چگونه پرستاران نیویورک در بزرگترین اختلاف کارگری خود پیروز شدند

مراقبت‌های بهداشتی به طور فزاینده‌ای به عرصه‌ای برای اختلافات کارگری تبدیل می‌شود. شلا دومینگز*، پرستار نیویورکی، می‌گوید که چگونه او و همکارانش در بزرگترین اعتصاب پرستاران در تاریخ این شهر پیروز شدند.

من یکی از نزدیک به ۱۵۰۰۰ پرستار شهر نیویورک هستم که در بزرگترین و طولانی‌ترین اعتصاب پرستاران در تاریخ شهر نیویورک شرکت کردم. من در بیمارستان مونت سینای مورنینگ‌ساید در یک بخش مراقبت‌های ویژه جراحی و یک بخش داخلی/جراحی کار می‌کنم، جایی که بیماران با نیازهای متنوع درمان می‌شوند. به دلیل این نیازهای مراقبتی متفاوت، تأمین ایمن پرسنل برای چنین بخش مختلطی می‌تواند چالش برانگیز باشد. وقتی چند سال پیش برای اولین بار با اتحادیه خود، انجمن پرستاران ایالت نیویورک (NYSNA)، درگیر شدم، کمبود پرسنل بیمارستان انگیزه اصلی من بود.

من از سال ۲۰۱۸ در مونت سینای مورنینگ‌ساید کار کرده‌ام، اما مدت زمان بسیار طولانی‌تری پرستار بوده‌ام – ابتدا در فیلیپین و بعداً در فلوریدا، جایی که حتی نمی‌توانید کلمه “اتحادیه” را به زبان بیاورید یا بدون توبیخ شدن در مورد تشکیل یک انجمن حرفه‌ای با همکاران صحبت کنید. وقتی پرستاران مورنینگ‌ساید در سال ۲۰۲۲ قرارداد خود را مذاکره کردند، من با شرکت در جلسات مذاکره عمومی از طریق زوم از همکارانم حمایت کردم.

با آخرین توافق‌نامه چانه‌زنی جمعی، توانستیم به استانداردهای بهبود یافته و قابل اجرا در مورد سطح کارکنان دست یابیم. پرستاران بالاخره توانستند در صورت ازدحام بیش از حد بیماران در یک زمان کاری و در نتیجه به خطر افتادن ایمنی بیماران، تلاش کارکنان بیمارستان را به چالش بکشند.

سال گذشته، پرستاران بیمارستان مورنینگ‌ساید بیش از یک میلیون دلار غرامت برای کارکنانی که در دو بخش مختلف تحت کمبود مزمن کارکنان کار می‌کردند، دریافت کردند. در دو حکم داوری جداگانه، از جمله یکی در آستانه انقضای قرارداد، ما از قرارداد خود برای تضمین مراقبت از بیمار و جبران پرستاران پرکار استفاده کردیم. میانجی‌های بی‌طرف شواهد را بررسی کردند و به بیمارستان دستور دادند تا پرستاران بیشتری را برای تضمین ایمنی بیمار استخدام کند. دقیقاً همین نوع مسئولیت است که مدیریت بیمارستان در طول دور فعلی مذاکرات سعی در شانه خالی کردن از آن داشته است.

در جریان مذاکرات اخیر دستمزد و اعتصاب، من عضو تیم رهبری اتحادیه بیمارستان و کمیته مذاکره‌کننده بودم. در حالی که در دور قبلی مذاکرات، دید خوبی نسبت به مذاکرات داشتم، اما این بار برای تغییر رهبری آماده نبودم. از ماه سپتامبر، ما برای دستیابی به بهبود در سطح ایمنی کارکنان، تضمین تداوم خدمات درمانی، محافظت از پرستاران و بیماران در برابر خشونت در محل کار و هوش مصنوعی، محافظت از آسیب‌پذیرترین بیماران و کارکنان و تضمین افزایش حقوق مذاکره کردیم تا بتوانیم هزینه زندگی در نیویورک را تأمین کنیم و پرستاران بیشتری را برای مراقبت در کنار تخت جذب و حفظ کنیم.

معمولاً پرستاران برای بهبود مراقبت و حل مسائل نوظهور با مدیریت بیمارستان همکاری نزدیکی دارند. با این حال، در طول مذاکرات، مشاهده خصومت نشان داده شده توسط رهبری نسبت به پرستاران و خواسته‌های ما تکان‌دهنده بود. آنها با ما طوری رفتار کردند که انگار هیچ کمکی به بیمارستان نکرده‌ایم؛ انگار که ما صرفاً یک هزینه اضافی هستیم. به جای مذاکره با ما در مورد استخدام، ایمنی، حقوق و مزایا، به نظر می‌رسید که بیش از حد مایل به جایگزینی ما با پرستاران قراردادی گران‌قیمت هستند و حتی به آن افتخار می‌کردند.

وقتی مشخص شد که بیمارستان‌های ما از ادامه ارائه خدمات درمانی و مذاکره با حسن نیت در مورد اولویت‌ هایمان امتناع می‌کنند، پرستاران بیمارستان‌های مونت سینای مورنینگ‌ساید و وست، به همراه پرستاران بیمارستان مونت سینای، مونته‌فیوره و نیویورک–پرسبیترین، احساس کردند که دیگر مجبور به اعتصاب هستند. حتی برخی از ثروتمندترین بیمارستان‌های شهر هم با ما همکاری کردند تا ما بدون تاخیر به اعتصاب  خود بپردازیم.

