فکر کن فردا چه روز روشنی است

مغزت را خسته مکن

            این پازل درهم خاطره ها را

                        یارای چیدنت نیست !

 

تکه ای را سال های سال پیش تر

            در قهوه خانه ی جوانی جا گذاشته ای ،

                        قطعه ای را در دیوار سیمانی سلول ،

                                    تکه ای را مادر با خویشتن برد

                                                قطعه ای دیگر را    

                                               در تپه های بیداد اعدام کردند!

نه ، مغزت را بیهوده خسته مکن

            این پازل در هم خاطره ها را

                        هیچگاه یارای چیدنت نیست !

 

پنجره را بازکن ،

            شتاب ابری راکه می گذرد

                                    در سوسوی مهتاب

             تماشا کن

لیوانی آب خنک بنوش

            وشاید فنجانی چای داغ

                        و مویه های غریب شبانه را فریاد کن!

 

همین قطعه ها را که یافته ای

            در آلبوم خاطره ات بچین

                        و فکر کن فردا چه روز زوشنی است !

2:20 بامداد 17/12/94

هاتف رحمانی

 

بخش: 

افزودن نظر جدید

دیدگاه‌ها

رحمانی گرامی،

۱
این روزها،
همه ی "ما" مسیحی سخنوریم،
سخن از ظلمِ بیداد می گوئیم،
سخن از بی رحمی دیوار می رانیم،
سخن از زیبایی عدالت طرح می کنیم،
و خواهان گشودنِ پنجره و ورود هوای تازه میشویم.

۲
لیک،
وقتی امروز توانی برای ایستادن در یک صف نیست.
وقتی امروز حتی در خاطره ها یکی بسیار بزرگتر از دیگریست،
وقتی امروز فقط اختلاف کنار هم چیدنیست،
فردا روز روشنی نیست،
و فردا خیلی دیر است،
فردا همیشه برای سرزمین "ما" دیر بوده است.

۳
گر توانستم،
گر توانستی،
گر توانست،
گر توانستیم،
بشوئیم چشمها را بی چشمداشت،
باز کنیم گوشها را بی تبعیض،
مغزها برایِ "زندگی" خسته نبوده،
و به یقین،
تکه های جامانده در قهوه خانه ی جوانی،
به دستهایِ جوانِ دوران پیری خواهند رسید.