کشتار زندانیان سیاسی در تابستان سال ۱۳۶۷ مصداق جنایت علیه بشریت است

تابستان هرسال درایران یاد آور تابستان سیاه سال ۱۳۶۷ است. اکنون ۳۸ سال است که ازکشتار هولناک زندانیان سیاسی در ایران می کذرد . در این سال جمهوری اسلامی ایران، ناکام از تحقق شعار از کربلا تا قدس در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران و در شرایطی که آتش بس را پذیرفته بود، مورد حمله نیروهای سازمان مجاهدین خلق، با حمایت ارتش عراق، قرارگرفت. جمهوری اسلامی در واکنش به این حمله، نیروهای نظامی و غیرنظامی داوطلب را برای جلوگیری از پیشروی آنان به استان کرمانشاه اعزام کرد و ضمن وارد آوردن تلفات سنگینی به مهاجمان، آنان را واداربه عقب نشینی نمود و همزمان از فرصتی که پیش آمده بود، برای ازبین بردن ظرفیت های پشتیبانی مهاجمان و دیگر نیروهای مخالف خود، که در زندان های نظام دوران محکومیت خود را می گذراندند، دست به اقدامی زد که نامی جزجنایت علیه بشریت نمی توان برآن نهاد.

در شرایطی که همه چیز در زندان ها روال عادی داشت، اخبار شبانگاهی تلویزیون جمهوری اسلامی ایران در پنجم مرداد ماه با اعلام شکست حمله سازمان مجاهدین خلق در نزدیکی شهر کرمانشاه، تصاویری ازجنگ افزارهای منهدم شده آنان را نشان داد. به گفته یکی از رفقای زندانی نجات یافته از این فاجعه در یکی از زندان ها: ” لحظاتی بعد از نشان دادن تجهیزات وجنگ افزارهای منهدم شده، پاسداران وارد بند شده و تلویزیون بند را با خود بردند. فردای آن شب، هواخوری زندانیان و دادن روزنامه قطع، و سکوت گورستانی در زندان حاکم شد. مکاتبه زندانیان با خانواده هایشان متوقف و دریافت لیست خرید زندانیان از فروشگاه زندان و کتاب از کتابخانه تعطیل و از اعزام بیماران به بیمارستان جلوگیری به عمل آمد. خبرهای پراکنده و موردی از طریق ارتباط افراد بندها با هم، حاکی از اعدام هواداران سازمان مجاهدین خلق بود. البته تعداد کمی از زندانیان درجریان این اعدام ها قرار گرفته بودند، اما چون منبع کسب خبر و انتشار آن به دلایل امنیتی معلوم نبود و یا با چند باردست به دست شدن خبرها دریافت می شد، صحت آن به عنوان واقعیت جاری، به سختی پذیرفتنی بود”.

آنچه طی این سال ها از طریق زندانیان نجات یافته بارها و بارها روایت شده، حاکی از آن است که، مسئولان نظام جمهوری اسلامی بعد از شکست سازمان مجاهدین خلق در روز پنجم مرداد ماه، هواداران این سازمان را در مرداد ماه و طرفداران احزاب و سازمان های چپ را در شهریورماه، بدون هیچ توضیحی از بند هایشان بیرون کشیدند و برغم این که آنان دوران محکومیت خود را طی میکردند، از طرف هیئت سه نفره که بعد ها هیئت مرگ نام گرفت درزمینه مواضع ایدئولوژیک وسیاسی مورد پرسش قرارمی گرفتند. این زندانیان که ازطرف مسئولان زندان و وزارت اطلاعات انتخاب و به دادگاه مرگ معرفی شده بودند، بر اساس نوع پاسخی که به پرسش های اعضاء هیئت می دادند، به بند بازگردانده و یا برای اطمینان از مواضعی که اعلام کرده بودند به بند وزارت اطلاعات یا سلول انفرادی اعزام و مجددا به اشکال گوناگون مورد بازجویی قرارمی گرفتند، تا تعیین تکلیف نهایی شوند و همه آنانی که بر مواضع اعتقادی و سیاسی خود ایستادگی می کردند، به جوخه های اعدام سپرده می شدند.

بر اساس آمار و اطلاعاتی که تاکنون انتشار پیدا کرده، تعداد قربانیان جنایت تابستان سال ۱۳۶۷ حدود ۴۰۰۰ نفراعلام شده است که چند صد نفر از آنان از محکومین وابسته به جریان های چپ می باشند، که در آرامستان های خاوران، بهشت سکینه کرج و دیگر آرامستان های با نام و بی‌نام کشور آرمیده اند و در تمام این سال ها و برغم محدودیت ها و فشارهای نیروهای امنیتی نظام ، مراسم بزرگداشت این عزیزان و گلباران مزار آنان هر ساله از سوی خانواده جانباختگان رفقا و دوستان آنان برگزارشده است.

ما با گرامیداشت یاد وخاطره رفقای فدایی و دیگر رزمندگان جان باخته راه آزادی به خانواده های این عزیزان بخاطر رنجی که سال ها ازبابت فقدان آنان متحمل شده اند ادای احترام می کنیم و در برابرشان سر تعظیم فرود می آوریم. اطمینان داریم که مردم آزاده ایران زمین نه تنها این جنایت را ازیاد نمی برند، بلکه می کوشند برای جلوگیری ازتکرار موارد مشابه و با هدف پایان دادن به هر نوع اعدام و قتل حکومتی در کشور، آمران و عاملان آن را وا دارند تا درپیشگاه ملت ایران و نمایندگان مردم به علل و انگیزه های ارتکاب این جنایت هولناک اعتراف نمایند و با داوری آنان، اعمالشان به عنوان جنایت علیه بشریت در تاریخ میهنمان ثبت شود.

بیست ونهم مرداد ۱۴۰۵

چاپ متن