علی پورنقوی

نقبی در "نفوذ"

نوشته، توسل ولایت فقیه و نیروهای راست را به "تئوری نفوذ" به عنوان ابزاری برای مدیریت انتخابات مجالس شورا و خبرگان در اسفندماه توضیح می دهد، اما همچنین تأکید می کند که اولاً پیش کشیدن خطر نفوذ و هشدار نسبت به آن توسط این نیروها، به انتخابات و تا آن زمان محدود نخواهد ماند و ثانیاً به اختصار به نقد نیروهائی، خارج از دایرۀ نیروهای راست و ولائی، می پردازد که در تبیین "نفوذ" روشی مشابه با این نیروها دارند.

در آستانۀ ۱۶۸مین اجلاس اوپک

 ۱۶۸مین اجلاس اوپک از روز جمعه 4 دسامبر در وین برگزار خواهد شد. بیژن نامدار زنگنه، وزیر نفت ایران، در آستانۀ این اجلاس نامه ای به دبیرکل اوپک نوشته و در آن خواهان تعهد اعضای این سازمان به سقف تولید ۳۰ میلیون بشکه در روز شده و قید کرده است که "افزایش تولید نفت ایران به مجوز هیچ کشوری نیاز ندارد".

نامبرده روز چهارشنبه 2 دسامبر نیز گفته است که "بازگشت ما به بازار به مجوز هیچ کس نیاز ندارد."

یک سخن سست

حسین جابر انصاری، سخنگوی وزارت امور خارجۀ ایران، گفته است: "جمهوری اسلامی برای قطعنامه‌های حقوق بشری سازمان ملل که با انگیزه‌های سیاسی و "لابی‌های پنهان" تهیه و تصویب می‌شوند، ارزشی قائل نیست". این سخن یادآور سخنان مشابهی است که بارها از زبان احمدی نژاد ابراز شدند.

سخن جابر انصاری در واکنش به تصویب قطعنامه‌ای در کمیته حقوق بشر سازمان ملل گفته شده است. قطعنامۀ مذکور از وضع حقوق بشر در ایران، خاصه از محدودیتهای آزادی بیان، جریان بی مهار دستگاه قضائی و افزایش اعدامها انتقاد کرده است.

آقایان! خامنه ای حتی بیطرف هم نیست

نیروهای افراطی مخالف برنامۀ جامع هسته ای (برجام) در درون جمهوری اسلامی، اصرار دارند خامنه ای را همراستا با خود، مخالف این توافق معرفی کنند. به این منظور آنها کارشان به بدترین خودفریبی ها نیز کشیده است، تا چه رسد به دیگرفریبی. واقعیت این است که روش کجدار و مریز خامنه ای و ابهام گوئی های او در این باره میدان را برای این نیروها فراهم آورده است.

استراتژی انتخاباتی سوم

نوشته، سیاست فراخوان به نیروهای سیاسی و مدنی برای "مشارکت فعال در کارزار انتخاباتی و مبارزه برای حذف نظارت استصوابی، برگزاری انتخابات آزاد و رفع حصر" از طریق معرفی کاندیداهای خود و پیگیری حق انتخاب کردن و انتخاب شدن و حق داشتن نماينده در مجلس، را رئوس استراتژی انتخاباتی سومی می داند که هدف مقدم آن معرفی سیاستی به عنوان اپوزیسیون مستقل و مسالمتجوی نظام جمهوری اسلامی است. نیروئی که بر جنبشهای مدنی اتکا دارد و از مفرهای قانونی برای پیگیری حق شهروندی نیز بهره می گیرد.

روش زیانبار خامنه ای نسبت به برجام

ولو که مجلس در مقام رد یا تصویب برجام برآید، رد آن جمهوری اسلامی را در پهنۀ جهانی و نمایندگان مجلس را در پهنۀ ملی در موقعیتی بسیار دشوار قرار خواهد داد. قابل تصور است که در میان نمایندگان کنونی باشند نمایندگانی که با اطمینان از نتیجۀ نهائی، مخالفت خود با برجام را با رأی شان نیز اعمال کنند، اما قابل تصور نیست که مجلس کنونی به مثابۀ یک کل، به مصاف با دنیا و مردم برخیزد

در آستانۀ هفتادمین مجمع

از اواسط ماه سپتامبر 70مین مجمع عمومی سازمان ملل برپا خواهد بود. روحانی نیز در این مجمع شرکت و سخنرانی خواهد کرد. سمتگیری در راستای تقویت نقش سازمان ملل در مناسبات میان کشورها، دعوت به تشکیل پلاتفرمی واقعاً بین المللی و واقعاً همه جانبه برای مقابله با تروریسم – از جمله علیه داعش، پرهیز از دشمنانه گوئی علیه اسرائیل، در عین مقابله با سیاست جنگ طلبانۀ نتانیاهو، رئوس پیامی است که می تواند به کنه مضمون توافق جامع هسته ای و امید مردم وفادار باشد.

