سخنان لولا داسیلوا رییس جمهور برزیل در مجمع عمومی ملل متحد ۲۰۲۶ – کشورهای بریکس بخش دو

در جریان برگزاری مجمع عمومی ملل متحد در نیویورک همه ساله سخنرانی های نمایندگان کشورهای عضو از اهمیت رسانه ای فراوانی برحوردار است. در مجمع عمومی ۲۰۲۶ نیز سخنرانی های مهمی ارائه شد که سخنان ترامپ، نتانیاهو و پزشکیان توجه ویژه رسانه های فارسی زبان را به خود جلب کرد.

در این مجموعه سخنان پنج نماینده از کشورهای موسس بریکس از نظرتان میگذرد، که متن آن از نوارهای ویدیویی موجود در سامانه شبکه اجتماعی یوتیوپ باربرداری و سپس به فارسی برگردان شده است. در بخش یک سخنان وزیر خارجه روسیه و معاون رییس جمهور چین را منتشر کردیم.

در این بخش سخنان رییس جمهور برزیل که از مواضع قابل توجهی در رابطه با عدالت اجتماعی و مساله صلح و اولویت های طبقاتی در جهان و برزیل روایت کرده است را می‌خوانید.

*****

مجمع اکنون به سخنرانی عالی‌جناب لوئیز ایناسیو لولا داسیلوا، رئیس‌جمهورِ جمهوری فدرال برزیل، گوش فرا خواهد داد.

از بخش تشریفات درخواست می‌کنم که عالی‌جناب را همراهی کرده و از ایشان برای ایراد سخنرانی در مجمع دعوت به عمل آورند.

با ادای احترام به رئیس مجمع عمومی، سفیر خالد العنانی از بنگلادش.

به تک‌تک سران کشورها و دولت‌ها و نمایندگان حاضر در جلسه درود می‌فرستم.

به‌ویژه خطاب به دبیرکل سازمان ملل متحد سخن می‌گویم. آنتونیو گوترش در طول دو دوره تصدی خود، شاهد مستقیم زیاده‌روی‌های قدرت‌های بزرگ بوده است.

آقای رئیس،

این دهمین باری است که من بحث عمومی این مجمع را افتتاح می‌کنم. از زمانی که برای نخستین بار در سال ۲۰۰۳ پشت این تریبون قرار گرفتم، بی‌تردید اکنون حیاتی‌ترین لحظه برای سازمان ملل متحد است.

بحران سازمان ملل و مناقشات جهانی

احساسی که حال امروز مرا توصیف می‌کند، خشم و انزجار است.

سازمان ملل در یکی از مهم‌ترین مأموریت‌های خود، یعنی رهانیدن بشریت از بلای جنگ، ناکام مانده است.

اعتبار این سازمان هرگز تا این حد پایین نبوده و توانایی آن در حفاظت از آسیب‌پذیرترین افراد — کسانی که نه ارتش و نه زرادخانه‌ای دارند — هرگز تا این اندازه تضعیف نشده است.

همه ما به دلیل انفعال شورای امنیت و کوتاهی آن در ایفای نقش خود، گروگان گرفته شده‌ایم.

در سال ۱۹۴۶، در نخستین نشست این مجمع، برزیل نسبت به بهای سنگینی که جامعه بین‌المللی بابت «حق وتو» خواهد پرداخت، هشدار داده بود.

این نقص ذاتی در منشور سازمان ملل، به قدرت‌های بزرگ این امتیاز را داد که نسبت به مسائل بی‌تفاوت و غیرمسئول باشند.

اکنون بحران عمیق رهبری نیز به این «گناه نخستین» افزوده شده است.

سال ۲۰۲۵ شاهد بیشترین تعداد درگیری‌های مسلحانه از زمان جنگ جهانی دوم بوده است.

تریلیون‌ها دلار صرف تأمین مالی یک مسابقه تسلیحاتی جدید می‌شود.

تنش‌های ژئوپلیتیک تهدید می‌کنند که مناقشات منطقه‌ای را به درگیری‌هایی با ابعاد جهانی بدل سازند.

کسانی که سکان تصمیم‌گیری‌های حیاتی را در دست دارند، باید با احساس مسئولیت و فوریت عمل کنند.

رهبران کشورهای عضو شورای امنیت باید گرد هم آیند. من با واقعیت‌های قدرت بیگانه‌ نیستم، اما تن دادن به «قانونِ قوی‌تر» از حد و مرزها فراتر رفته است.

