم آمیخته می شود، و احساس برعقل چیره می گردد. بد ینگونه نخستین اعدامهای  جمهوری اسلامی اعتراض کسی را بر نمی انگیزد. حال از خود می پرسم چرا ؟ چرا؟ چشم براعدامهای پشت بام مدرسه مروی فرو بستیم؟ اعدام نخستین بهائیان را دیدیم دم بر نیاوردیم. اعدامهائی که از فردای بقدرت رسیدن حکومت اسلامی آغاز شد وتا امروز ادامه دارد. هیچکس از تیغ آخته در دست حکومتیان مست قدرت درامان نیست. دم فروبستیم، چرا که میخواستیم از کوتوله های تاریخ، دمکراتهای انقلابی بسازیم. درچنین ساختن و پرداختن یکطرفه ای بود که بسیاری از اصول را زیر پا نهادیم. سیمای یک اپوزسیون مستقل  ومتکی به خود و نیروهای اجتماعیش را از دست دادیم. وبه جای تلاش برای وحدت تمام نیروهای اپوزیسیون، سیاست اتحاد یک جانبه را زیرعنوان «شکوفائی جمهوری اسلامی»، پیش بردیم. وامکان سرکوب تک تک نیروها را به او دادیم ، ونهایت خود نیز قربانی شدیم. قربانیانی رفته درخاک و قربانیانی زنده در فراسوی خاک وطن. دردآور این که هنوزبعد ازاین همه قتل و کشتار، حاضر نیستیم فتوا دهندگان، اجرا کنندگان و تداوم بخشندگان به این جنایتها را بی آبرو سازیم. چرا که هر بار سیاستی تازه اصول ما را در سایه قرار می دهد. گاه اصلاح طلب تر از اصلاح طلبان. وگاه معتعدل ترازاعتدال طلبان؛ حال اینکه اگر اراده واقعی براصلاح و اعتدال وجود دارد، و جنگ بر سر لحاف ملا نیست، دفاع از زندگی، و محکوم کردن کشتار های جمعی، ملاک اساسی اصلاح طلبی و اعتدال خواهی است . تا زمانی که چوبه های دار در سر تا سر این سرزمین بر پاست و تا زمانی که این فتوای جنایتکارانه خمینی: “آقایانی که تشخیص موضوع برعهده آنان است وسوسه وشک وتردید نکنید وسعی کنید (اشداء علی الکفار)”، به قوت خود باقی است و قاضی صلواتی حکم «اشداءعلی الکفار» را صادر می کند، خون کشته شدگان و شهیدان می جوشد وما را به دادخواهی فرا می خواند. چرا که مردگان آن سالها واین سالها «عاشق ترین زندگان بودند»، و گورشان درگلو گاه ماست، وهزاران بلبل عاشق دراین گلو گاه می خوانند.

  آخر” باغ شود سبزوسرخ گل برآید ”                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         

تاریخ انتشار : ۹ شهریور, ۱۳۹۲ ۱۱:۰۸ ب٫ظ
لینک کوتاه
مطالب بیشتر

نظرات

Comments are closed.

سخن روز

انتخابات! کدام انتخابات؟

با عنایت به این وضع و شرایط عملا موجود آنچه در ایران برگزار میشود فاقد حداقل شرایط برای شناخته شدن بعنوان یک انتخابات است. با تمام محدودیت ها و کنترل های نظام امنیتی و سیاسی انتخابی در کار نیست و دقیقا با استعاره از آقای خمینی « در این رژیم آزادی های فردی پایمال و انتخابات واقعی و مطبوعات و احزاب از میان برده شده اند.

مطالعه »
یادداشت

در مورد انقلاب بهمن ۵۷

اگر امروز شعار حق من کو، برقرار باد جمهوریت و همبستگی برای استقرار دموکراسی، از خواسته های مهم مردم شده که نشان از زنده بودن انقلاب ۵۷ و نیاز مبرم ترمیم آن توسط خود مردم دارد. اگر در این مبارزه زنان ایرانی در مبارزه علیه حجاب اجباری روسری خود را پرچم مبارزه قرار داده اند قبل از هر چیز بخاطر این است که در انقلاب تمامی زنان از هر قشری وارد صحنه شدند…..

مطالعه »
آخرین مطالب

پاس‌داشت زبان مادری، غنابخش تنوع و تکثر زبانی و فرهنگی است!

سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) با باور عمیق به مبانی حقوق بشر و قائم به ذات بودن این حقوق و با توجه به جایگاه تعیین‌کنندهٔ زبان مادری در هستی هر یک از آحاد بشر، تأمین و تضمین و تحقّق حق قانونی هر ایرانی در دست‌رسی و قوام ودوام بخشیدن به زبان مادری خود را از حقوق بنیادین بشر می‌داند و همۀ نیروهای میهن‌دوست و ترقی‌خواه کشور را به حمایت فعال از حق آموزش زبان مادری و حفظ و زنده‌داشت این میراث گران‌قدر ایرانی فرامی‌خواند.

