سه شنبه ۸ اسفند ۱۴۰۲ - ۰۲:۵۹

سه شنبه ۸ اسفند ۱۴۰۲ - ۰۲:۵۹

استقبال از اول ماه مه، در پیوند با مبارزه علیه نئولیبرالیسم

بنابراین وظیفه ی گروه ها و سازمانهای صنفی و سیاسی کارگری است که از یک سو پیامدهای ناخوشایند اقتصادی ای را که موجی جدید از تورم و گرانی و بی ثباتی را در پی دارد، ارزیابی کنند، و از سوی دیگر ایجاد تشکلها را که از اصول بنیانی مبارزه ی کارگران است با مبارزه در برابر سیاستهای اقتصادی نئولیبرالی پیوند بزنند و ماهیت آن را هر چه بیشتر بر مردم آشکار سازند


اول ماه مه، روز جهانی کارگران و زحمتکشان در راه است و بار دیگر این روز خجسته فرا خواهد رسید، تا ناظر برگزاری جشنهای بزرگی باشیم که کارگران و زحمتکشان یک سال تمام در انتظار آن به سر برده اند. اول ماه مه فرا خواهد رسید و زحمتکشان تمام قد و با اقتدار نظم کنونی یعنی نظم سرمایه داری افسار گسیخته و غارتگر جهانی را به چالش خواهند کشید و بار دیگر، حقانیت راه و اندیشه دوران ساز خود را اثبات و برای تحقق آن پای خواهند فشرد.

واقعیتهای جهان امروز و مناسبات حاکم برآن تردیدی باقی نمی‏گذارند که برای اثبات ماهیت غارتگرانه واستثمارگرانه و سودوزانه ی این مناسبات، نیازی نیست در جستجوی درک و فهم تئوریک آن (۱) برآییم؛ زیرا واقعیت وجودی و ملموس این نظام و سلطه ی شوم آن بر جهان، به ویژه تأثیر مخرب و ویرانگرش بر زندگی زحمتکشان، در سراسر جهان انکارناپذیر است.

از این رو بسیاری از کشورها، به ویژه کشورهایی که شوک درمانی نئولیبرالسیم را با تمام وجود لمس کرده‏اند و عواقب ناگوار آن را در تعدیل ساختار اقتصادی و الحاق این کشورها به نظام جهانی سرمایه‏داری دریافته اند، در کنار جشنهای بزرگ کارگری، تحرکات اعتراضی جنبش طبقه ی کارگر را شاهد خواهند بود. بسیاری از کشورهای اروپایی مانند یونان، اسپانیا، ایتالیا و حتی فرانسه و … اکنون در چنان بحرانی به سرمی برند که کشورهای ثروتمند سرمایه‏داری با تزریق سرمایه ی مالی، از طریق صندوق بین المللی پول و بانک جهانی، در صدد رفع آن برآمده‏اند؛ اما به گونه‏ای که تجربه ی تاریخی تزریق سرمایه‏ ی مالی که خود از مولفه های تز سوخته ی نئوالیبرالیسم است، شرایط سخت و اسفباری را به بار آورده و بحران اقتصادی را به بحران ساختاری ارتقاء داده است. تعدیل نیروی انسانی، آزاد سازی قیمتها، سیطره ی بازار در اقتصاد و سلطه ی سرمایه ی مالی برآموزش، بهداشت و درمان، و محدودیت دخالت دولت در امور اقتصادی، بیشترین تأثیر مشقت  بار را همراه با ریاضت اقتصادی زندگی کارگران و زحمتکشان به جا گذاشته است. اعتراض گسترده ی کارگران و زحمتکشان و طبقه ی متوسط در بسیاری از کشورهای اروپایی و دیگر کشورهای جهان، در مقابله با تهاجم سیاست‏های نئولیبرالی، از یک سو ماهیت ضد انسانی این نظام‏ را آشکار ساخته و تغییر سیاستهای نئولیبرالی، با سمت و سوی تأمین منافع ملی بر اساس پیروی از سیاستهای ملی را به ضرورتی اساسی در بهسازی ساختار اقتصادی و سیاسی مطرح کرده و از سوی دیگر بحران و ناکارآمدی دولتی، سیاسی و اجرایی را به روشنی نمایان کرده است؛ به گونه ای که دولتمردان نمی توانند راه ‏های برونرفت از این شرایط دشوار را بیابند. در چنین شرایطی اول ماه مه به نمایش عظیم قدرت و صفوف یکپارچه ی کارگران و زحمتکشان در خواهد آمد و نوک پیکان مبارزه متوجه مجریان و طراحان نظامی خواهد بود که دهه های پیاپی انباشت سرمایه، از طریق جذب سود سرمایه‏های نهاده مهمترین هدفشان، و مسائلی مانند جنگ، بیکاری‏، شکاف طبقاتی، فقر و ریاضت اقتصادی محصول گریزناپذیر آن بوده است.

 

اول ماه مه در ایران

۱۱ اردیبهشت مصادف با اول ماه مه در تاریخ مبارزاتی کارگران و زحمتکشان کشور ما به صورت سنتی دیرپای درآمده، و در این روز جشنهای کارگری با مبارزات صنفی- سندیکایی در آمیخته است. مبارزه ی کارگران به دلیل حماسه ی سترگ اول ماه مه نمود و برجستگی آشکارتری می‏یابد و بازتابی گسترده‏ در جامعه، به ویژه در میان طبقات فرودست و متوسط آن، برجا می گذارد. جشن‏های کارگری چه به شکل محفلی و یا رسمی برگزاری می شوند. بازخوانی مضمون، پیام و تاریخچه ی این روز موتور محرک اعتراض‏های کارگران و زحمتکشان شده است.