سیاست خارجی و ارزش‌ها

این آرمان‌گرایی نیست، بلکه واقع‌گرایی محض است.  جنگ ادامه سیاست با ابزاری دیگر نیست؛ بلکه فروپاشی کامل سیاست است. در جهانی به‌هم‌‌پیوسته، رهبری یعنی آشتی دادن منافع ملی با منافع بشریت. این دیدگاهِ کسی است که نماینده ملتی صلح‌دوست و آزادی‌خواه است؛ کسی که علیه دیکتاتوری نظامی مبارزه کرد و در برابر کودتا از کشورش دفاع نمود. این باورِ کارگرِ کارخانه‌ای است که سه بار به ریاست‌جمهوری برگزیده شد و برزیل را از «نقشه گرسنگی» جهان حذف کرد. این مجمع عمومی اخیراً تحریفی تاریخی را در نقشه جهان اصلاح کرد.

این مجمع، قاچاق بردگان آفریقایی را به عنوان فجیع‌ترین جنایت علیه بشریت به رسمیت شناخت. و تصویری دقیق‌تر از نقشه جهان را تصویب کرد. اکنون نیز باید بر مسائلی حیاتی برای آینده بشریت تمرکز کند.

ما باید میان چندجانبه‌گرایی یا یک‌جانبه‌گرایی، دموکراسی یا افراط‌گرایی، و حاکمیت ملی یا وابستگی، یکی را برگزینیم.

این انتخاب‌ها نیازمند شجاعت، اراده سیاسی و شفافیت در اهداف هستند. این همان چیزی است که از یک دولتمرد انتظار می‌رود. یاسر عرفات و رابین دولتمرد بودند؛ آن‌ها برای ترسیم آینده‌ای سرشار از صلح، برای به چالش کشیدن گذشته برخاستند. اما نفرت بر آن‌ها پیروز شد.

بحران‌های خاورمیانه و اوکراین

نسل‌های متمادی از فلسطینیان، درد و آسیب‌های ناشی از نسل‌کشی زنان و کودکان به دست دولت نتانیاهو در غزه را با خود حمل خواهند کرد.

غیرنظامیان اسرائیلی نیز بهای افراط‌گرایی و عدم مدارای ناشی از اقدامات تروریستی حماس را پرداختند.

تحت فشار قرار دادن دیوان کیفری بین‌المللی و اعضای آن، موجب می‌شود که این جنایات بی‌پاسخ بمانند.

فرانچسکا آلبانیز، گزارشگر ویژه سازمان ملل، نباید به خاطر بیان حقیقت به سکوت واداشته شود.

شهرک‌سازی‌های غیرقانونی در کرانه باختری، تحقق راهکار «دو دولتی» را — که برای زندگی امن اسرائیلی‌ها و فلسطینیان حیاتی است — روزبه‌روز ناممکن‌تر می‌سازد.

تهدید تمدن‌ها به نابودی، ثباتی برای خاورمیانه به ارمغان نخواهد آورد.

تنگه هرمز به میدان نبرد بدل شده است، حال آنکه باید همچون گذرگاهی حیاتی برای تجارت بین‌المللی باقی می‌ماند. خانواده‌ها در سراسر جهان هزینه افزایش قیمت سوخت، کود و مواد غذایی را می‌پردازند.

جنگ میان روسیه و اوکراین به یک تراژدی انسانی پنج‌ساله بدل شده که همچنان قربانی می‌گیرد.

همه ما می‌دانیم که در میدان نبرد برنده‌ای وجود نخواهد داشت. دیپلماسی تنها گزینه موجود است.

ابتکاراتی همچون گروه «دوستان صلح» که توسط برزیل و چین شکل گرفته است، نشان می‌دهد که نیروهایی در جامعه بین‌المللی وجود دارند که مایل به تلاش در مسیر گفتگو هستند.

در منطقه آمریکای لاتین و کارائیب، نزدیکی جغرافیایی به بزرگ‌ترین قدرت نظامی جهان واقعیتی گریزناپذیر است، به‌ویژه در شرایطی که وسوسه‌های هژمونیک دوباره قوت گرفته‌اند.

مسائل منطقه‌ای آمریکای لاتین

برزیل در «حیاط خلوت» هیچ‌کس جای نمی‌گیرد. ما به شرکایی با دستور کاری مثبت نیاز داریم که توسعه را تقویت کنند.

