|
Getting your Trinity Audio player ready...
|
این اعتراضات مدتهاست که از خواستههای اولیه خود در مورد سیاستهای مدارس فراتر رفتهاند. در تظاهرات، تابلوهایی با شعارهایی مانند «مه ۶۸ – ۲۶ اکتبر» به همراه پرچمها و چفیههای متعدد فلسطین قابل مشاهده است. جوانان وضعیت وخیم مدارس خود را با سایر درگیریهای سیاسی و انتقاد اساسیتر از دولت مرتبط میکنند. اختلاف بر سر کمبود معلم و ساختمان های فرسوده به اختلاف بر سر مسیر سیاسی کشور تبدیل شده است، اختلافی که دیگر صرفاً توسط دانشآموزان هدایت نمیشود.
نویسنده: Raphaël Schmeller
هر کسی که در حال حاضر به مکالمات محافل چپگرای آلمان گوش میدهد، به سرعت به فرانسه نیز سر خواهد زد. ویدیو هایی از دبیرستانهای مسدود شده به اشتراک گذاشته میشود، تصاویری از تظاهرات پخش میشود و بیانیههای همبستگی منتشر میشود. اتحادیههای کارگری و سیاستمداران چپگرا به اعتراضات در کشور همسایه و این واقعیت که جوانان آنجا علیه شرایط مدارس خود و سیاستهای نئولیبرالی دولت ایستادهاند، اشاره میکنند.
واقعاً اتفاق قابل توجهی در فرانسه در حال رخ دادن است. آنچه در پایان ماه سپتامبر با مسدود کردن یک دبیرستان در حومه پاریس، کرتیل، آغاز شد، در ابتدا در سراسر منطقه پایتخت گسترش یافت و به سرعت به اعتراضات سراسری علیه کمبود معلم، کلاسهای درس شلوغ، ساختمانهای فرسوده و سیستم پارکورساپ برای دسترسی به دانشگاه تبدیل شد. تنها در عرض چند هفته، به یکی از بزرگترین بسیجهای جوانان در دههها تبدیل شد. در ۶ اکتبر، تقریباً نیم میلیون نفر به خیابانها آمدند و تقریباً نیمی از تمام دبیرستانها تعطیل ماندند. روزهای بیشتری برای اقدام اعلام شده است.
با این حال، آنچه حیاتی است، نه تنها اندازه جنبش، بلکه چیزی است که فرانسویها آن را «همگرایی جوانان» مینامند: ادغام مبارزات مختلف. دانشجویان اکنون دانشگاههای خود را محاصره کردهاند، معلمان در بسیاری از نقاط در کنار دانشجویان خود اعتراض میکنند، اتحادیهها در حال سازماندهی تظاهرات و تهدید به اعتصاب هستند. والدین، معلمان و سیاستمداران از حزب «فرانسه تسلیمناپذیر» (LFI) گاهی اوقات خود را به عنوان محافظ بین جوانان و پلیس قرار میدهند. ویدئویی از بالی باگایوکو، شهردار سنت دنیس از حزب LFI، اخیراً به صورت ویروسی پخش شد. او در تظاهرات پاریس در ۶ اکتبر، روز اقدام، در مقابل جوانان ایستاد تا از آنها در برابر پلیس محافظت کند.
گستردگی این همبستگی حتی آخر هفته گذشته در ورزشگاه فوتبال پارک دو پرنس مشهود بود. در طول مسابقه مقابل لومان،هواداران افراطی پاری سن ژرمن بنری را برافراشتند:«شبه نظامیان شما سرکوب میکنند، جوانان ما مقاومت میکنند». در جایگاه تماشاگران، آهنگ «On est là» نیز خوانده شد، آهنگی که در جریان اعتراضات جلیقه زردها به سرود ملی تبدیل شده بود.
