فرامرز دادور

جایگاه جنبش چپ در اپوزیسیون دمکراتیک

ارجحیت برای جنبش چپِ میبایست نهادینه شدن یک قانون اساسیِ مترقی و قابل تکامل در راستای دمکراسی اجتماعی، یعنی حامل زمینه های حقوقی و ارزشی برای مشارکتِ هرچه بیشتر مردم در درامور اجتماعی در سطوح محلی و سراسری باشد. در صورت وجود حقوق بنیادی دمکراتیک در قانون اساسی کل کشور و همچنین در قوانین نهادینه شده در مناطق محلی (نوعی جمهوری فدرال) توده های مردم از شرایط مدنی مناسبتری برای مداخله در مسائل اجتماعی برخوردار میشوند.

باز هم در باره وظیفه جمهوریخواهان آزادیخواه

این نوع همبستگی با تمامی انسانهائی که ناعادلانه به اسارت در آمده مورد آزار و شکنجه قرار میگیرند نباید باعث گردد که کنشگران آزادیخواه از ارزیابی تاریخی و کلی در مورد نقش حکومتگران در طول تاریخ نظام حاضر طفره رفته، تلاش برای نیل به دمکراسی را، فرصت طلبانه به شیوه های که در مقطع زمانی خاصی مورد پسندِ بخشی از جمعیت است ملبس نموده و در واقع، خواسته یا ناخواسته، به طلایه داران اصلاح طلبان حکومتی تبدیل گردند.

شرایط سیاسیِ ایران و وظایف اپوزیسیون جمهوریخواه

حیاتی ترین مسئله در حال حاضر، نبود یک درکِ مشترکِ درست ازخصلتِ فعالیتهای اپوزیسیونی درحیطهِ استراتژیِ مبارزاتی جهتِ عبور ازنظام جمهوری اسلامی است و انعکاسِ این ناروشنی بوضوح در مواضع اخذ شده از طرف برخی از جریاناتِ جمهوریخواهِ سکولار در رابطه با برگزاری انتخاباتِ اخیر درایران مشاهده گردید.

جنبش کارگری و چشم انداز سوسیالیسم در ایران

با تمام اینها وجود دمکراسی صوری و حق رای عمومی، بخودی خود حامل سطحی از آزادیهای سیاسی/اجتماعی است که بر اساس آن توده های مردم قادر میباشند که در صورتِ ارتقاِ شناخت از توانِ جمعیِ خود و در صورت استفاده از مکانیسمهای دمکراتیک، به بخشی از مطالبات آزادیخواهانه و عدالتجویانه خود دست یابند. بدیهی است که سرمایه داران و شرکتهای اقتصادیِ قدرتمند، همواره در صدد هستند که با حفظ هژمونی سیاسی/اجتماعی از شرکت مختار و آگاه مردم در سرنوشت فردی و جمعیِ خود جلوگیری نموده و به بازتولید نظم اجتماعیِ نابرابرِ موجود قائل شوند.

نگاهی به "انتخابات" ونقش اپوزیسیون آزادیخواه

متاسفانه، هنوز پس از 30 سال، یک جبهه متحدِ دمکراتیک که بخش اعظم فعالان آزادیخواه ازطیفهای گوناگون اپوزیسیون مردمی و ازجمله لیبرال-دمکراتها، سوسیالیستها و ملی-مذهبیها را در بر گرفته، برپایه مبانی مشترکِ دمکراسی طلبی وعدالتخواهی گرد هم آورده باشد، تشکیل نیافته است وبدان خاطر، ابرازنظرهایِ سیاسی از طرف گروه های کوچک وپراکنده درمورد تحولات سیاسی- اجتماعی درجامعه نمیتوانند که ازجنس رهنمودهای راهکردی برای مردم باشند.

نگاهی تاریخی به جنبشهای ملی-دمکراتیک و چشم انداز دمکراسی در ایران

. مسئله کلیدی برای پیشرفت عقلانی ودرعین حال متفاوت درجهت بهبودی زندگی اجتماعی می بایست اعتقاد به این اصل باشد که گرایشهای عقیدتی درصورت پذیرش آنها از طرف اکثریت مردم درمناطق محلی ویا درسراسرجامعه، نباید که بردگراندیشان تحمیل شوند وحفظ سکولاریسم درعرصه سیاستگزاری ( جدائی بین مکاتب فلسفی- اجتماعی وساختارهای حکومتی درسطوح مختلف محلی وفدرال) رعایت گردد. البته احتمالا برای بخشی ازاپوزیسیون که فلسفه وجودی آن درقید حفظ کشورایران درچارچوب یک ساختارسیاسی متمرکزوتمامیتگرا می باشد، پذیرش چشم اندازی ازیک جامعه که براساس مناطق خود گردان ودمکراسی مشارکتی استوارگردد، مشکل است. اما برای باورمندان به آزادی وبرابری، مطالبات دمکراسی خواهانه ازطرف شهروندان وملیتهای ایران درامتداد اشکال خودحکومتی میبایست تا بحال قابل قبول باشند.

جایگاه جنبش زنان در ایران

در چارچوب وجود آزادیهای سیاسی و حقوق مدنی، علیرغم استمرار ناعدالتیهای اقتصادی- اجتماعی، زنان مانند دیگر شهروندان جامعه با تکیه بر موازین حقوقی و مدنی نهادینه شده در قانون اساسی، از توانائیهای بیشتر قانونی و سازمانی در جهت بهبودی شرایط زندگی برخوردار میشوند.

بخش: 

اپوزیسیون جمهوریخواه و قدرتهای خارجی

در مصر یکی از فعالان سرشناس اپوزیسیون و زندانی سیاسی سابق در زمان حکومت خودکامه حسنی مبارک و دارای گرایشات سوسیالیستی، حامدین صباحی ((Hamdeen Sabahi که امروزه مخالف رئس جمهور فعلی، محمد مرسی، می باشد انتقاد می کند که در برنامه اقتصادی ارائه شده از طرف مرسی و جریان اخوان المسلمین، سمتگیری بطرف بازار آزاد و موازین پیشنهادی از جانب غرب و صندوق بین المللی پول وزین بوده در قانون اساسی جدید نیز که در هفته اخیر رای آورد، از ماده ای که متضمن حقوق اقتصادی-اجتماعی برای محرومان باشد خبری نیست.

بخش: 

صفحه‌ها

اشتراک در RSS - فرامرز دادور