از کهریزک تا کربلا

سنفونی ِ آخرم همین سوت است که سُرمه از نَفَس اش روی دوده می ریزد

از کرخه تا کربلا ... ولی کسی هنوز،منتظرِ ماست

 

 

"

بیا تا برویم!" 

 

 

کنار ِ " گُلدِن گِیت

 

 

"

 

 

صدای گلنگدن می آید و در ضرب و شتم ِ گیتارم، خاطره ی دور ِ سوله ای ناسور،

 

 

نارنجک به گریه می بندد

 

 

...

 

 

کجای ترکِش خورده ایم که کافه تعطیل است وَ من به حلق ِ تنگ ِ پوتین آغشته ام؟

در این سرود ِ ملّی ، سرزمین ِ سردردی ست

 

 

که پشت ِ هر اَلو به سرفه می افتد تا مشروح ِ باد،ناتمام بماند

 

 

!

 

 

هنوز بی بی،محو ِ صدای سیّد مرتضاست وَ از کروکیِ" فتح المبین " چند تکه تکه شدن

 

 

بیشتر تا کربلا به انفجار ِ مین نمانده ... بیا

 

 

!

 

 

دلم پُر از جُرمی در جریان ِ باد

دلم پُر از گُدار ِگلوبندک است

 

 

هنوز، گرم ِ اذان ِ مغربم که هر تدفین ، حمّام ِ فین ِ شاهرگم را می زند

 

 

!

 

 

بیا برویم

 

 

کار ِ قیطریه،

 

 

 تمام است!

 

 

وَ کار من که با یک ساک

 

 

 

 

 

از خاک ِ دردهای قاچاق آمدم

 

 

.

 

 

بیا برویم

 

 

!

 

 

سلامتی ِ خون!هنوز،اکنون است

 

 

!

 

 

سلامتیِ دین!هنوز، از کدئین، زیباترم

 

 

!

 

 

سلامتی ِ زندانبان ِ لات

 

 

!

 

 

هوا،

 

 

هوای لواط است.

 

 

سنفرانسیسکو - فوریه 2011

بازنویسی:ژوئن 2011

بخش: 

افزودن نظر جدید