این اعتراضات مدتهاست که از خواستههای اولیه خود در مورد سیاستهای مدارس فراتر رفتهاند. در تظاهرات، تابلوهایی با شعارهایی مانند «مه ۶۸ – ۲۶ اکتبر» به همراه پرچمها و چفیههای متعدد فلسطین قابل مشاهده است. جوانان وضعیت وخیم مدارس خود را با سایر درگیریهای سیاسی و انتقاد اساسیتر از دولت مرتبط میکنند. اختلاف بر سر کمبود معلم و ساختمان های فرسوده به اختلاف بر سر مسیر سیاسی کشور تبدیل شده است، اختلافی که دیگر صرفاً توسط دانشآموزان هدایت نمیشود.
سرکوب گسترده پلیس این روند را کند نکرده است؛ برعکس. تصاویر دستگیریها و جوانان به شدت مجروح در رسانههای اجتماعی پخش شده و خشم را فراتر از مدارس برانگیخته است. بین ۲۱ سپتامبر و ۸ اکتبر، ۶۸۷۷ نفر دستگیر شدند که ۸۶ درصد آنها خردسال بودند. حدود ۲۰۰ دانشآموز زخمی شدند. یک نوجوان ۱۵ ساله در لنز یک دستش را در اثر پرتاب نارنجک پلیس از دست داد؛ فک و دندان یک نوجوان ۱۴ ساله در اثر پرتاب نارنجک گاز اشکآور از فاصله نزدیک خرد شد. بنابراین، وحشیگری پلیس به خودی خود به یک مسئله سیاسی تبدیل شد و والدین، معلمان و سایر بزرگسالان بیشتری را به سمت معترضان کشاند.
دولت نخست وزیر سباستین لکورنو Sébastien Lecornu اکنون آشکارا از این بیم دارد که اعتراضات دانشجویی با درگیریها بر سر قدرت خرید، خدمات عمومی، شرایط کار و سایر مسائل اجتماعی در هم تنیده شود و به طور بالقوه تا انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۷ ادامه یابد. بنابراین، مجبور به دادن امتیازات اولیه شده است.*
اعتراضات آلمان – اما جداگانه
بنابراین، نگاه به فرانسه برای چپ آلمان کاملاً مناسب است. با این حال، نباید به تحسین دانشجویان مبارز فرانسوی بسنده کرد. در آلمان نیز کمبود اعتراض وجود ندارد. در هفتههای اخیر، تظاهراتی علیه اجارههای بالا، کاهش رفاه اجتماعی و مسابقه تسلیحاتی برگزار شده است. علاوه بر این، تظاهرات همبستگی با فلسطین، اعتراضات صلح و اعتصابات دانشجویی علیه خدمت سربازی اجباری نیز وجود دارد. با این حال، نکته قابل توجه این است که این جنبشها به ندرت به هم میرسند.
این امر به ویژه در اوایل اکتبر در برلین آشکار شد. در دوم اکتبر، بیش از ۲۰،۰۰۰ نفر، عمدتاً جوان، در مقابل دروازه براندنبورگ برای تظاهرات “Unzwingbar – Kein Bock auf Krieg und Wehrpflicht” (تسخیرناپذیر بدون علاقه به جنگ و خدمت سربازی اجباری) جمع شدند. K.I.Z، Disarstar و دیگران اجرا داشتند و سازمانهای دانشجویی و جوانان به طور برجستهای حضور داشتند. روز بعد، جنبش سنتی صلح در همان مکان تظاهرات کرد. حضار به طور قابل توجهی مسنتر بودند و پرچمهایی از BSW (انجمن فدرال کارگران سوسیالیست) و DKP (حزب کمونیست آلمان) به همراه چند پرچم از حزب چپ حضور داشتند. با این حال، جوانان روز قبل در هیچ کجا دیده نمیشد. با این حال، در هر دو روز، مسائل مورد بحث جنگ، تجدید تسلیحات و خدمت سربازی اجباری بود.
