سایه ها!

بروی سایه پا نهادم و

          میان سایه گم شدم:

                    - به جستجوی هیچ!

نه پاسخی بروی سایه بود

           نه گم شدن درون سایه ها

                          مرا بروشنی کشاند

نه برق آن خرد

            که در میان ابر مبهمی ز واژگان جهید

                        و انتزاع را به سایه ای حواله کرد

                                              درون آن نهان نا کجا،

                                                           بروشنی رسید.

کنون ز سایه ها،

          ز سایه های کم بها بریده ام

                 و آن "درخت" در درون ذهن خویش را

                                                     رها نموده ام

به دشت می روم

             و خیش را به جوفِ خاک می زنم به شخم

                                                  و دانه می پراکنم

و آن خیال بارور به جسم دانه را

              که  همچو شب پره

                         میان پیله بال می زند

و می رود

         که بند پای هر جوانه را

                     ز قید و بند دانه ها رها کند

              " به نفی دانه می کشم"

و آب را به پای آن جوانه می کشم.

و دست می کشم بروی هر چه هست

                                   بروی خاک

                                          بروی دانه ها، جوانه ها

      "و شک نمی کنم هرآنچه را که لمس می کنم"

و بهر آنکه خستگی ز تن به در کنم

                      به دشت تاک می روم

و گوش می کنم

                 نوای سرخوش چکاوکی

                                    که سیر گشته از وفور دانه ها

              " بدون آنکه ذهن باغ پر شود ز سود"

و جان تاک را

              نه در تلالویی ز روی خوشه های لعل

                                   نه از ورای موج نور بر فراز جام

               " که از درون جام باده مست می شوم"

و با دو چشم جستجو

             به پیشواز رقص شاخه ها میان باد می روم

و انعکاس رقص شاخه ها به ذهن من

                                     ترانه ایست

ترانه ای که وصل می کند مرا به زیستن

                     ترانه ای که وصل می کند مرا به زندگی

بخش: 

افزودن نظر جدید