سیامک سلطانی

جنایت در پوشش "خانه تکانی"

قاعده بر این است که در این بخش بر اساس نام آن باید به موضوعاتی پرداخته شوند که در صحنه سیاست چه در ایران و چه در جهان، روزانه بوقوع می پیوندند و نیاز آن وجود دارد که با این و یا آن رخداد، در حد چند پاراگراف هم که باشد، تماسی برقرار گردد.

خطر از کجاست؟

روندی که با انتخاب روحانی آغاز و با «برجام» تداوم پیدا کرد، روندی نیست که در محدوده راهروهای حکومتی آغاز شده باشد و بتوان در همان راهروهای حکومتی نیز بدان پایان بخشید؛ در تدوین و تداوم این روند نیروئی شرکت دارد که در بطن جامعه حضور دارد و با نگرانی چشم به دوران «تدبیر و امید» دوخته است.

جنایت، حقانیت نمی آفریند!

 صبح امروز سه شنبه 22 ماه مارس، به عنوان روزی سیاه در تاریخ معاصر نه تنها بلژیک و اروپا، بلکه کل جهان نیز، به ثبت رسید. در نتیجه حملات تروریستی در فرودگاه بین‌المللی زاونتم و در ایستگاه مترو مالبیک در بروکسل پایتخت بلژیک، دست کم ۳۴ نفر کشته و ۲۳۰ تن دیگر زخمی شدند. اگر در وقایع ماه نوامبر سال گذشته، پاریس، قلب تمدن و فرهنگ اروپا، مورذ حمله قرار گرفت، این بار بروکسل، پایتخت سیاسی اتحادیه اروپا، مورد انتخاب و حمله تروریستها قرار گرفت.

رفراندومی که 9 ماه بعد مدافعی نداشت!

17 مارس امسال یک ربع قرن از رفراندوم «حفظ اتحاد شوروی سوسیالیستی: آری يا نه» گذشت. رفراندومی که 79،5 درصد شرکت کنندگان با دادن پاسخ «آری» به حفظ کشور شوروی رای دادند. مسلما اوضاع کشور در شرایط برگزاری این رفراندوم، انگیزه‌های متفاوتی را در دادن پاسخ «آری» یا «نه»، موجب می گشت. اگر در میان مردم عادی هراس از نبود کشوری که از بدو تولد تا مقطع رفراندوم، شهروند آن محسوب می شدند، وجود داشت، بودند کسانی، هر چند اندک که در پاسخ آری شان، هراس از آینده فقط در واژه «شهروندی» خلاصه نمی شد، بلکه فروپاشی کشور را و پیامدهای فاجعه‌بار آن را در میان و دراز مدت، پیش بینی می کردند.

پیروزی «نیروی تغییر» و شکست «نیروی ماند» در حاکمیت

«نیروی ماند» با توهمی که در حفظ کرسی‌های مجلس با استفاده از همه ترفندهای مرسومش، از جمله حذف صلاحیت‌ها و ... داشت، بنا به طبیعت متشخص همه نیروهای ماند، از تحلیل اوضاع عاجز ماند و بر اساس آخرین نتایج اعلام شده حداقل در تهران، فهرست "امید" همه کرسی های سهمیه تهران را بدست آورد

درس‌های کنگره 20

روز25 ماه فوریه، درست 60 سال از برگزاری کنگره 20 حزب کمونیست اتحاد شوروی سابق، گذشت. کنگره‌ای که در آن نیکیتا خروشچف، رهبر وقت حزب، در اجلاس پشت درهای بسته کنگره، نخستین‌بار پرده از جنایات صورت گرفته در دوران زمامداری استالین در شوروی،  پرده برداشت. برای نخستین بار در اسناد این کنگره در مورد آنچه که بر خیل عظیم کارگران، دهقانان، پزشکان، نظامیان و روشنفکران جامعه، از جمله اکثریت قریب به اتفاق مسئولین و فعالین حزبی نواحی مختلف کشور رفت، رسما از واژه «ترور» استفاده گردید.

«آتش بس»

سرانجام پس از نزدیک به 5 سال جنگ، در پی مذاکراتی که بیش از 5 ساعت و در شهر مونیخ بطول انجامید، قدرت‌های بزرگ جهانی و منطقه ای درگیر جنگ در سوریه، در ارتباط با اعلام آتش بس در ظرف یکهفته آینده به توافق رسیدند. با  توجه به 2 تجربه ناموفق «ژنو -1» در ژوئن 2012 و نیز «ژنو – 2» در دسامبر 2014، می توان به چند عامل مختلف موثر در رسیدن به این توافق اشاره کرد:

- توافق ایران با جامعه جهانی در مورد برنامه هسته‌ای ایران، که موجب چرخشی محسوس در روابط ایران با دیگر کشورها، و تغییر نگاه آمریکا و اروپا به نقش ایران در معادلات منطقه‌ای گشت؛

تصویب "جرم سیاسی"، تدارک مقابله با «خودی‌ها»

با شناخت و تجربه 37 ساله ای که از مواجهه جمهوری اسلامی با "مجرم سیاسی"، تو بخوان کنشگر سیاسی طرفدار ابتدائی ترین حقوق انسان، وجود دارد، می توان بروشنی دید که هدف این قانون "خودی"‌ها و کمی فراترند که قرار است احیانا در مواجهه با فساد فراگیر و بی‌قانونی جاری در کشور تخطی کرده و اگر نگوئیم اعتراض و افشاگری، بلکه تذکری نرم را به شکلی علنی طرح نمایند.

«شارلی» بودم، اکنون «طلوع» نیز شدم!

شامگاه چهارشنبه گذشته در پی یک حمله انتحاری به مینی‌بوس کارکنان «تلویزیون طلوع» در افغانستان، 7 نفر کشته و 25 نفر نیز زخمی شدند.

در میان 7 نفر، کارکنان بخش‌های مختلف این کانال تلویزیونی وجود داشتند. این که یک رسانه عمومی مورد حمله نیروهای مرتجع قرار می گیرد، مورد تازه ای نیست و موارد مشابه بسیاری را بويژه در کشورهای درگیر جنگ و نا امنی می توان مثال زد. اما 2 نکته مهم وجود دارند که زنگ خطری اند در دفاع از دمکراسی و آزادی اندیشه و بیان، بلکه دفاع از حرمت و جان انسان‌ها را نیز شامل می شوند.

 

"انترناسیونال" تروریستی

هنوز جزئیات مربوط به انفجار در استانبول از صفحه رسانه ها پاک نشده بود که دیروز حادثه تروریستی در اندونزی بوقوع پیوست. هرچند که داعش رسما مسئولیت انفجار استانبول را برعهده نگرفت، اما زنجیره اقدامات تروریستی که از حادثه پاریس آغاز گشت و با سقوط هواپیمای گردشگران روسی ادامه پیدا کرد به همراه  2 حادثه استانبول و جاکارتا، علاوه بر "ابراز قدرت" از نوع سخیف‌ترین آن که همانا هدف قرار دادن جان انسان‌های کاملا بیدفاع و در شرایط غیر جنگی و غیر منتظره قرار داشتند، اما پیامی دیگر را نیز برای جهانیان به همراه دارد، آنهم هرچه "انترناسونالیستی تر شدن" تروریسم از نوع داعشی آن است.

صفحه‌ها

اشتراک در RSS - سیامک سلطانی