باید سریعا از سوسیال دمکراسی به سوسیالیسم دمکراتیک جا بجا شویم

امروزه هر سوسیال دمکراتی،  بدون  اهمیت دادن به انگیزه هایش، خیلی راحت ترو سریعتر بسمت راست و نه به چپ متمایل می شود. زیرا جا بجایی به سمت راست با خود حامل امنیت در ثبات است. در صورتی که اگر به سمت چپ متمایل شویم مقاومت و رفتار سختگیرانه سرمایه را در برابر خود  شاهد خواهیم بود.

امروزه بیش از قرن بیستم، سوسیالیست های دمکراتیک باید به این دو سئوال پاسخ دهند: اول اینکه چگونه قدرت را کسب ‌کنند؟ دوم اینکه بعد از کسب قدرت چگونه بتوانند کوشش های تخریبی سرمایه را بر ای تضعیف برنامه های خود خنثی کنند؟

با زبان دیگر، سازشکاری سوسیال دمکراتیک ها در ذات خود بی ثبات است و بنابراین در برابر این بی ثباتی باید بتوانیم که به جای به زانو درآمدن، به جلو برویم. سرمایه سعی می کند از همان آغاز سوسیال دمکراسی را تحت کنترل خود در آورد، اما اگر رفرم های اولیه موفق از آب درآیند، کارگران دارای قدرت بیشتری در انجام اعتصابات خواهند شد و رشد و توان چانه زنی های بیشتر  کارگران می تواند بهره وری موسسات را تحت تاثیر قرار دهد. "دولت های رفاه" در سالهای دههای ۶۰ و ۷۰ باعث رشد مماشات گری کارگران نشده است و برعکس آنها را جسور تر کرده است. در این دورانی که بسر می بریم "درخواست های انتقالی" به مانند تامین امنیت شغلی می توانند نقش مشابه ای با آن خواسته های دوران "دولت های رفاه " ایفا کنند. بنابراین باید بفهمیم که زمانی که بحران های اقتصادی مجددا فرا می رسند، گامی که باید بر داریم این نیست که خود را عقب بکشیم و بلکه باید به جلو فشار دهیم.

از بسیاری از نظرها در برابر مقولاتی بسیار متفاوت با آن مسائلی هستیم که سوسیال دمکرات های پسا جنگ جهانی دغدغه آن ها را داشته اند. سرمایه بین المللی شده است، ضریب رشد در کشورهای کاپیتالیستی پیشرفته آرام گرفته است، اتوماتیسم صنایع کلیدی را که کارگران در آن ها تمرکز قدرت داشته اند را مورد تهدید قرار داده است. همه این ها به معنا خواهند بود که مثل گذشتگان مدت سی سال برای به واقعیت تبدیل کرد اصلاحات در اختیار نداریم. آن گونه که سوسیال دمکرات های پسا جنگ جهانی در اختیار داشتند.

باید تصور کنیم که در آینده رفرم ها باید در زمان های کمتری به نتیجه برسند، اما مسیر به سمت سوسیالیسم رادیکالتر با بحران سوسیال دمکراسی همراه خواهد بود، یک بحرانی که با موفقیت های ما تحریک خواهد شد. اما سوسیال دمکراسی درگیر در مبارزات طبقاتی با سوسیالیسم دمکراتیک رقبای هم محسوب نخواهند شد: یعنی جاده به سمت سوسیالیسم دمکراتیک از مسیر این نوع سوسیال دمکراسی نیزعبور می کند.

سئوالی را که باید پاسخ دهیم اینست: چگونه باید اطمینان کسب کنیم که یک دولت چپ بتواند آنقدر طول عمر داشته باشد تا موفق شود به بعضی از پیروزی های خود  جامعه عمل بپوشاند؟ (برای مثال، به مانند سیریزا در یونان سریعا عقب نکشد) بطور خاص، چگونه آن "رفرم های غیررفرمیستی" را پیروز شویم که باعث می شوند در کوتاه مدت کارگران از طرفی به خواسته هایشان برسند و از طرف دیگر قدرت آنها را افزایش دهند، تا عاقبت موفق شوند مبارزاتی را پیروز شوند که آنها در آن بازیگر اصلی هستند؟

وظیفه ما سخت است. سوسیالیست های دمکراتیک باید در انتخابات مجامع قانون گذاری اکثریت را کسب کنند و همچنین در سندیکاها باید هژمونی را بدست آورند.

همچنین سازمان های ما باید قدرت اجتماعی خود را توسط توان حرکت توده ها و به اجرا درآوردن اعتصابات سیاسی در تضاد با  استحکام ساختاری سرمایه  نشان دهند. باید اطمینان کسب کنیم که رهبران ما در برابر "الیت های جامعه" مسیر مبارزه و تعارض را انتخاب می کنند تا مسیر توافق و مصلحت جویی را. این تنها راه موجودی است تا بتوانیم به  رفرم های خود دوام و ماندگاری ببخشیم و تا به هرحال از کاپیتالیسم عبور کنیم و بسمت  جامعه ای گام بگذاریم که انسانها  ارزش بیشتری از سود ساده اقتصادی داشته باشند.

