فرامرز دادور

نگاهی به نقش جنبش چپ در شرایط کنونی

بنابراین، مهم است که حمایت از جنبشهایِ کارگری و مردمی، بر روی مسیرِ هدفمندِ دمکراتیک و عدالتجویانه و مناسب با ویژگیهای شرایط سیاسی و اجتماعی ایران انجام گیرد. بر اساسِ دیدگاهی که خواهانِ عبور از مناسبات استثماری سرمایه داری و نظام تئوکراتیکِ ملازمِ آن میباشد، ...

خیزش آزادیخواهانه و عدالتجویانه مردم ایران

موضوع اصلی در مقابل قیام مردم این است که سمت گیری اصلی در خیزش همگانی، چه خواهد بود. شواهد حاکی از این است که نیل به دمکراسی و استقرار حکومت مردمی خواست اصلی مردم در این حرکت انقلابی بوده و بنابراین مهم است که فعالان، جریانات و سازمانهای آزادیخواهِ دمکرات و چپ در سطح امکان در این کارزار عمومی شرکت داشته در همگامی با رهبرانِ طبیعیِ محلی به سازماندهی هدفمندِ سیاسی آن یاری رسانند.

اپوزیسیون مردمی، جنبش چپ و جمهوری

در واقع در بینِ طیف هایِ وسیع از فعالان اجتماعی که بطورِ اصولی به آزادی و عدالت اجتماعی اعتقاد دارند، اما در حیطه سازماندهی اقتصادی و اجتماعی جامعه آینده، دارایِ نظرگاه های متفاوت هستند، زمینه های وسیعی برای ایجاد یک جبهه وسیعِ قدرتمند از اپوزیسیون دمکراتیک برای مقابله با رژیم جمهوری اسلامی و تلاش جهت استقرار ساختارِ دمکراتیک جمهوری وجود دارد.

نگاهی به اقتصاد سیاسی در گذارِ سوسیالیستی

در جامعه‌ای که بجای تولید برای منفعت فردی و گروهی، فعالیت‌های اقتصادی عمدتاً برای مصرف و استفادهِ همگان انجام می‌گیرد، مهم است که تشخیص نوعِ تولیدِ محصولات اجتماعی مفید به حال جامعه و انتقال اطلاعات لجستیکی مربوط به آن بر عهدهِ نهادها و مسئولان مردمی در سراسر جامعه باشد.

سوسیالیسم رهایی بخش به مثابه بدیل چپ رادیکال

تجربیات جنبش سوسیالیستی نشان می‌دهد که پیشرفت در جهت جابجایی سیستم کارمزدی و مناسبات بازار با روابط مبتنی بر مالکیت و کنترل ثروت اجتماعی از سوی عموم در اشکال شورایی و انجمنی، عمدتاً تحت وجود مجموعه عوامل عینی و ذهنی و به‌ویژه حاکمیت مردم، مدیریتِ سوسیالیستی با پشتیبانیِ سیاسیِ اکثریت جامعه و وجود روندِ پیروزمندِ جنبش‌های سوسیالیستی در جهان، انجام می‌گیرد.

مبارزات مردمی و نقش اپوزیسیون سوسیالیست در ایران

آنچه به عرصه عملکرد اپوزیسیون آزادی‌خواه و عدالت‌جوی ایران، به‌ویژه بخش چپ آن برمی‌گردد، در درجه اول اذعان به واقعیت وجود موانع زیاد در پیش رو است. از همه برجسته‌تر اینکه یکی از دلایل اصلی برای تداوم حیات جمهوری اسلامی، همان عدم شکل‌گیری یک اپوزیسیون متحد مردمی و دارای پلات فرم و برنامه جهت سازمان‌دهی دمکراتیک جامعه بعد از پیروزی انقلاب است.

نگاهی به مبارزات زنان در ایران و جهان

تظاهراتِ وسیع و چندمیلیونیِ زنان در ژانویهِ 2017 که در واقع با ایدهِ نفیِ سیاستهایِ ارتجاعیِ دولتِ دانلد ترامپ (رئیس جمهورِ امریکا) جلوگیری از به قهقرا بردنِ دستاوردهایِ حقوقیِ زنان و در عوض تعمیقِ حقوقِ اجتماعیِ آنان، در شهرهای مختلفِ امریکا انجام گردید؛ یکی از حرکت هایِ وسیعِ اجتماعی از سویِ فعالانِ عدالتجو و مدافع حقوقِ زنان بود که با حملِ شعار هایی مانند "بدنِ من، اختیارِ من"، "عدالتِ جنسیتی، هم عدالتِ نژادی و هم عدالتِ اقتصادی است" و "بهداشتِ مجانی برایِ همه"، سمت و سویِ رادیکال دربرداشت.

ضرورتِ پایبندیِ اپوزیسیون به ارزش های مردمی

بر اساس این نگاه، دخالتِ همیشگی و تجاوز نظامیِ امریکا و کشور های عضوِ ناتو به منطقه خاورمیانه و حفاظت از رژیمهایِ مستبد و اشغالگر که زمینه سازِ عروج جریانات افراطی و ارتجاعی مذهبی شده است، محکوم است. بر پایهِ همین منطق، مهم است که دخالت و حمایتِ نظامی و لجستیکی قدرتهایِ منطقه، از جمله ایران و روسیه از رژیم سرکوبگر بشار اسد نیز محکوم گردد.

جایگاهِ جنبش های اجتماعی و سازمانهای سیاسی در اپوزیسیون

در واقع پرسشِ اصلی در اینجا این است که در صورتِ وقوعِ تظاهرات و اعتصابات عمومی، آیا فعالان و جریانات مترقی و سوسیالیستِ لاییک و آزادیخواه چه نقشی می توانند در جهتِ پیروزی هدفمندِ انقلاب و برپائی ساختار و نهاد های دمکراتیک برای مشارکتِ مستقیم و غیر مستقیم مردم در انتخاب سرنوشت اجتماعی خود داشته باشند.

ایده هائی در موردِ سوسیالیسم و کنترل کارگری

در ایران، در صورت وقوع انقلاب و انتخابِ آگاهانهِ مدیران و برنامه هایِ سوسیالیستی توسطِ اکثریتِ توده های مردم، با توجه به اقتصادِ انگلی و مافیاییِ موجود، در مراحلِ اولیه به دخالتگریِ یک حکومتِ دمکراتیکِ مردمی جهتِ تحققِ مالکیت و نظارتِ عمومی نیاز است. در عین حال حیاتی است که در واحد هایی اقتصادیِ تحتِ مالکیت و ادارهِ عمومی توسطِ مدیرانِ دولتیِ سراسری و محلیِ انتخاب شده، در سطح ممکن موازینِ خود مدیریتی غالب گردد.

صفحه‌ها

اشتراک در RSS - فرامرز دادور