با یاد جانباختگان 1367

جانت را كف دست،

گرفته بودی رو به آسمان

زیر لب فریادی خاموش،

تقدیم به هستی ...

 

ضربه ی سهمگین دشمن، 

بر پشت ایستاده ات،

در خاك غلطاندت

                   اما،

                             بر خاك ننشاندت ...

     

     امروز هر گلی كه می روید ،

     انگار كه جانی ست، در كف دستانِ زمین،

                                           گرفته سمتِ  آسمان

 

     فصلها می آیند، 

گلها می رویند،

درختان بارور می شوند ...

          و نگاهِ رو به آسمانِ تو، 

                   گلبرگ به گلبرگ،

                   شاخه به شاخه،

                   در خاطره ی هستی، باقی می مانـَد.

    

    تو زنده ای ...

              و یادِ تو،

ریشه به ریشه  ماندگار

              و ذره به ذره جاویدان ...

  

 شهریور 89

 

 

بخش: 

افزودن نظر جدید