این فضایِ ناپایدار


۱

با خود "م"، زمزمه ای، زمزمه ی نرمی دارم؛

به خانه، به باغچه ی حیات "م" گُلی،

گلی زیبا، گُلی به دور مانده ز ناهنجار دارم،

زین رُو، از زمستانِ سختِ پیش رو، واهمه دارم.

 

۲

گُلم؛ از هوایِ خوشِ زمستانه، وهم دارم،

می دوم شاد در فضایی نسبتا باز،

لیک از تبِ سختِ این فضایِ ناپایدار وهم دارم.

 

۳

در پسِ هر زمستان، نوروزها در فهم دارم،

لیک در پسِ هر نوروز، کمی کمتر، سبزه در یاد دارم.

سبزه زارانِ این زمین، در خُمِ عشقِ به نفتْ،

بو وُ رنگِ سیاهِ نفتْ بر تنُ،

"من" جانی آغشته به نفت دارم.

 

۴

تا به کی لاف زنیم؛ "من طبیعت عاشقم!"؟

آن گُلم مُرد، بس که دود خُورد، دودِ نفتی.

حال گُلی دیگر، گُلی نفتی!!! در باغچه ام.

 

۵

بهر حفظِ این گُل!!! موشک در جیبشان،

و "من" مشغول قایم باشک م.

و "من"، نِیَم البرزِ تنها،

من "تو" ام، من "ما"یم.

 

۱۴ فروردین ماه ۱۳۹۵

البرز

بخش: 

افزودن نظر جدید