ما در انتخابات غیر واقعی شرکت نمی کنیم

در جمهوری اسلامی، یک شورای انتصابی حکومتی تحت نام «شورای نگهبان» لیست کاندیدا هایی از حواریون و عوامل مطیع و وابسته به حکومت را در مقابل مردم قرار می دهد و از آنان می خواهد که فقط به این افراد گزینش شده حکومتی رای بدهند. آیا به این صحنه سازی مضحک و پر فریب می توان «انتخابات» نام نهاد؟

زبان مادری؛ بخشی از آزادی بیان

کانون نویسندگان ایران ضمن گرامی‌داشت این روز، همان‌گونه که در بند سوم منشور خود آورده است: «رشد و شکوفایی زبان‌های متنوع کشور را از ارکان اعتلای فرهنگی و پیوند و تفاهم مردم ایران می‌داند…» و خواهان آزادی زبان‌های مادری در ظرفیت و ابعاد گوناگون آن‌ها به‌ویژه در «عرصه‌ی چاپ و نشر و پخش آثار» است. هم‌چنین خواستار رهایی تمام کنشگران عرصه‌ی زبان مادری از زندان و تبعید و دیگر آزارها و فشارهاست.

سرمایه داری و دموکراسی

۴۰ سال سرمایه داری نئولیبرالیستی׳ و اندیشه‌های ضد دموکراتیکِ آن جوامع را در یک بحران ژرف و جدی سیاسی ـ اقتصادی فرو برده’ و دموکراسی را با خطرات و تهدید های جدی مواجه کرده است. روشن است که دموکراسی نیازمند شرایط مساعد اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی است. لازمه پدید آمدن این شرایط تنها در گرو مبارزات بی امان دموکراتیک احزاب و شخصیت های مترقی، سندیکاهای کارگری و جوامع مدنی می باشد.

رفیق سید فاخر شجری از میان ما رفت

رفیق سید فاخر شجری کادر مبارز و برجسته جنبش کارگری ایران و از یاران دیرین فدایی از میان ما رفت و خانواده، نزدیکان و رفقایش را به سوگ خود نشاند. پیش از هر سخنی، فقدان این یار وفادار زحمت‌کشان را به خانواده و بازماندگان او تسلیت می‌گوییم و یاد عزیزش را گرامی می‌داریم.

یادداشت

در مورد انقلاب بهمن ۵۷

اگر امروز شعار حق من کو، برقرار باد جمهوریت و همبستگی برای استقرار دموکراسی، از خواسته های مهم مردم شده که نشان از زنده بودن انقلاب ۵۷ و نیاز مبرم ترمیم آن توسط خود مردم دارد. اگر در این مبارزه زنان ایرانی در مبارزه علیه حجاب اجباری روسری خود را پرچم مبارزه قرار داده اند قبل از هر چیز بخاطر این است که در انقلاب تمامی زنان از هر قشری وارد صحنه شدند…..

مطالعه »
بیانیه ها

پاس‌داشت زبان مادری، غنابخش تنوع و تکثر زبانی و فرهنگی است!

سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) با باور عمیق به مبانی حقوق بشر و قائم به ذات بودن این حقوق و با توجه به جایگاه تعیین‌کنندهٔ زبان مادری در هستی هر یک از آحاد بشر، تأمین و تضمین و تحقّق حق قانونی هر ایرانی در دست‌رسی و قوام ودوام بخشیدن به زبان مادری خود را از حقوق بنیادین بشر می‌داند و همۀ نیروهای میهن‌دوست و ترقی‌خواه کشور را به حمایت فعال از حق آموزش زبان مادری و حفظ و زنده‌داشت این میراث گران‌قدر ایرانی فرامی‌خواند.

مطالعه »
پيام ها

باید یکی شویم و قلب‌مان را سرود و پرچم‌مان سازیم تا بهاران خجسته به ارمغان به میهن‌مان فراز آید!

کرامت و خسرو دو جوان روشنفکر انسان‌دوست چپ بودند و غم مردم فقرزدهٔ میهن و جهان به دل داشتند. آنان شیفتۀ جنبش فداییان خلق بودند. خسرو گلسرخی در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: «من یک فدایی خلق ایران هستم و شناسنامه من جز  عشق به مردم چیز دیگری نیست … شما آقایان فاشیست‌ها که فرزندان خلق ایران را بدون هیج مدرکی به قتل‌گاه میفرستید، ایمان داشته باشید که خلق محروم ایران، انتقام خون فرزندان خود را خواهد گرفت». تاثیر ایستادگی جانانه آنان در برابر نظام حاکم و پشتیبانان جهانی آن موجی از شور و ایمان در جنبش فداییان پدید آورد

مطالعه »
بیانیه ها

پاس‌داشت زبان مادری، غنابخش تنوع و تکثر زبانی و فرهنگی است!

سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) با باور عمیق به مبانی حقوق بشر و قائم به ذات بودن این حقوق و با توجه به جایگاه تعیین‌کنندهٔ زبان مادری در هستی هر یک از آحاد بشر، تأمین و تضمین و تحقّق حق قانونی هر ایرانی در دست‌رسی و قوام ودوام بخشیدن به زبان مادری خود را از حقوق بنیادین بشر می‌داند و همۀ نیروهای میهن‌دوست و ترقی‌خواه کشور را به حمایت فعال از حق آموزش زبان مادری و حفظ و زنده‌داشت این میراث گران‌قدر ایرانی فرامی‌خواند.

مطالعه »
برنامه و اساسنامه
برنامه سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)
اساسنامه
اساسنامه سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)
بولتن کارگری
شبکه های اجتماعی سازمان
آخرین مطالب

پاس‌داشت زبان مادری، غنابخش تنوع و تکثر زبانی و فرهنگی است!

ما در انتخابات غیر واقعی شرکت نمی کنیم

زبان مادری؛ بخشی از آزادی بیان

سرمایه داری و دموکراسی

رفیق سید فاخر شجری از میان ما رفت

انتخابات! کدام انتخابات؟