الگوهای مشابهی را میتوان در سایر اعتراضات مشاهده کرد. تظاهرات مستاجران جمعیتی متفاوت از یک تجمع اتحادیهای را به خود جذب میکند و تظاهرات طرفدار فلسطین جمعیتی متفاوت از یک اعتراض سنتی صلح را به خود جذب میکند. آلمان فاقد اعتراضات نیست؛ بلکه فاقد ارتباط است.
با این حال، این درگیریها مستقیماً به هم مرتبط هستند. میلیاردها دلاری که برای تجهیز مجدد تسلیحات هزینه میشود، میلیاردها دلاری است که به مدارس، بیمارستانها، حمل و نقل عمومی یا مسکن سرازیر نمیشود. کاهش بودجه به همان اندازه که بر دانشجویان، مستمریبگیران یا مستاجران تأثیر میگذارد، بر کارمندان نیز تأثیر میگذارد. جنبش صلح و اعتصابات دانشجویی علیه خدمت اجباری نیز میتواند بسیار بیشتر با انتقاد از سیاست خاورمیانهای آلمان همسو باشد. هر کسی که تجهیز مجدد تسلیحات را با دفاع از دموکراسی و حقوق بشر توجیه میکند، در نهایت باید به این سوال پاسخ دهد که چگونه این استدلال با حمایت آلمان از جنگ اسرائیل در غزه همسو میشود.
از نظر سیاسی و سازمانی، این درگیریها هنوز عمدتاً به صورت جداگانه انجام میشوند. فرانسه به وضوح نشان میدهد که همگرایی مبارزات به سادگی پدیدار نمیشود. باید سازماندهی شود.
از CGT کنفدراسیون اتحادیههای کارگری فرانسه بیاموزید
اتحادیهها نقش مهمی در این امر ایفا میکنند. CGT، یکی از کنفدراسیونهای اصلی اتحادیههای کارگری فرانسه و بنابراین تقریباً معادل فرانسوی DGB (کنفدراسیون اتحادیههای کارگری آلمان)، از همان ابتدا از جوانان حمایت کرد و ساختارهای خود را به روی این جنبش گشود. اعضای اتحادیه به حفاظت از تظاهرات کمک میکنند؛ CGT از اعضای خود میخواهد تا جلساتی را در محلهای کار سازماندهی کنند و خواستههای جوانان را با مبارزات برای دستمزد و خدمات عمومی مرتبط سازند. قرار است دفاتر مرکزی اتحادیه به عنوان مکانهایی برای سازماندهی، پذیرای جوانان باشند.
این فراتر از همبستگی صرف است. CGT به صراحت اعتراضات دانشجویی را در کنار اختلافات کارگری در TotalEnergies،* درگیریها در آموزش کودکان خردسال و مقاومت در برابر سیاستهای ریاضت اقتصادی قرار میدهد. برای ۵ نوامبر، اتحادیهها از کارمندان بخشهای خصوصی و دولتی، جوانان و مستمریبگیران میخواهند تا به اعتصاب عمومی و تظاهرات بپیوندند.
در ۲۶ سپتامبر، کنفدراسیون اتحادیههای کارگری آلمان (DGB) با ۱۷۵۰۰۰ شرکتکننده در ۱۵ شهر نشان داد که اتحادیههای کارگری آلمان هنوز قدرت بسیج قابل توجهی دارند. با این حال، روز اقدام عمدتاً بر کار، حقوق بازنشستگی، مراقبتهای بهداشتی و دولت رفاه متمرکز بود. جوانانی از اعتراضات جدید دانشجویی یا جنبش مستاجران به سختی در تظاهرات برلین دیده میشدند.
با این حال، اتحادیههای کارگری، به ویژه، منابع سازمانی لازم برای غلبه بر چنین شکافهای اجتماعی را دارند. آنها میلیونها عضو، فضاهای جلسات، کارکنان تمام وقت و ریشههای عمیقی در جامعه دارند. آنها میتوانند به حلقه ارتباطی بین مبارزات علیه کاهش هزینههای اجتماعی، کمبود مسکن، کاهش خدمات عمومی و نظامی شدن تبدیل شوند.