اختلافات ایدئولوژیک نباید مانع از همگرایی بیشتر میان همسایگان شود. کشورهای منطقه، وحشتِ ناشی از رژیم‌های اقتدارگرا را تجربه کرده‌اند. ما برای احیای ارادهٔ مردمی، راه درازی را پیموده‌ایم.

دموکراسی بار دیگر در معرض تهدید قرار گرفته است. ما بار دیگر شاهد دخالت در فرآیندهای انتخاباتی هستیم. تقسیم جهان به مناطق نفوذ و تهاجم‌های نواستعماری برای منابع استراتژیک، حرکاتی نابهنگام هستند. مردم ونزوئلا شایسته آن هستند که سرنوشت خود را خودشان تعیین کنند. نیکاراگوئه با جلوگیری از شرکت مخالفان در انتخابات، مشکلات خود را حل نخواهد کرد. بحران در هائیتی همچنان محدودیت‌های بی‌تفاوتی جامعه بین‌المللی را آزمایش می‌کند.

در کوبا، جهان با وحشت نظاره‌گر اعمال مجازات جمعی بر ۱۰ میلیون نفر توسط تحریم غیرقانونی اقتصادی و انرژی است.

مبارزه با جرایم سازمان‌یافته

آقای رئیس،

برزیل چالش ناشی از جرایم سازمان‌یافته را دست کم نمی‌گیرد. ما آماده‌ایم تا با سازمان‌های جنایتکاری که جوامع محلی ما را ترور می‌کنند، مقابله کنیم.

کارگران مورد سرقت قرار می‌گیرند. مادران فرزندان خود را از دست می‌دهند. افسران پلیس به خانه باز نمی‌گردند. در یک کلام مردم از خشونت خسته شده‌اند. اما ما مسئولیت دفاع از مرزهای‌مان و تضمین حق زندگی بدون ترس برای مردم‌مان را به دیگران واگذار نخواهیم کرد.

ما به ناوهای هواپیمابر که از آب‌هایمان محافظت می‌کنند، نیازی نداریم. ما برای جلوگیری از جریان سلاح و پولی که جرایم سازمان‌یافته را تغذیه می‌کند، به همکاری نیاز داریم.

این روح پیشنهادی است که من شخصاً به رئیس جمهور ایالات متحده ارائه دادم. ما می‌خواهیم با پولشویی انجام شده توسط جنایتکاران برزیلی در خارج از کشور مبارزه کنیم.

برای مدت طولانی، ایالت‌های برزیل هر کدام به روش خود عمل می‌کردند. جرم و جنایت از عدم هماهنگی نهایت استفاده را می‌برد. اما این در حال تغییر است.

در مانائوس، پایتخت ایالت آمازوناس، ما مرکز همکاری پلیس بین‌المللی آمازون را ایجاد کردیم و مقامات امنیت عمومی را از نه کشور منطقه آمازون گرد هم آوردیم.

در سال ۲۰۲۵، ما بزرگترین عملیات علیه جرایم سازمان‌یافته در تاریخ برزیل را انجام دادیم.

ما رکوردهای توقیف مواد مخدر و همچنین دارایی‌ها و منابع غیرقانونی را شکستیم ما با تمام سطوح جرم و جنایت، از جمله غول‌های جرم و جنایت، روبرو هستیم.

لایحه ضد جناح‌بندی که به تازگی تصویب کردیم، مجازات‌های سنگین‌تری را برای جرایم سازمان‌یافته نسبت به جرایم ناشی از تروریسم تعیین می‌کند. جرایم سازمان‌یافته و فساد دست در دست هم حرکت می‌کنند.

مبارزه با فساد، صرف نظر از اینکه به چه کسی آسیب برساند، بی‌وقفه ادامه خواهد یافت. هیچ‌کس بالاتر از قانون نیست.

چندجانبه‌گرایی و آب و هوا

خانم‌ها و آقایان،

ستون‌های چندجانبه‌گرایی در حال فرسایش هستند. قواعد سازمان تجارت جهانی در حال نزول است. وقتی دولت‌ها در برابر کسانی که از تعرفه‌ها به عنوان سلاح اجبار و باج‌گیری استفاده می‌کنند، تسلیم می‌شوند، عواقب آن مضر است.