آیا ادامۀ برنامۀ هسته ای توجیهی دارد؟

اکنون که هدف تبدیل شدن به قدرت هسته ای مجازی منتفی شده است، ادامۀ برنامۀ غنی سازی چه الزامی دارد؟ پاسخ ظاهراً این است: الزام تولید انرژی هسته ای، یعنی برای استفاده در نیروگاه ها برای تولید برق. صرف نظر از آن که غنی سازی الزامی برای تولید انرژِی هسته ای نیست، مناسب است بر این گزاره مکث شود

بخش: 

توافق جامع در گرو "تحریم تسلیحاتی"؟

آیا اختلاف بر سر تداوم یا خاتمۀ تحریم جمهوری اسلامی از سلاحهای متعارف، به عامل احتمالی شکست مذاکرات هسته ای تبدیل خواهد شد یا این اختلاف تقلائی برای امتیازگیری های خرد در لحظات نهائی مذاکرات است؟ نوشته این اختلاف را تقلا برای امتیازگیری خرد می داند و آکتورهای اصلی آن را امریکا، جمهوری اسلامی و روسیه. به زعم نوشه در ظرف و زمینۀ مذاکرات هسته ای موضوعاتی در فراسوی پروندۀ هسته ای ایران، از جمله مسائل منطقه نیز مطرح بوده اند و اختلاف بر سر تحریم تسلیحاتی بی ارتباط با آن نیست. اما اگر تا دو روز دیگر توافق جامعی حاصل نشود، این اختلاف بر سر تحریم تسلیحاتی نیست که عدم توافق را رقم زند و توافق جامع را گرو خویش گیرد.

خطر از جای دیگری است

نوشته، دشواری وضعیتی را که برای رسیدن به توافق جامع هسته ای در خلال سه هفتۀ آیندۀ وجود دارد، ظاهر وضع کنونی می داند و بر این است که تمام عواملی که ایران و امریکا را در چندین سال اخیر به حل مسئله ترغیب می کرده اند، همچنان باقی اند. این، نه شکست مذاکرات هسته ای و بازگشت به مناسبات تنش آلودۀ سالها پیش با امریکا، بلکه کشیده شدن باز هم وسیعتر و مستقیمتر پای جمهوری اسلامی به منجلاب سوریه است که امروزه به واقعی ترین خطر بر بالای سر مردم و کشور ما شکل بخشیده است

گذر از دایرۀ بستۀ انتخابات در جمهوری اسلامی

نوشته گذر از دایرۀ بستۀ انتخابات در جمهوری اسلامی را مستلزم مکث بر این پرسش می داند: آیا ترکیب این دو سیمای سیاسی برای یک نیروی واحد ناممکن است: اولی به عنوان یک نیروی اپوزیسیون، فراتر از محدودیتهای اکید عملی سیاستورزی، معترض به نقض حق شهروندی دگراندیشان و دگرباشان و برای احیای این حق در راستای تضعیف استبداد، و دیگری ایضاً به عنوان یک نیروی اپوزیسیون، در چارچوب محدودیتهای اکید عملی، از جمله با ملاحظۀ موازنه های موجود در میان نیروهای سیاسی و برای تأثیر بر آنها در راستای تضعیف استبداد؟

آینده یک پندار

نوشته با استقبال از چشم انداز نزدیک توافق بر سر برنامۀ هسته ای جمهوری اسلامی، نشانه ها و عناصر سیاست منطقه ای سرمایه سوز و خطرآفرین دیگری را به دست می دهد و بر کوشش برای یکی کردن تشیع و ناسیونالیسم ایرانی و تداعی منافعی - غیر از صلح و همکاری در منطقه - به عنوان منافع ملی ایران، انگشت می نهد. نوشته بر آن است که ایران منافعی ملی در منطقه جز صلح ندارد و عرصۀ "دخالت آن در امور دیگر کشورها" نیز حقوق بشر در محدودۀ تعریف شدۀ بین المللی است

بازی نغز روزگار

این که امروز دستگاه دیپلماسی جمهوری اسلامی دیگر به تعرضات سخیف و نیاندیشیده علیه حقوق بین المللی بر نمی خیزد، و حتی بالاتر از این، به آن استناد و اتکا می کند، و این که دستگاه دیپلماسی امریکا نیز پس از یک و نیم دهه نابوده انگاری نظام حقوق بین الملل به توسل به آن رو می کند، آموزه و شگفتی بزرگ مناقشه بر سر پروندۀ هسته ای جمهوری اسلامی است. آموزه ای که خاصه برای مردم ایران، به قیمتی گزاف حاصل آمده است و هم از این رو می تواند دستمایۀ باارزشی در مبارزه برای پایبند کردن جمهوری اسلامی به هر تهعد بین المللی اش باشد.