نمونه فرانسه نشان میدهد که همبستگی چیزی بیش از صدور یک بیانیه مطبوعاتی حمایتی است. این میتواند به معنای استفاده از قدرت سازمانی خود برای مبارزات دیگران باشد.
همبستگی با La France Insoumise (LFI) کافی نیست.*
این امر در مورد احزاب سیاسی نیز صدق میکند. نمایندگان چپ آلمان به راحتی همبستگی خود را با جنبشهای اعتراضی فرانسه اعلام میکنند و روابط نزدیکی با حزب «فرانسه تسلیمناپذیر» دارند. با این حال، جالبتر این است که LFI و حزب چپ آلمان چگونه به طور متفاوت با مناقشات سیاسی برخورد میکنند.
سالهاست که LFI تلاش میکند مسائل اجتماعی، زیستمحیطی، ضد نژادپرستی و بینالمللی را به هم پیوند دهد. مهمتر از همه، این حزب حتی زمانی که انجام این کار در رسانهها و در سطح نهادی با هزینه بالایی همراه باشد، بر مواضع اصلی خود پایبند است. این امر در اعتراضات اخیر دانشجویی نیز مشهود است. هنگامی که تصاویر شورشها و مدارس در حال سوختن بر پوشش خبری غالب بود و گروههای راستگرا و دولت سعی کردند جنبش را به خشونت و هرج و مرج تقلیل دهند، LFI از معترضان و خواستههای آنها فاصله نگرفت. نمایندگان منتخب آن و سیاستمداران محلی در مقابل مدارس و در تظاهرات حضور داشتند.
این امر اعتماد ایجاد میکند. هر کسی که در کنار یک حزب مبارزه میکند، باید بتواند فرض کند که خواستههای آنها در اولین نشانه واکنش شدید رسانهای یا احتمال بعدی کسب قدرت دولتی، به ابزار چانهزنی تبدیل نخواهد شد.اعتماد در درون چپ آلمان آسیب دیده است. این امر به ویژه در حال حاضر در برلین مشهود است. حتی قبل از شروع مذاکرات اولیه در مورد تشکیل دولت احتمالی، حزب چپ، سبزها و حزب سوسیال دموکرات بر سر اصول مشترکی برای مقابله با یهودستیزی توافق کردند. این توافق حتی پیش نیاز ورود به مذاکرات بود. از جمله موارد دیگر، این توافق حق موجودیت اسرائیل را مجدداً تأیید میکند و رویههایی را برای حوادثی که یهودستیزانه تلقی میشوند، تعیین میکند که میتواند به اخراج از گروههای پارلمانی یا حزب منجر شود.
مشکل، مبارزه با خود یهودستیزی نیست. این برای هر چپگرایی بدیهی است. مشکل این است که چپ برلین بدین ترتیب چارچوبی سیاسی را میپذیرد که در آن جناح طرفدار فلسطین آن حتی قبل از هرگونه مشارکت بالقوه در دولت، به عنوان یک مشکل خاص تلقی میشود. بنابراین، آنها مصلحت آلمان را به عنوان مبنای تشکیل دولت احتمالی اتخاذ میکنند و تسلیم فشارهای سیاسی و رسانهای میشوند که بارها انتقاد از سیاستهای اسرائیل، همبستگی طرفدار فلسطین و یهودستیزی را با هم ترکیب میکند.
تضاد با LFI قابل توجه است. از اکتبر ۲۰۲۳، این حزب به دلیل موضعش در قبال غزه تحت فشار زیادی بوده است. با این حال، به نتیجه لازم برای کنار گذاشتن تدریجی سیاست خود در قبال فلسطین نرسیده است. برعکس، به طور فزایندهای انتقاد خود را از جنگ اسرائیل ابراز کرده و از نسلکشی در غزه صحبت میکند.
