بیم و امید

 

شبی خفاش گون باپنجه های خون فشانش

بسته ره بر من.

نه بر چهر سپهر تیره فامش اختری پیدا

نه دلمرده چراغی بر نشیب پرتگاهش گاه سوسوزن.

صدای بال بالی نه

زبوف آشیان گم کرده حتی گاه آهی نه

دراین ماتمگه پر سوگ وبی تسکین

که رویایش، به کابوسی ست ماننده

زمین بیمار و

قلب آسمان خون است،

زمان لرزنده ای چون بید مجنون است

فکنده سر به زیرو

لاغر ومفلوک،

وبرجسمش

هزاران شاخسار پوک .

 

به روی شاخه ای خشکیده و بی بر

نشسته مرغ جادوگر

و می خواند به هر دم سحر پر افسون

برای کاروان های به ره مانده

که در پیچ و خم سخت کمرگاهان

به چه مانده .

 

چه رویایی!

چه بیهوده امید وهم پیمایی!

از این خواب گران بر خاستن خواهی؟!

به اوج قله ها ره یافتن خواهی ؟!

چه می جویی؟!

ز داد سرنوشت ات از چه می مویی؟!

بهشت ات آن نبود آیا

که از ابری وبارانی

فرو پاشید؟

 

چه شد آن هد هد چاوش سرای تو؟

بهشتی وعده های ناروای تو؟

زسیمرغ ات نشانی مانده جایی بربلند کوه؟

 

بگوازرستم مردم تبارت نیز!

زگرد بی مثالت نیز!

بگو آیا

هنوزاز سم اسبانش

به روی سنگفرش سرخ میدان ها

صدای ضربه می خیزد؟

و یا از ترس جان

قالب تهی کرده

فتاده در میان چاه نکبت ها؟

گرش آمد به سر این بد

نه زان رو بود که

همواره برراهی خطا می رفت؟

 

بگو ای شبرو مغموم!

تو ای بال و پرت بسته،

ز دریا و زمین و آسمان خسته

تو با این بال بال سربی وسنگین

چگونه می توانی پر زنی آزاد؟

چگونه پر کشی در آسمان باز؟

چگونه برکنی قندیل ها را

از سپهر مرده و بیمار؟

 

چگونه خواهی از چنگال این زندان ها رستن؟

رهیدن از زمستان های این سان سرد وطولانی

و پیوستن به تابستانه های گرم و نورانی

بوَد کار توای در وهم خود ،یک عمر زندانی؟!

 

بهشتی که تو می جویی

مگر آن نیست که درچنگ خود داری؟

جهان این است و

راهت این!

نباشد چاره ای

جز سازش و

تمکین!

 

***

در آن سوتر ولی

در بیشه ی انبوه

در آن جایی که از هر سوی رگبار خطر خیزد

فراهم آمده خیلی ز مرغان دگر اندیش

به سر شوری و در دل موجی از غو غا

که در سر

گویی آهنگی و فرهنگی دگر دارند

و کجتابی شب را هیچ طوری بر نمی تابند

و بر هر تازه راهی حرف خود را باز می خوانند:

"جهان تیره ست و

شب سنگین و

بی چهره ،

در این دهشت سرا

هرگز نخواهد رست بر شاخی

گلی زیباوزیبنده،

مگر آنی که از شور درون

پوینده و رویاست،

چو آن موجی که در دریا

توفنده!

چو آن روحی که

کاونده!

چو آن رنجی که

زاینده!

چو آن دستی که

سازنده!

چوآن دادی که بر بیداد

تازنده!

چوآن عشقی که دارد

رنگ آینده!

بخش: 

افزودن نظر جدید