مرغ پر دغدغه

ریشه افشانده به خاک

پنجه افکنده بر افرای بلند

رفته تا اوج تمنا، بالا

شاد و آزاد

گل آورده در آغوش بهار

نازک آرا گل نیلوفر من!

مار خنیاگر باد از کینه

سخت پیچیده بر این باکره ی نازک و ترد

خون شادی ز تنش می نوشد

در فرو کوفتنش

می کوشد!

مرغ پردغدغه ی شب

اما

نه نفیری ش به دل، زین بیداد

نه ستوهیش ز دل سنگی باد

رخ نهان کرده و

خاموش،

فرو بسته نگاه!

بخش: 

افزودن نظر جدید