جمعی از هواداران سازمان فدائیان خلق ایران - اکثریت (داخل کشور)

تحریم بدلیل انفعال، رأی دادن از سر استیصال

ما معتقدیم که تقویت جنبش چپ و جنبش آزادی خواهی را صرفاً به برگزاری انتخابات در جمهوری اسلامی نمی توان معطوف نمود. هر حرکت و موضوعی چه سیاسی، چه اقتصادی و چه فرهنگی که با زندگی و سرنوشت مردم مرتبط می گردد، اگر برای آن برنامه ریزی و ابزار سازی شود، می تواند وسیله ای در راستای تقویت جنبش چپ و جنبش آزادی خواهی باشد.

در دفاع از سوسیالیسم (۴۵)

هیچ یک از نیروهای سیاسی کشورمان به تنهایی توانایی رهبری جنبش اعتراضی را ندارند و دشمن قوی تر از آن است که بتوان با نیرویی اندک به مقابله ی با آن پرداخت. از این رو شکل دهی انتلافی دمکراتیک و گسترده با حضور تمامی نیروهای خواهان تحول و منتقد و نافی جمهوری اسلامی ضرورتی حیاتی دارد.

نگاهی تحلیلی به موضوع اتحاد چپ و بررسی تحلیلی پروژۀ وحدت

در دفاع از سوسیالیسم (44)

برای ما و خیلی از فعالین چپ همواره جای سؤال بوده، علیرغم اینکه اکثریت قریب به اتفاق احزاب و سازمانهای چپ از ضرورت اتحاد و همکاری تأکید می کنند، پس دلایل تشتت و وحدت گریزی در کجاست؟ و کجای کار می لنگد که نمی توانیم حرف یکدیگر را درک کنیم؟ آیا تنها دلیل پراکندگی ما نبود گفتمان مشترک است؟ یا فقدان این گفتمان هم یکی از دلایل بیشمار تشتت ماست؟

برای مبارزه علیه چپ و دمکراتیزم، سکولاریزم را به مسلخ اسلام سیاسی برده اند!

در دفاع از سوسیالیسم(43)

علیرغم تضادها و منازعات قدرت های شیعی و سنی، ضدیت آنها با دمکراسی و عدالت اجتماعی و حمایت از برنامه های اقتصادی صندوق بین المللی پول و بانک جهانی، وجه مشخصه و مشترک هر دو جریان است. بعبارتی صریح تر با رشد اسلام سیاسی و گسترش منازعات شیعه و سنی، خدشه ای در برنامه های تعدیل ساختاری نهادهای سرمایه داری جهانی وارد نمی شود. آنچه در این میان زیر ضرب قرار خواهد گرفت چپ و دمکراتیسم است.

در دفاع از سوسیالیسم (۴۲)ضرورت همبستگی جنبش کارگری و اتحاد چپ

به باور ما فعالین چپ بایستی به اتحادی دولایه، یعنی "اتحاد چپ" و سپس حضور در "اتحاد دمکراتیک" بیاندیشند. این دو اتحاد در تضاد و یا در تعارض یکدیگر نبوده، بلکه مکمل و در راستای همدیگر می باشند. هر دوی آنها دست یافتنی اند اگر ما ارزش هر یک از آنها را درک کنیم. و فارغ از تنگ نظری و خود محوریها، راهکارهای لازم را برای رسیدن به این مهم ترسیم نمائیم.

جمعی از هواداران سازمان فدائیان خلق ایران- اکثریت (داخل کشور)

 

در دفاع از سوسیالیسم(41)

کنفرانس استکهلم-  آغاز پروژۀ آلترناتیویسازی و مداخلۀ نظامی امپریالیستی

شکی نیست که انتخابات، به شرطی که امکان حضور تمامی طیف های سیاسی، اقشار و طبقات اجتماعی فراهم شده باشد، و امکان استفاده برابر و یکسان از امکانات تبلیغی و ارتباطی برای همه موجود باشد، و اگر آزادی تجمع، گردهم آیی و متینگ های انتخاباتی از احزاب و نیروهای مخالف و اقلیت سلب نشده باشد، بهترین و شناخته شده ترین شیوه برای اعمال حق حاکمیت اکثریت جامعه محسوب میگردد

در دفاع از سوسیالیسم (40)

 ما بر سر آن پیمان ایستاده ایم!

بار دیگر در آستانۀ سالگرد تولد جنبش فدائی، ما تمامی فدائیان خلق و دیگر نیروهای چپ را فرا می خوانیم به رسالت تاریخی خویش و به وظیفه ای که در فبال مردم میهنمان بر خود متصورند، تلاش های خویش را برای شکل گیری و تحقق آرمان های والای فدائیان خلق بکار گیرند. اتحاد چپ امروز بزرگترین و عاجل ترین خواست جنبش دمکراتیک کشورمان محسوب می گردد. به این نیاز تاریخی پاسخی در خور و سزاوار شأن خویش بدهیم

در دفاع از سوسیالیسم (39)

تحریم انتخابات مجلس را به کارزار اتحاد ملی مبدل سازیم!

در انتخابات پیش رو حاکمیت با دو چالش متفاوت روبروست. از جانبی در هیاهوی بهار عربی و جنبش های اعتراضی در منطقه برای کسب مقبولیت عمومی، نیازمند حضور گسترده ی مردم می باشد. از طرفی دیگر برای حضور مردم ناچار از باز کردن نسبی فضای سیاسی کشور و  واگذاری امتیازاتی به مخالفین قانونی و اصلاح طلبان حکومتی است. انتخابی که ریسک بزرگی را بدنبال دارد

نگاهی به تحولات منطقه، به بهانۀ سالگرد بهار عربی

انقلاب های منطقه را شاید بتوان به دو دسته تقسیم نمود: دستۀ اول؛ انقلاب هایی که بدون درخواست حمایت از کشورهای امپریالیستی و آمریکا و تنها با اتکاء به توان توده ای در برابر نیروهای ارتجاعی و مستبد حاکم ایستادند… مصر و تونس و یمن و بحرین از آن جمله اند. دستۀ دوم؛ مربوط به کشورهایی مانند لیبی و سوریه می شود که نیروهای داخلی از انگیزش اکثریت جامعه در مخالفت با رژیم بازمانده و از کشورهای خارجی و بخصوص آمریکا و دیگر کشورهای عضو ناتو، درخواست کمک و مداخله نمودند

تعمیق شکاف ها با تشدید بحران ها

تعمیق شکاف بین مردم و حکومت، افت شدید مشروعیت و مقبولیت نظام در بین هوادارانش، گسترش اعتراضات مردمی، شکل گیری اعتصابات عمومی و کارگری، تشدید جنبش های دانشجویی و زنان و تهاجمی شدن آنها، گسترش جنبش های ملی و قومی، تشدید گرانی و بیکاری، شورش گرسنگان و تهیدستان، مداخلۀ کشورهای امپریالیستی، حملۀ محدود به تأسیسات زیر بنایی و بخصوص تأسیسات هسته ای، احتمالاتی است که در صورت تشدید و تعمیق بحران بایستی منتظر آن بود

صفحه‌ها

اشتراک در RSS - جمعی از هواداران سازمان فدائیان خلق ایران - اکثریت (داخل کشور)