اندوه من

اندوه من

انبوه، انبوه

به سینه درم

نهفته چو کوه

به هق هق ِ شب گرفته ی ابر،

به بغض ِ بهاره می بَرَدم...

به طوطیکان

چومی نگرم

که بیخبراز مخافت ره

به گرد ِ کلاغ ِجامه سیه

فریفته و واله

حلقه زده،

به هوای ِ آن که هدهد شان

رسیده و

چاره گر آمده!

اندوه من

انبوه، انبوه

به سینه درم

نشسته چو کوه

به ترکش پاره پاره ابر،

به رعد بهاره می بردم!

بخش: 

افزودن نظر جدید