در عصر اطلاعات نادرست، تاریک‌اندیشان در برابر شواهد علمی مقاومت می‌کنند. ما هرگز میلیون‌ها انسانی را که به دلیل سهل‌انگاری در مبارزه با کووید-۱۹ از دست رفته‌اند، فراموش نخواهیم کرد. کارزارهای ضد واکسن، بیماری‌هایی را که فکر می‌کردیم ریشه‌کن شده‌اند، بازمی‌گردانند. در این رابطه تضعیف سازمان بهداشت جهانی، همه را آسیب‌پذیرتر می‌کند.

تا همین اواخر، واکنش به تغییرات اقلیمی به طور قاطع در مرکز دستور کار بین‌المللی قرار داشت. با این حال، امسال این موضوع از بحث‌های انجمن‌های G7 و G20 که بزرگترین تولیدکنندگان کربن را گرد هم می‌آورند، ناپدید شد.

وقت آن رسیده است که به تهاجم خود ادامه دهیم و انکارگرایی را شکست دهیم. طبیعت هر روز به ما یادآوری می‌کند که ما در یک سیاره زندگی می‌کنیم. یخچال‌های طبیعی هیمالیا در حال ذوب شدن هستند. سوپر ال نینو ممکن است باعث باران‌های سیل‌آسا، خشکسالی و آتش‌سوزی جنگل‌ها در نقاط مختلف جهان شود. اثرات این تغییرات آسیب‌پذیرترین افراد را بیشتر تحت تأثیر قرار خواهد داد.

اهداف زیست‌محیطی و انرژی

برزیل نشان داده است که می‌توان رشد اقتصادی را با کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای ترکیب کرد.

ما به خودکفایی در نفت رسیده‌ایم و به بررسی پتانسیل ذخایر جدید، مانند ذخایر موجود در حاشیه استوایی، ادامه خواهیم داد. اما ما برنامه کار زیست‌محیطی را رها نخواهیم کرد. ما با یک نقشه راه برای کربن‌زدایی اقتصاد برزیل پیش خواهیم رفت.

«تأسیسات جنگل‌های گرمسیری برای همیشه» که در COP30 در شهر بلم راه‌اندازی شد، نشان می‌دهد که تغییر الگوهای قدیمی امکان‌پذیر است. ارزش جنگل بیشتر از نابودی آن است.

ما به کاهش جنگل‌زدایی که در آمازون به نصف کاهش یافته و به پایین‌ترین سطح خود در ۱۱ سال گذشته رسیده است، ادامه خواهیم داد.

ما از نظر اخلاقی مسئولیت داریم که اقدامات حمایت‌گرایانه را که در پوشش تعهد به آرمان‌های زیست‌محیطی انجام می‌شوند، رد کنیم. برزیل نمونه مرجع جهانی در انرژی سبز است.

ما مواد معدنی حیاتی و عناصر خاکی کمیابی را داریم که جهان برای گذار به سمت انرژی بدون آلاینده ها به آنها نیاز دارد. اما ثروت طبیعی ما متعلق به مردم برزیل است و بهره‌برداری از آن به نفع آنهاست. دسترسی به مواد معدنی ما منوط به تولید اجباری ارزش در قلمرو ما، انتقال فناوری و تأمین بخش‌های ملی استراتژیک خواهد بود.

مقررات فناوری و هوش مصنوعی

آقای رئیس،

ما در حال گذر از با خطرات و فرصت‌های بزرگ هستیم.

ما در حال تجربه یک انقلاب فناوری بی‌سابقه هستیم که با خطرات و فرصت‌های بزرگی همراه است.

نادیده گرفتن چالشِ قانون‌گذاری برای غول‌های فناوری و هوش مصنوعی، یک کوتاهی تاریخیِ نابخشودنی‌ خواهد بود.

شماری اندک از الیگارش‌های حوزه فناوری می‌خواهند نسخه‌ای از اولترالیبرالیسم دیجیتال را، که فاقد هرگونه قاعده یا شفافیت است، احیا کنند. آن‌ها در حال ترویج رقابتی فاقد مرزهای اخلاقی هستند و سازمان ملل متحد و «هیئت علمی هوش مصنوعی» را دور می‌زنند.

همان‌طور که پاپ لئون چهاردهم هشدار داد، تصمیم‌گیری درباره فناوری «هرگز نباید از آگاهی و مسئولیت‌پذیری جدا باشد.»

