بهزاد کریمی

اشرف خانم

"اشرف خانم" هشتاد سال را زیست. زیستی بگونه شگفت انگیز ساده و بی ادعا، اما با جای پایی بزرگ در کاهای محوری سازمان طی سال ها. او بی آنکه عضو سازمان باشد، حق عضویتی پرداخت آنسان بزرگ، که هیچکس را یارای سنجش مقدار آن نیست. "اشرف خانم" عضو فوق رسمی سازمان بود. او فقط مادر زاینده شجاعت نبود؛ که با عمل خود، هر لحظه شجاعت را می زائید و آنرا به پر شمار فرزندان درس می داد. درود بر نام و خاطره بزرگ "اشرف خانم"!

مسئله این است: چگونه آمدن؟

انتخابات ریاست جمهوری در کدام موقعیت تاریخی و با چه ویژگی سیاسی؟

باشد که بیشترین نیروی مجموعه اصلاح طلب- اصلاح گرا- تحول، یعنی کنشگران و حامیان جنبش "سبز"، در انتخابات پیش روی با تاکتیک " چهره شاخص – سیاست نافذ"! برآمد کنند. با چنین تاکتیکی است که می توان آینده گذر از ولایت فقیه و استقرار جمهوری مبتنی بر دمکراسی از طریق انتخابات آزاد را، به استقبال رفت و جشن گرفت.

بخش: 

یک درنگ بر پیام تاریخی عبدالله اوجالان

درایران ما نیز، راه چیزی نیست جزتفاهم جویی های دمکراتیک بین مولفه های متنوع ملی دردرون واحدی به نام ملت ایران. این راه را مقدمتاً باید تشکل ها واحزاب سیاسی سراسری ومنطقه ایی، سنگفرش کنند وهموار. اگر در بیشترینه ترین کانون نقار ملی بجا مانده از موزائیسم ملی امپراطوری عثمانی، یعنی درترکیه کنونی، شاهد چنین رویکرد مسئولانه ایی هستیم که دارد میدان می یابد، در ایران ما که قدمت خود را از دل تاریخ می گیرد وتنوع ملی- قومی آن بیشتر...

بخش: 

اهمیت دو "رێبەندان"

"دو رێبەندان" و دستاوردهای آن، دیر وقتی است که به فرهنگ مردم کردستان بدل شده است. سیاست در کردستان با این تاریخ گره خورده است. نه فقط دیروز این جنبش است که نوید فردای آنست. " کرد زنده است!" اگر در جنبش "دویه ری بندان" فقط سرودی بود آشنا برای میدان "چوار چرای" مهاباد، اکنون دیگر به یمن آن جنبش و تداوم و تکامل آن در طول شش دهه و نیم گذشته، اراده ایی است تثبیت شده نه تنها در ایران بلکه در هرجایی که میهن کردهاست. اهمیت "دویه ری بندان"، در اینست.

در نقد دو گانگی" ٢١ آذر" و ایستادن بر وجه اصیل آن

آنهایی که از موضع آذربایجان دوستی اومانیستی، آذربایجان را قبل از هرچیز بخاطر شکوفایی ملی و اجتماعی انسان آذربایجانی دوست دارند و نه که چونان شیفتگان "سرزمینی مرد پرور"! آنانی که، نمی خواهند پرستش هیچ خاکی از جمله خاک آذربایجان، نور دید انسانی و محاسبات عقلانی در خدمت منافع مردم را تیره و تار بکند. آنانی که، دیروز را در محدودیت های تاریخی اش بررسی می کنند و نه با رویاهایی از ایندست که اگر آذربایجان آن روز قمری می شد جزو اقمار شوروی، لابد اکنون برای خود کشور و دولتی بود مستقل و یا که وحدت یافته با جمهوری آذربایجان! آنانی که، ماندن و یا جدایی را بی آنکه اصلی جاودانه بشناسند و هیچیک از آنها را "یاسای چنگیزی" تلقی بکنند، آگاهانه به دلایل بسیار و در راس آنها انسانی، ماندن آذربایجان در ایران را برمی گزینند.

تفسیر دل خواسته دیروز برای سود خود خواسته امروز!

در مواجهه با نگاه فرخ نگهدار به دیروز و امروز

طلوع رنگ سبز بر زمینه سیاه، واقعیت داشت ولی قتل و حبس سبز واقعیت بزرگتر. اگر تشخیص این نکته محوری، یعنی ناهمخوانی ذاتی نظام مبتنی بر قدرت ولایت فقیه با دمکراسی، در آن دوره غبارآلود از کشاکش ها، درایت بموقع می خواست که متاسفانه ما نتوانستیم آنرا از خود نشان دهیم، اما عدم تشخیص امروزین آن از فراز تاریخ آفتاب گونه ، براستی که جای پرسش بسیار دارد.

کدام چپ؟

چپ، هویت خود را پیش از هر چیز مدیون روحیه نقد است. نقد هر نوع از ناهنجاری های اجتماعی و هر گونه از نابسامانیهای ساختاری. چپ دراعتراض به جان سختیهای محافظه کارانه در هر عرصه از حیات اجتماعی که مانع پیشرفت هستند، دارای معنی می شود. چپ اگر از نقادی باز بماند، هویت خود را گم می کند و نا آگاهانه در خدمت راست قرار می گیرد و اگر بر کژراهی خود پای بفشرد، به تغییر هویت و جبهه اش می رسد.

تحول بجای اصلاح در سیاست وجبهه بجای حزب در سازماندهی

متن سخنرانی در همایش پنجم "اتحاد جمهوریخواهان ایران"

خرسندم که بحث دیرینه چیستی ساختاری "اتحاد"، در پی دوره ایی سکوت زیانبار، بار دیگر به همت فعالانی از خود این نهاد، در این همایش به میان آمده است. کاری بجا و البته ناشی از ضرورتهای حاکم بر اين نهاد سیاسی، و امید که این بار به بار نشیند و همچون موارد قبل دچار تعلیق نشود.

تصمیمی سیاسی، که جا دارد مورد استقبال قرار گیرد

پیرامون بیرون آمدن نام سازمان مجاهدین خلق ایران از لیست تروریستی امریکا

خرسند تر باید بود اما از وضع پیش آمده، هرگاه که واقعه خوشحال کننده خروج مجاهدین از لیست تروریستی، با خروج آنها از خاک عراق و انتقال اعضای آن به کشور های غربی تکمیل شود. بی چنین تکمیلی، فقط و فقط این شائبه می تواند تکمیل شود که سیاست های ماجراجویانه محافل تند رو در غرب علیه ماجراجویی های ضد ملی و ضد مردمی حکومت سرکوبگر جمهوری اسلامی، مهره تازه ایی را تدارک می بینند.

کوتاه سخنی در آرامگاه زنده یاد شرفکندی

چالش بزرگ ملی در ایران، به نگاه گسترده نیاز دارد

نگاهی که واقعیت تبعیض ملی در کردستان را بر نمی تابد، یا عامل این تبعیض است و یا که در عمل و ناخواسته درکنار آن. این، نگاهی است که به ناگزیر و در نهایت، عریان یا پیچیده، به برخورد امنیتی با مسئله راه می برد. به این اعتبار هم، حل مسئله را بیشتر در حذف آن می فهمد و به طرق متفاوت، در کار پاک کردن صورت مسئله بر میاید یا که درآوردن آن در قالبی که خود می خواهد. این نگاه، نگاه سرکوب است؛ یا که بگونه ایی آتش بیارسرکوب.
پرلاشز، پاریس

صفحه‌ها

اشتراک در RSS - بهزاد کریمی