علی پورنقوی

همۀ راه ها به رم ختم نمی شوند

اگر پنج سال پیش تردید در مورد امکان دسترسی به کنوانسیونی قابل اجرا به لحاظ فنی، حقوقی و سیاسی علیه سلاحهای هسته ای، در عین تضمین حق دسترسی به انرژی هسته ای برای مصارف صلح آمیز، تلقی مسلط را شکل می داد، امروزه نسبت به چنین امکانی، به مثابه یک امکان واقعی، کمتر ابراز تردید می شود. جالب این است که تردید در این امکان بیشتر از سوی محافلی است که علاقه ای به تحقق آن ندارند.

سالی که نکوست از "پیامش" پیداست

قریب نیمی از جامعه را در پیام نوروزی نیروی دشمن ترسیم کردن مطلقاً "رهبرانه" نیست. اما کار به همین جا هم محدود نمی ماند. انتساب حرکت مردم به دشمن، که پس از ۳۰ سال، حال به صرافت شکست انقلاب از درون افتاده است، هر چه تأکید بر "پس از ۳۰ سال" و " از درون" بیشتر باشد، تنها ذهن را بیشتر و بیشتر به عدم کفایت عنصر رهبری راهبر خواهد شد: جز این نبوده است که شخص خامنه ای ۲۰ سال از این ۳۰ را بر مسند "رهبری" تکیه زده بوده است.

در آستانه

احمدی نژاد را باید بابت ادعاهایش، دایر بر زدودن فقر و بیکاری از جامعه در عرض سه سال، چالید. باید از "موقعیتهای مناسبی" که ویرانگریهای احمدی نژاد در کار اقتصاد برای جلب وسیع توده های فقرزده به جنبش اعتراضی فراهم خواهند آورد، بهره گرفت. به حاکمیت نمی توان و نباید امکان داد تا فضای عمومی جامعه را به زیر سیطرۀ برنامۀ اتمی خطرناک و بی محتوائی که پیش می برد، بکشد. برای جنبش سبز اهمیت دارد که کوشای غلبه دادن به گفتمان حقوق بشر بر پروپاگاندای تخدیری "ایران به عنوان قدرت اتمی" باشد.

آینۀ ۲۲ بهمن

بی آن که نیازی به شنیدن شعار "مرگ بر دیکتاتور" ... در هنگام سخنرانی احمدی نژاد می بود، بی آن که شاهد حتی یک مورد بگیرو ببند و ضرب و شتم در مراسم ۲۲ بهمن می بودیم، بی آن که سخنرانی خامنه ای را در روز به شب نیامدۀ ۲۲ بهمن می شنیدیم ... باز نتیجه همین بود که اکنون است: پاسخ رهبری جمهوری اسلامی به پرسش "کدام جشن، جشن سالگرد انقلابی برای آزادی، یا جشن استمرار حاکمیتی ضد آزادی؟" در ذات خود پاسخی نافی "برد" بوده است.

۲۲ بهمن، تنگۀ وحشت حاکمیت

قویترین تأثری که دستگاه حاکمیت جمهوری اسلامی در این روزها از خود به جای می گذارد، این است که دیگر به عنوان یک "سامانۀ درازمدت امور کلان" عمل نمی کند، بلکه از این ستون به آن ستون به دنبال فرجی می گردد. انگیزۀ اکید برای گریز امروزی اش هم، چنان که اشاره شد، رودرروئی با 22 بهمن است.

جنبش سبز و حقوق بشر

شش ماه پس از 22 خرداد و در تکاپوی رئوسی برنامه ای برای جنبش سبز، این جنبش می تواند "حقوق بشر" را بر تارک رئوس برنامه ای خود قرار دهد. برنامه، نه فقط به عنوان مجموعه ای از مطالبات، بلکه همچنین و مهمتر به عنوان روش و راهبردی برای تحقق آن مطالبات.

در آستانۀ تفسیر جدیدی از قانون اساسی

مجموعه رویدادهائی که به آن نام کودتای انتخاباتی داده شد، رویدادهای پس از آن و سر برآوردن و استمرار "جنبش سبز" در تقابل با این کودتا، موجب تضعیف حاد گرایشهای حامی کودتا در حاکمیت و حصول توازن قوای سیاسی جدیدی در جامعۀ ما شده است: توازن قوای جدیدی که تفسیر جدیدی از قانون اساسی را میسر کرده است.

2 هفته پس از نیمه کودتا

از سوئی تغییری که در خلال همین دو هفته در مناسبات میان مردم و حکومت رخ داده است، و از سوی دیگر شکافهای بروزیافته در درون حاکمیت، چندان عمیق هستند که یک تعادل سیاسی جدید در جمهوری اسلامی، ولو تعادلی نسبی به سیاق مرسوم در آن، تنها بر اساس آنچه نیمه کودتا می پندارد و می خواهد و می کند، قطعاً شکل نخواهد گرفت.

کارنامه 100 روزه اوباما گویاست

احمدی نژاد در موقعیتی که بخت خود را برای انتخاب مجدد به ریاست جمهوری اسلامی ایران در چند هفته آتی چندان قطعی نمی بیند، موضوع پیشرفت مناسبات با امریکا را به بود و نبود خویش در قدرت گره می زند و در واقع تهدید می کند که اگر امریکا در مدت باقیمانده از ریاست جمهوری او اقدام نکند، و اگر او در انتخابات پیشارو پیروز نشود، آن گاه در کار این مناسبات کارشکنی خواهد کرد...

نگاهی به کنفرانس گروه 20

موفقیت نسبی کنفرانس را مقدمتاً در حصول اشتراک بین اعضای آن بر سر قطعنامۀ نهائی ذکر کرده اند. کنفرانس لندن در شرایطی برگزار شد که پیشتر از آن از سوئی چین و سپس روسیه خواهان سلب نقش دلار به عنوان واحد ذخیره ارزی جهانی شده بودند و چین حتی تهدید به معرفی ارز جدیدی به این عنوان کرده بود (اگرچه روشن بود که این تهدید یک حرکت پیش کنفرانس بیشتر نیست)، و از سوی دیگر فرانسه به صراحت و آلمان به تلویح از عدم امضای قطعنامۀ نهائی، در صورتی که فاقد منویات آنها باشد، سخن گفته بودند.

صفحه‌ها

اشتراک در RSS - علی پورنقوی