شرکت‌هایی که از خطرات محصولات خود آگاهند، وظیفه دشوار و عملاً ناممکنِ مقابله با الگوریتم‌ها را به دوش خانواده‌ها می‌اندازند.

صنعتِ میلیارد دلاریِ شرط‌بندی، اعتیاد را به سود تبدیل می‌کند. گسترشِ تصاعدیِ این صنعت، سطح بدهی‌ها را افزایش داده و کانون خانواده‌ها را ویران می‌سازد. برزیل چنین مدل کسب‌وکاری را برنمی‌تابد. به همین دلیل ما یکی از پیشرفته‌ترین قوانین جهان را برای محافظت از کودکان، نوجوانان و زنان در فضای دیجیتال تصویب کردیم.

ما از پرداخت عادلانه دستمزد به هنرمندان، موسیقی‌دانان و سایر تولیدکنندگان محتوای بصری اطمینان حاصل خواهیم کرد.

ما تسلیم فشار شرکت‌های چندملیتی نخواهیم شد که قصد دارند «PIX» را خصوصی‌سازی کنند؛ زیرساختی رایگان و عمومی برای پرداخت که دسترسی میلیون‌ها برزیلی به خدمات مالی را محقق کرده است.

توسعه اجتماعی و کار

خانم‌ها و آقایان،

اهداف توسعه پایدار هم‌اکنون مورد هجوم قرار گرفته‌اند. هجومی از سوی نیروهای مرتجعی که خواهان عادی‌سازی بی‌عدالتی‌ها هستند.

نابرابری و توسعه‌نیافتگی، پیامدِ انتخاب‌های سیاسی است. می‌توان فقرا را در بودجه لحاظ کرد و ثروتمندان را واداشت تا سهم خود را بپردازند. لازم است امتیازات ویژه حذف شوند و در آموزش و بهداشتِ رایگان و باکیفیت سرمایه‌گذاری صورت گیرد.

خواسته‌ای مشروع برای تغییر در سراسر جهان وجود دارد. اما تغییر به معنای بازگشت به عقب نیست. تغییر به معنای سلب حقوق نیست. به معنای احیای نظریه‌های برتری نژادی یا انقیاد زنان نیست. به معنای استعمار مجددِ «جنوب جهانی» نیست.

تغییر به معنای حرکت به سوی آینده‌ای مشارکت‌جویانه‌تر و دستاوردهای بیشتر است. تغییر یعنی خلق و به اشتراک‌گذاری راهکارهای عمومی و کارآمد برای چالش‌های توسعه، آن هم از طریق دولتی دموکراتیک، قدرتمند، کارآمد و توانمند.

تغییر یعنی تکیه بر روحیه همبستگی و همکاری با آفریقا، آسیا، آمریکای لاتین و منطقه کارائیب. ابتکاراتی همچون «ائتلاف جهانی علیه گرسنگی و فقر» که توسط برزیل راه‌اندازی شد و «هیئت بین‌دولتی سازمان ملل در مورد نابرابری» که آفریقای جنوبی آن را آغاز کرد، برخاسته از همین اراده سیاسی است.

برزیل برای تبدیل شدن به کشوری توسعه‌یافته و برخوردار از عدالت اجتماعی، شتاب دارد. ما الگوی اقتصادی مبتنی بر توزیع درآمد، اشتغال‌زایی و افزایش دستمزدها را در پیش گرفته‌ایم. ما در حال سرمایه‌گذاری برای ارتقای بهره‌وری، گسترش اعتبارات و ایجاد یک شبکه ایمنی اجتماعی مستحکم هستیم.

برزیل به مسیر رشد پایدار بازگشته است. ما سومین مقصد بزرگ سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی هستیم.

با وجود تعرفه‌های سنگینی که بر اقتصاد ما اعمال شده است، امسال رکورد جدیدی در صادرات خود ثبت خواهیم کرد. هنوز کارهای بسیاری برای انجام دادن باقی مانده است.

جهان کار و اشتغال دستخوش تحول است. سالمندان خواهان حفظ فعالیت و پویایی خود هستند و جوانان می‌خواهند کارآفرین شوند. کارگران به زمان نیاز دارند تا استراحت کنند، مهارت‌هایشان را ارتقا دهند و اوقاتی را با خانواده‌هایشان سپری کنند.

