بدرود رفيق همايون بشيرزاده

رفيق همایون بشيرزاده از ميان ما رفت. او به بيمارى پاركينسون مبتلا بود و در ۲۴ مردادماه بر اثر حمله قلبی درگذشت.همايون متولد سال ۱۳۳۱ بود و به علت حقوق ناچیز پدرش به ناچار از همان دوران نوجوانی شروع به کار در چاپخانه سعادت قصرشیرین کرد  تا بتواند کمک خرجی برای خانواده باشد. او فقر و فاصله طبقاتی را با تمام وجودش حس کرد و نگاه عدالت  طلبانه اش باعث شد به صفوف فدائيان خلق ايران و مبارزان آزادى و عدالت اجتماعى بپيوندد.

رفيق همايون بشيرزاده، در دوران انقلاب در سازماندهى مبارزات مردم عليه ستم شاهى بويژه در ميان جوانان حضورى مؤثر داشت. او معلم بود و در اين دوران كتابفروشى پويا در شهرستان قصرشيرين را باز كرد كه تاثير بسزايى در ترغيب جوانان به كتابخوانى و پیوستن به فداييان خلق ايران داشت. 

رفيق همايون به دنبال یورش به نیروهای سازمان در سال ۱۳۶۲ از کار معلمی برکنار شد وبه ناچار به تهران مهاجرت كرد. او سهم بسزائى در حفظ رفقاى سازمان در ضربات وزارت اطلاعات به سازمان در سال ٦٥ در تهران و كرج داشت. همايون تا آخر عمرش مدافع حقوق زحمتكشان، آزادى، دمكراسى، عدالت اجتماعى و سوسياليسم بود.

سازمان فداييان خلق ايران ( اكثريت ) درگذشت رفيق همايون را به پروانه عزيز، همسر و يار وفادارش در سال هاى سخت بيمارى، به فرزندان گراميش، مينا و بابك و عموم دوستان و همرزمان همايون تسليت مى گويد.

دبیرخانه شورای مرکزی سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)

۱۲ شهريور ۱۳۹۸ (۳ سپتامبر ۲۰۱۹)

افزودن نظر جدید

دیدگاه‌ها

سلام رفقا خسته نباشید

قبل از هر چیز از همین طریق به خانواده و بازماندگان رفیق همایون و همه رفقا تسلیت میگم.
چیزی که اما قصد گفتنش رو دارم دارم اینه که، سازمان ما و بسیاری از دیگر احزاب و سازمانهای ایرانی، می توان گفت که کمتر یا بیشتر در این سالها مسیر مدرن شدن را طی کردند یا در حال طی آن هستند. اما متاسفانه اینجا و آنجا نشانه های همان روش و منش سنتی در اشکال مختلف خودنمائی میکند. بارزترین آنها این زندگینامه نویسی است که باید حتما به فقر و فاقه ای که باعث و بانی چپ شدن، یعنی مبارز شدن باید باشه، اشاره میشه. مثل اینکه اگر کسی از یک خانواده مرفه هست حق انتخاب مسیر فکری در راستای چپ، سوسیالیزم و مارکسیسم رو نداره. نه از پیشروان خودمان مثل انگلس و نه از خیلی از رفقای خودمان که از تمتع مالی برخوردار بودند ولی در راه اندیشه و آمالشان مسیر دفاع از زحمتکشان را انتخاب کردند، درس نمیگیریم.
یک نگاه به تمامی زندگینامه های تاکنونی موید این نظر هست. بد نیست که اصلا اصراری بر ذکر وضع درآمد پدر این جانباختگان و یا چگونگی موقعیت مالی خانواده آنها، نداشته باشیم. مهم این است که این رفیق و بقیه رفقای عضو ما و بقیه احزاب و سازمانها راهی را که بدان ایقان داشتند انتخاب کردند و در راه آرمانهای خود تا به آخر پایدار بودند. درود بر تمامی آنها