۱- باسکار سونکارا (Bhaskar Sunkara)  موسس فصل نامه " ژاکوبین " است. او در سال ۲۰۱۰ زمانی که هنوز دانشجوی دانشگده جورج واشنگتن بود اقدام به انتشار آن کرد. در بروکلین نیویورک زندگی می کند. او عز رهبران حزب DSA" سوسیالیست های دمکراتیک امریکا"  Socialisti Democratici d'America

نیز می باشد.

 

۲۹ ژانویه ۲۰۲۲

افزودن نظر جدید

دیدگاه‌ها

آقای مقیسه ای تلاشهای اخیر شما قابل تقدیر است. لازم میدانم چند نکته را به شما گوشزد نمایم:
1- یادآور می شوم، دوستان شما در همان سالهای شکوفائی دولت رفاه نیز با سوسیال دمکراسی مخالفت داشتند.
2- منطقی آنست که برای اثبات "سوسیالیسم دمکراتیک" الف - ابتدا در صدد تعریف آن برآئید ب – در استدلال برای اثبات "سوسیالیسم دمکراتیک" از نفی سوسیال دمکراسی آغاز نکنید یعنی با نفی دیگران خود را به اثبات نرسانید.
3- فراموش نفرمائید فرماسیونی بنام سوسیالیسم جنبه-ی "واقعی" ندارد و همه-ی ما در زمین سرمایه داری در حال بازی هستیم. منطقاً نمی توان به این بازی وارد شد و از اساس آنرا قبول نداشت. اینکه حرص و آز "سرمایه" را چگونه محدود و کنترل کنیم همان چیزیست که سوسیال دمکراسی نیز سعی در پاسخ به آن دارد.
4- جالب است که نویسنده-ی همین مطلب، همچنان به دنبال همان اصلاحات یا رفورم های سوسیال دمکراتهاست و صحبت از دگرگونیهای ناگهانی (انقلاب) نمی کند. منتها حوصله اش سر رفته و پایش را روی پدال گاز فشار میدهد و از دیگران هم می خواهد چنین کنند. نمیداند یا نادیده میگیرد که دمکراسی و عدالت اجتماعی ارتباط مستقیم با فرهنگ مردم دارد و "فرهنگ" با "سرعت" نسبت عکس دارد.

سلام دوست عزیز سوسن .
از تشویق شما سپاسگذارم . بله متاسفانه "سوسیالیسم دمکراتیک " مقوله ای کم شناخته شده در دنیای چپ ایران است. علارغم اینکه سالها است که در برنانه سازمان فدائیان اکثریت " سوسیالیسم دمکراتیک" به عنوان آرمان محوری آنها ذکر شده است، با این وجود جامعه چپ کشور ما عمدتا به پارادایم های لنینیستی و یا سوسیال دمکراسی تکیه دارد و آنها را خوب می شناسند‌ ، حتی سوسیال دمکرات های ما از گذشته ای لنینیستی می آیند. اما از طرف دیگر "سوسیالیست های دمکراتیک" مارکسیست های رفرمیست و دمکراتیک هستند و همچنان جامعه سوسیالیستی را به عنوان یک جامعه آرمانی می پذیرند و در هر حال برای رفع و یا تخفیف جدی استثمار معتقد هستند که در نهایت باید از فرماسیون سرمایه داری عبور کرد ، البته نه به یکباره و با انقلاب و بلکه مرحله به مرحله و بطور غیر متمرکز و با التزام به پارادایم های دمکراتیک ....دمکراسی زیاد
اما سوسیال دمکرات ها به چنین گذاری اعتقاد ندارند و بهزیستی را همچنان در رفرم و اصلاحات سرمایه داری می بینند . البته از حق نباید گذشت که بعد از جنگ جهانی دوم رهبری طبقه کارگر و گسترش دولت های دمکراتیک و " دولت های رفاه" walfer state متکی بر اقتصاد کینزی را سوسیال دمکرات ها در دست داشته اند. البته با جهش سرمایه داری به مرحله نئولیبرالیسم دوران نزول سوسیال دمکراسی هم از ۱۹۷۵ به بعد شروع شد که بحث در این مورد در حوصله این مطلب نیست و شاید خسته کننده باشد.
"سوسیال دمکرات ها" و "سوسیالیست های دمکراتیک" نزدیک ترین یاران هم بوده و هر دو عضو انترناسیونال سوسیالیست ها هستند و یکی جناح راست و دیگری جناح چپ انترناسیونال محسوب می شوند. بعد از فروپاشی دیوار برلین در سال ۸۹ سوسیالیست های دمکراتیک که شدیدا تا آن زمان در اقلیت بودند ، مطرح شدند و این پویایی از بحران های اقتصادی سال ۲۰۰۸ بسیار شدید تر شد. پیروزهای آنها در هندوراس و شیلی گویای چنین ادعایی است.
در هرحال امیدوارم فرصتی بشود که در این مورد بیشتر صحبت کنیم.
متشکر از توجه شما
سعید مقیسه ای