عضویت دوگانه

عضویت حزبی دوگانه، یعنی امکان عضویت همزمان در دو حزب مختلف متعلق به یک کشور واحد ... حداقل بر نشانه های تغییر در هلند، بلژیک و اسرائیل استوار است. پرسشی که می تواند و باید در برابر کوشندگان پروژۀ "شکلدهی به تشکل بزرگ چپ" قرار گیرد، پرسش از ارزیابی آنان از این نشانه ها و تجربه هاست. آیا ما با نشانه هائی گذرا یا اکیداً منحصر به کشورهای خاص مواجهیم، یا با روندی عام، که دیر یا زود به واقعیتی در حیات حزبی تبدیل خواهد شد؟

از شارلی ابدو تا نمازخانۀ اهل سنت

نوشته با نگاهی به واقعۀ شارلی ابدو در پاریس و همزمان با آن، ممانعت از برگزاری نمازجماعت اهالی سنت و سپس مهروموم کردن نمازخانۀ آنان در تهران، مناسبات جمهوری اسلامی با اقلیتهای ملی-قومی و مذهبی را دادخواستی سنگین علیه جمهوری اسلامی اعلام می کند که در پیشانی این دادخواست، "سوق جامعه به سوی بهیمی ترین خشونتها" قرار خواهد گرفت

ایران، امریکا، قدرت منطقه ای

اظهار نظر اوباما دایر بر این که "ایران می تواند به یک قدرت منطقه ای موفق تبدیل گردد"، مبین امکان تحولاتی در مناسبات ایران و امریکا فراتر از کادر توافق هسته ای است. اما جمهوری اسلامی برای تبدیل شدن به یک قدرت منطقه ای تا کنون بر مذهب تشیع تکیه کرده است، در عین حال که دستگاه دیپلماسی کنونی آن فاقد نشانه هائی از رویکرد دیگری برای ایفای نقش منطقه ای با وقوف به الزامات سیاستی مورد پذیرش دیگران نیست؛ کیفیتی که می تواند کشاکشهای آتی را در درون جمهوری اسلامی رقم زند

چرا توافق نشد؟

نوشته با توصیف الگوی مذاکرات هسته ای میان جمهوری اسلامی و کشورهای 1+5 به عنوان "الگوئی کلاسیک"، اساس و حتی تمامیت آن را برای نیل به توافق، تعادل وضع و قوای لحظه می داند و طرح می کند که تغییر در تعادلی که در زمان توافق موقت موجود بود، بنا به دینامیسم درونی این الگوی مذاکره، نمی تواند در توافقی جامع که انعکاس همان تعادل پیشین باشد، تکرار گردد.

در آینۀ اسیدپاشی ها

دشوار بتوان در این باره تردید داشت که اقدام به اسیدپاشی های اخیر فاقد انگیزه سیاسی و "فرهنگی" بوده و از تعالیم افراطی، دستور یا حداقل "الهام" نگرفته باشد. این نکته ای است که قاعدتاً "روشنفکران دینی" و اصلاح طلبان سکولار متدین در جامعۀ ما نباید از آن به سادگی بگذرند... حتی اگر هیچ ارتباط واقعی بین اسیدپاشی و آموزه های افراطی وجود نداشته باشد، آیا "روشنفکران دینی" و اصلاح طلبان سکولار متدین بر این سؤالها مکث خواهند کرد که "چرا اذهان عمومی چنین به سرعت و با راسخیت، بین این دو ارتباط برقرار می کنند؟"

چارچوبی برای اساسنامه

- عضو حزب در اقدام به آنچه خود اصولی می داند، مجاز است؛
- هیچ اقدام سیاسی، مگر آن که به صراحت و مشخصاً غیرمجاز اعلام شده باشد، ممنوع نیست؛
- مشارکت در سازماندهی سیاستی مغایر سیاستی که حزب در بیرون اعلام کرده است، مجاز نیست؛
- عضویت همزمان در حزبی دیگر مجاز است؛

لحظه ای از نگاه امریکا

مقامات جمهوری اسلامی تا چندی پیش از گره زدن مسئلۀ هسته ای توسط امریکا با دیگر مسائل مورد مناقشه نگران بودند. اینک به نظر می رسد که آنان خود درصدد این امر برآمده اند. نوشته، تحولات در عراق و سوریه، و برآمد دهشتبار داعش را عوامل اصلی این تغییر رویه می داند و این سؤال را مطرح می کند که "آیا این رویه می تواند به سرانجام یافتن مذاکرات هسته ای به سود جمهوری اسلامی کمک خاصی بکند؟"

صفحه‌ها

اشتراک در RSS - علی پورنقوی