اعتصاب حس تعلق به جامعه را ایجاد می‌کند

روزهای اول اعتصاب را به یاد دارم: من فوق‌العاده انگیزه داشتم و آماده بودم تا برای حقوقمان مبارزه کنم. هوا بسیار سرد بود؛ اما دیدن اینکه چگونه همکارانم از تمام بخش‌های بیمارستان در کنار هم بودند، بسیار دلگرم‌ کننده بود. ما قبلاً مانند یک خانواده بودیم، اما اعتصاب ما را حتی به هم نزدیک‌تر کرد. ما هر روز با یکدیگر صحبت می‌کردیم و درک بهتری از یکدیگر و چالش‌های مختلفی که پرستاران در بخش‌های مختلف بیمارستان با آن روبرو هستند، به دست می‌آوردیم. ما با هم راهپیمایی می‌کردیم و در خط اعتصاب یکدیگر را در آغوش می‌گرفتیم و این ارتباط و همبستگی حتی پس از اعتصاب نیز ادامه داشته است.

اعتصاب ما را تغییر داد. ما در منطقه نبرد بودیم و آماده بودیم که با هم استقامت کنیم، زیرا می‌دانستیم که ارزش جنگیدن برای هدفمان را دارد.

چیزی که به ما کمک کرد تا پس از هفته‌ها ایستادن در سرما، دوام بیاوریم، حمایت جامعه‌مان بود. حتی زمانی که مذاکرات کند بود و ما دلسرد شده بودیم، حمایت و اعتماد بیماران و جامعه به ما امید و شجاعت می‌داد. بیماران و خانواده‌هایشان که در طول اعتصاب می‌آمدند، همیشه ما را تشویق می‌کردند و با ما مهربان بودند.

من هنوز تمام بوق زدن‌ها را به یاد دارم، به خصوص از رانندگان اتوبوس. من در نزدیکی بیمارستان زندگی می‌کنم و اغلب پیاده به محل کار می‌روم. اما یک روز، با کلاه و روسری قرمز NYSNA خود سوار اتوبوس شدم. دکمه ایستگاه را فشار دادم تا در نزدیکترین ایستگاه پیاده شوم، اما راننده گفت که من را درست همان جایی که برای یک رویداد بزرگ لازم است، پیاده می‌کند. او من را درست جلوی بیمارستان پیاده کرد و آنقدر بوق زد که وقتی پیاده شدم و به صف اعتصاب پیوستم، همه تشویق کردند. دیدن اینکه مردم فهمیدند پرستاران فقط برای حقوق بهتر اعتصاب نکرده‌اند، بلکه برای ایمنی بیماران و سلامت شهر نیز اعتصاب کرده‌اند، بسیار دلگرم‌کننده بود.

مبارزه ارزشش را داشت

از اولین روز بازگشت به کارمان در روز ولنتاین، ما پرستاران با استقبال گرمی روبرو شدیم. همه همکاران ما – از جمله فیزیوتراپیست‌ها، کارکنان حمل و نقل، منشی‌ها و پزشکان – گفتند که دلتنگ ما بوده‌اند و از دیدن دوباره ما خوشحال هستند. ما می‌دانیم که چالش‌هایی پیش رو داریم .از غلبه بر مشکلات ادغام مجدد گرفته تا دستیابی به توافق‌نامه جدید چانه‌زنی جمعی. ما همچنین آماده‌ایم تا از همکاران اتحادیه خود در مبارزاتشان حمایت کنیم. اما در حال حاضر، به سادگی احساس خوبی است که استقامت کرده‌ایم و قوی‌تر برمی‌گردیم.

این مبارزه ضروری بود و ارزشش را داشت. بدون اعتصاب، ما نمی‌توانستیم خدمات درمانی باکیفیت خود را حفظ کنیم. ما نمی‌توانستیم سطح ایمنی کارکنان را تضمین کنیم و بیمارستان‌های خود را متقاعد کنیم که نزدیک به پنجاه پرستار اضافی را برای اطمینان از ایمنی بیماران خود استخدام کنند. ما نمی‌توانستیم ضمانت‌های جدیدی در برابر خشونت در محل کار و هوش مصنوعی، دو تهدید عمده برای کارکنان مراقبت‌های بهداشتی در سراسر جهان  به دست آوریم. و ما نه به حمایت در برابر تبعیض برای کارمندان تراجنسیتی و نه به افزایش دستمزدی که با وجود کمپین ضد اتحادیه‌ای با بودجه خوب علیه ما به دست آوردیم، دست می‌یافتیم.

اعتصاب ما برای پرستاران نیویورک و جوامعی که به آنها خدمت می‌کنیم مهم بود، اما من معتقدم که ما بسیاری از پرستاران در شهرها و ایالت‌های دیگر را نیز توانمند کردیم. ما به جهانیان نشان دادیم که پرستاران نیویورک چقدر مقاوم و قوی هستند، حاضرند در بحبوحه یکی از سردترین زمستان‌های تاریخ نیویورک، فداکاری‌های زیادی انجام دهند و در صفوف اعتصاب شرکت کنند. ما نشان دادیم که نیویورک یک دژ اتحادیه است. ما نشان دادیم که پرستاران هنگام اعتصاب چقدر می‌توانند قدرتمند باشند و به پرستاران در همه جا امید دادیم. وقتی برای حقوق خود می‌جنگیم، ممکن است به همه چیزهایی که می‌خواهیم دست پیدا نکنیم، اما می‌توانیم به آنچه پرستاران و بیماران نیاز دارند، دست یابیم.

نوشته‌ی شلا دومینگز – ترجمه آلمانی از :یوناس روهریخت Jonas Röhricht

*- تصویر: شلا دومینگز Shella Dominguez پرستار بیمارستان مونت سینای مورنینگ‌ساید Mount Sinai Morningside Hospital  و عضو اتحادیه کارگری است.

منبع: Jacobin Magazin

https://jacobin.de/artikel/new-york-pflegekraefte-streik-arbeitskampf-usa

چاپ متن