در برزیل، دستیابی به این هدف مستلزم پایان دادن به نظام کاری موسوم به «شش روز کار در برابر یک روز استراحت» است تا تضمین شود که کارگران در هفته دو روز تعطیلی داشته باشند. این تغییر برای کاهش بار مسئولیت‌های خانگی که همچنان بر دوش زنان سنگینی می‌کند، حیاتی است.

حقوق بشر و اصلاحات سازمان ملل

ما در حال ساختن برزیلی هستیم که در آن زنان برای تصدی مناصب قدرت یا ورود به بازار کار، نیازی به کسب اجازه نداشته باشند. کشوری عاری از پدیده زن‌کشی؛ جایی که هیچ زنی، چه در خانه و چه در خارج از آن، زیر سایه تهدید خشونت زندگی نکند.

این آرمانی است که تمام جهان باید آن را پذیرا باشد.

آقای رئیس‌،

دکتر مارتین لوتر کینگ هنگام دریافت جایزه صلح نوبل گفت:

«آنچه انسان‌های خودمحور ویران کرده‌اند، انسان‌های دگرخواه می‌توانند بازسازی کنند.»

سازمان ملل با نوید امید متولد شد. این سازمان طی بیش از هشت دهه، در روند استعمارزدایی نقش داشته، حقوق بشر را ترویج کرده و از توسعه پایدار حمایت نموده است.

سازمان ملل از مهاجران و پناهجویان حمایت کرده و نژادپرستی، یهودستیزی و عدم تساهل مذهبی را محکوم کرده است.

این‌ها دستاوردهای رهبرانی بود که با انگیزه اعتراض به بی‌عدالتی‌های زمانه خود، در این جایگاه سخن گفتند. زنانی و مردانی که از پذیرفتن جنگ به عنوان سرنوشت، استعمار به عنوان یک حق، و آپارتاید به عنوان نظامی مشروع، سر باز زدند.

از همین تواناییِ «نه» گفتن به نابرابری‌ها بود که برخی از بزرگ‌ترین تحولاتی که تجربه کرده‌ایم، پدید آمدند.

در مواجهه با فلج شدن سازمان ملل متحد، باید اراده سیاسی را بازیافت تا این سازمان بتواند بار دیگر به معبد صلح بدل شود.

می‌خواهم سخنانم را با پیامی از سوی کشورم خطاب به همه شنوندگان به پایان ببرم.

آینده دموکراتیک برزیل

در ۴ اکتبر، میلیون‌ها برزیلی برای تعیین سرنوشت خود پای صندوق‌های رأی خواهند رفت. آن‌ها صرفاً به رئیس‌جمهور، فرمانداران ایالتی و نمایندگان قوه مقننه رأی نمی‌دهند.

آن‌ها میان دموکراسی و انکارگرایی تصمیم خواهند گرفت؛ اینکه آیا برزیل به سوی آینده‌ای با فرصت‌های بیشتر حرکت خواهد کرد یا به گذشته‌ای سرشار از طرد و کنارگذاری بازخواهد گشت. ما انتخاباتی رقابتی و شفاف خواهیم داشت که در آن هر نامزدی از گسترده‌ترین آزادی بیان برخوردار است.

ما می‌دانیم که برخی از این آزادی سوءاستفاده می‌کنند تا خود را با منافع خارجی و علیه کشور همسو سازند. ما چالش شبکه‌های انتشار اطلاعات نادرست را که هدفشان تحریف بحث‌های عمومی در جریان کارزار انتخاباتی است، دست‌کم نمی‌گیریم.

اما ما از یک نظام انتخاباتی مدرن و مستحکم برخورداریم که تحت نظارت دقیق شهروندانی با دیدگاه‌های متنوع و مطبوعاتی آزاد قرار دارد. ما به دشمنان دموکراسی، چه داخلی و چه خارجی، اجازه نخواهیم داد که اراده مردم را تضعیف کنند.

دموکراسی برزیل متعلق به مردم برزیل است. برزیل همچنان کشوری دارای حاکمیت مستقل باقی خواهد ماند. هیچ‌کس، هیچ‌کس نمی‌تواند ما را از این مسیر منحرف کند.

خداوند به همه ما برکت دهد؛ بسیار سپاسگزارم.

به نمایندگی از مجمع، مایلم از رئیس‌جمهور جمهوری فدراتیو برزیل تشکر کنم.

چاپ متن