اینکه حزب چپ آلمان صرفاً یک مشکل مستقر در برلین نیست، با مسئله تجدید تسلیحات نیز نشان داده میشود. اخیراً در ماه ژوئن، کنوانسیون ملی حزب چپ قطعنامهای را “علیه کاهش هزینههای اجتماعی و نظامیسازی” تصویب کرد. در عین حال، دولت ائتلافی قرمز Die Linke,سبز Die Grünen,قرمز SPD در برمن از گسترش برمرهافن Bremerhavens به یک “مرکز استقرار” قابل استفاده نظامی حمایت میکند. این بندر قرار است به نیروهای مسلح آلمان و شرکای ناتو اجازه دهد در صورت حمله، پرسنل و تجهیزات را به سرعت مستقر کنند. دولت فدرال تا ۱.۳۵ میلیارد یورو برای این منظور تأمین میکند.
بنابراین، مشکل حزب چپ کمتر در فقدان قطعنامههای رادیکال نهفته است. سوال اساسی، قابلیت اجرایی سیاسی آنهاست: اگر اجرای آنها مستلزم درگیری جدی با شرکای ائتلافی، نهادهای دولتی یا رسانهها باشد، چه چیزی از آنها باقی میماند؟ ظاهراً چیز زیادی باقی نمیماند.
آنچه آلمان میتواند از فرانسه بیاموزد
البته، فرانسه فرهنگ اعتراض و درگیری متفاوتی نسبت به آلمان دارد. انقلاب، اعتصابات عمومی، مه ۶۸، جنبشهای علیه اصلاحات بازنشستگی و جلیقه زردها تجربیات متفاوتی از درگیریهای اجتماعی را پشت سر گذاشتهاند. درگیریها در آنجا آشکاراتر و اغلب شدیدتر انجام میشود.
اما سنت به تنهایی پویاییهای فعلی را توضیح نمیدهد. نکته مهم این است که بازیگران به طور فعال در حال ایجاد پلهای ارتباطی هستند: دانشآموزان دبیرستانهای ممتاز با جوانان حومههای فقیرتر همبستگی نشان میدهند، دانشجویان دانشگاه به دانشآموزان مدارس میپیوندند، اتحادیهها جنبش جوانان را با مبارزات کارگری مرتبط میکنند، طرفداران فوتبال خواستههای آنها را مطرح میکنند و چپ سیاسی در تلاش است تا از این مسائل یک درگیری اجتماعی مشترک ایجاد کند.
این دقیقاً همان چیزی است که در آلمان وجود ندارد. کاهش هزینههای اجتماعی، اجارههای بالا، مدارس و بیمارستانهای کمبودجه، تجدید تسلیحات، خدمت اجباری و همبستگی بینالمللی اغلب به گونهای رفتار میشوند که گویی مسائل جداگانه و نامرتبطی هستند. با این حال، همه آنها به یک سوال اصلی برمیگردند: چه کسی منابع اجتماعی را کنترل میکند؟ چه کسی هزینههای تصمیمات سیاسی را متحمل میشود؟ و ثروت اجتماعی برای چه چیزی استفاده میشود؟
حزب چپ آلمان Die deutsche Linke Partei، اتحادیهها و جنبشها باید یاد بگیرند که مبارزات خود را با پیروی از مدل فرانسوی به هم متصل کنند. این امر مستلزم اتحادیههایی است که فراتر از محدودهی محیط خود سازماندهی کنند، جنبشهایی که همبستگی را به مسائل خاص خود محدود نکنند، و حزبی که بتوان به مواضع آن حتی زمانی که از نظر سیاسی نامناسب میشوند، تکیه کرد. چپ آلمان نباید فقط فرانسه را تحسین کند. باید خودش شروع به ایجاد این ارتباط کند.



