|
Getting your Trinity Audio player ready...
|
وجود اقلیت‌های قومی و مسایل و مطالبات اتنیکی آنها، واقعیاتی هستند تاریخی که متأسفانه از یک‌سو در طول زمان از جانب حکومت‌های مرکزی گرفتار تبعیض و سیاست‌های ناروا بوده‌اند و از سوی دیگر گرفتار گروههای سیاسی ناسیونالیست و در بسیاری از موارد، در ارتباط با سیاست‌های مداخله‌گرانه همسایه‌ها و قدرت‌های امپریالیستی شده‌اند.
این دو رویکرد نادرست، همواره برای مردم این مناطق، خسارت‌های جانی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی به همراه داشته است و همیشه زمینه‌ساز تهاجم و اعمال سیاست‌های تندروانه از سوی گروههای افراطی درون حکومت‌های مرکزی و سوءاستفاده از آن بوده‌اند.
تجربه سال‌های اخیر در سیر تحولات این جنبش‌ها، در چهار کشور محل استقرار آنها، بر این واقعیت استوار است که استقلال و جدایی آنها از دولت‌های مرکزی، نه ممکن و نه حتی به سود آن‌هاست و این روند در ایران با توجه به سطح و میزان درهم‌آمیختگی تاریخی، فرهنگی، از امکان تحقق به مراتب کمتری برخوردار است.
استقلال سرزمینی و حکمرانی تنها و تنها از طریق دخالت مستقیم قدرت‌های جهانی و ورود نیروهای نظامی آنها ممکن است، که این امر نیز در شرایط کنونی با توجه به مجموعه شرایط حاکم بر منطقه و تجربه‌های شکست‌خورده پیشین از این نوع دخالت‌ها، از کمترین احتمالات است.
همبستگی جنبش قومیت‌ها با سازمانهای سراسری و در پیوند با جنبش‌های آزادی‌خواهانه، عدالت‌طلبانه و دموکراتیک در مقابله با حکومت‌های توتالیتر و فاسد و سرکوبگر، تنها مسیری است که راه را برای دستیابی به بسیاری از مطالبات آنها هموار کرده و آن را ممکن می‌سازد.
اعلام سیاست‌های ترک مبارزهٔ مسلحانه از سوی عبدالله اوجالان، رهبر در بند پ‌ک‌ک ترکیه و پیوستن سازمانهای کرد مبارز در سوریه (قسد) به ارتش و دولت مرکزی و عدم پیگیری سیاست استقلال کامل از سوی حکومت اقلیم عراق و سیاست‌های رسمی احزاب کرد ایرانی، حتی نوع سیاست حکومت‌های منطقه و بسیاری از سیاست‌ورزان آمریکایی و… در شرایط موجود، هیچ‌گونه چشم‌اندازی را برای تداوم سیاست‌های جدایی‌طلبانه و استقلال‌خواهانه ترسیم نمی‌کند.
توجه سازمانهای سراسری (بخصوص چپ و جمهوری‌خواهان) و گسترش ارتباطات آنها با احزاب و گروههای قومی و مشارکت در گردهماییهای انها از جمله اقدامات لازم و مهمی هستند که در سیر تحولات جنبش در این مناطق و کل کشور نقشی مهم و کارساز خواهند داشت.
بی‌توجهی به این مهم علاوه بر تفرقه و انشقاق در جنبش ملی، زمینه‌های نفوذ و ارتباط قدرت‌های جهانی و منطقه‌ای و تأثیر بر روند مبارزات در این مناطق را هرچه بیشتر افزایش می‌دهد.
