گاهنامه زنان شماره ۳

سخن آغازین

این شماره در زمانی منتشر می‌شود که جهان، بیش از هر دوره‌ی دیگری، میان خشونتِ آشکار و سکوت‌های تحمیلی معلق است. اما در دل همین تاریکی، زنانی ایستاده‌اند که روایت می‌کنند، هشدار می‌دهند، می‌جنگند، می‌سازند و مرزهای ممکن را جابه‌جا می‌کنند. برتا فون زوتنر سال‌ها پیش گفته بود آنچه ملت‌ها «افتخار» می‌نامند، اغلب بر رنج انسان‌ها بنا شده است؛ و امروز، در سایه‌ی جنگ‌ها و بحران‌های پی‌درپی، این حقیقت بیش از همیشه به چشم می‌آید.

در این شماره، از روز کارگر در سایه‌ی جنگ و حذف ساختاری زنان از بازار کار ایران می‌خوانیم؛ از تاریخ نادیده‌گرفته‌شدن کار زنان، و از تجربه‌ی جامعه‌ای که طی ۴۷ سال، راه‌های گوناگون مبارزه را آزموده و همچنان در حال یادگیری جمعی است. روایت ایلانلو از این مسیر، یادآور این نکته است که پایان دیکتاتوری نه در تکرار شکاف‌ها، بلکه در تمرکز بر اشتراکات و توان چانه‌زنی جامعه شکل می‌گیرد.

در کنار این تاریخ‌های سخت، از زنانی نیز می‌گوییم که قهرمانی را نه در اسطوره، بلکه در زندگی روزمره معنا کرده‌اند؛ از ناهید کیانی تا یلدا حسن‌شوکتی و شقایق چراغی که در روزهای دشوار، لبخند یک ملت شدند و نشان دادند ورزش زنان ایران فقط مدال نمی‌گیرد، تاریخ می‌سازد.

از ژان دارک تا نیلوفر حامدی، از زنان افغانستان تا روایتگران گواتمالا، همه یادآور این حقیقت‌اند که مقاومت زنانه، مرز نمی‌شناسد و هزینه‌ها هرچقدر سنگین باشند، صدا خاموش نمی‌شود.

در بخش‌هایی دیگر، به تأثیر جنگ و بحران‌ها بر سلامت زنان می‌پردازیم؛ به روایت‌هایی از خشونت، به افراط‌گرایی و سرنوشت ماینهوف، و به تجربه‌ی زنانی که در دل جنگ، رنج را به روایت و روایت را به کنش بدل کرده‌اند. از کوهستان‌های مایا تا خیابان‌های ایران، آوای صلح زنانی را می‌شنویم که یادآوری می‌کنند صلح واقعی تنها زمانی معنا دارد که عدالت برقرار باشد و کرامت انسانی بی‌استثنا به رسمیت شناخته شود.

این شماره دعوتی است به بازخوانی مقاومت‌های روزمره، به فهم رنج‌هایی که پنهان مانده‌اند، و به پاسداشت صداهایی که جهان را آرام اما پیوسته تغییر می‌دهند. صلح، آزادی و برابری مفاهیمی انتزاعی نیستند؛ بخشی از زندگی‌اند، و آینده‌ای که باید ساخت.

برای خواندن شمارهٔ ۳ گاهنامهٔ زنان، روی لینک زیر کلیک کنید

گاهنامه زنان شماره ۳

چاپ متن