هم اکنون نیز کارگران و زحمتکشان کشور ما به صورت آشکار و نهان به شکلهای متفاوت آماده می‏شوند به استقبال ۱۱ اردیبهشت بروند و به جا خواهد بود که در این روز به گونه‏ای سازمان یافته و هوشمندانه از طریق سندیکاها و محافل کارگری به طرح و بازگویی مهمترین و اساسی ترین خواستهای صنفی و سندیکایی خود که دولتمردان همواره سرسختانه با آن مقابله کرده اند و می کنند، بپردازند.

در زمینه ی مسائل کارگری اکنون اشاره به چند نکته ی مهم لازم است که در اینجا یادآورمی شوم:

۱. آزادی زندانیان جنبش سندیکایی. هم اکنون تعدادی از فعالان جنبش کارگری در زندانها شرایطی دشوار را می گذرانند. جرم آنان دفاع از حقوق قانونی کارگران و احیا و ایجاد سندیکاهاست که قانون اساسی رژیم نیز آن را پذیرفته است. رضا شهابی، محمد جراحی، شاهرخ زمانی، بهنام ابراهیم زاده، عبدالرضا قنبری، رسول بداقی، علی اکبر باغابی، محمد بهشتی لنگرودی و … در زمرۀ رهبران جبنش سندیکایی اند که در شرایط دشوار زندانهای رژیم، از حقوق قانونی کارگران به دفاع بر خاسته اند. وظیفه ی رهبران و مسئولان سندیکایی است که در روز اول ماه مه، شعار دفاع از زندانیان صنفی را مطرح ساخته و به اشکال متفاوت تبلیغی وترویجی این خواسته ی مهم را به میان صنوف کارگران ببرند. “آزادی زندانیان کارگری” و “دفاع از اعتصاب غذای زندانیان” از شعارهای مهم در این روز تلقی می شوند.

۲. مبارزه در جهت احیا و تشکیل سندیکاهای مستقل یکی دیگر از مهمترین اهداف جنبش کارگری است. جمهوری اسلامی از یک سو به تشکل‏های حکومتی و “زرد” و احزاب و تشکل‏های وابسته به جناحهای بورژوازیهای انگلی تجاری و بورکراتیک، مانند حزب مؤتلفه و … پروبال می دهد و میدانی فراخ را می گشاید که این دست پروردگان “حزبی” و “صنفی” در آن به توجیه جنایتها و رفتارهای ضد انسانی رژیم بپردازند، و از سوی دیگر بیش از آن با احزاب و تشکلهای مردمی و سندیکاهای مستقل عناد و مخالفت می‏ورزد. از این رو تاریخچه جنبش کارگری در ایران و تجربه ی مشخص سندیکاهای شرکت واحد اتوبوسرانی، نیشکر هفت تپه، فلزکار و مکانیک و … نشان می‏دهد که تلاش بی‏وقفه و هوشمندانه، چنانچه با صبر و مدیریت دقیق صورت گیرد، می تواند گامی مهم در راستای تثبیت سندیکا، به مثابه ی پایگاه واقعی کارگران، موثر باشد. شعار “سندیکا، حق مسلم ماست” شعار محوری روز اول ماه مه است.

۳. مبارزه سازمانیافته با طرحها و سیاستهای هدفمند نئولیبرالیسم که حذف تدریجی یارانه‏ها بخش لاینفک این سیاستهاست، از وظایف اصلی جنبش کارگری در شرایط کنونی است.

اجرای گام به گام سیاستهای اقتصادی نئولیبرالی در ایران، مستقیم و غیر مستقیم، موقعیت اقتصادی و معیشتی کارگران و زحمتکشان را هدف خود قرار داده و منجر به فقر و محرومیت فزاینده ی کارگران و زحمتکشان در اجرای فاز اول آن در دوره ی دوم ریاست جمهوری احمدی نژاد شده است. طبقه ی متوسط و بینابینی جامعه نیز مصون از این تهاجم نئولیبرالی نبوده و در معرض سقوط به ورطه ی فقر و محرومیت اقتصادی قرار داشته و شاهد هرچه نزدیکتر شدن موقعیت اقتصادی خود به طبقات فرودست جامعه بوده است.

کابینه ی آقای روحانی که هم اکنون مسئولیت اجرای فاز دوم طرحهای احمدی نژاد را به عهده گرفته، آگاهانه به راهی گام نهاده است که آن را در بحرانی فزاینده قرار خواهد داد.

این بحران، مردمی را که دل به برنامه ها و وعده های او سپردند ناامید خواهد کرد. در پسزمینه یأس مردمی و ناکارآمدی دولت روحانی، پوپولیسم نوظهور با چهره ای افراطی و تمایلات فاشیستی امکان بروز خواهد یافت. از هم اکنون پوپولیستهای شکست خورده ی دولت احمدی نژاد یک تهاجم وسیع تبلیغاتی را به راه انداخته اند تا ورشکستگی، رانت خواری و فساد دو دوره ی ریاست جمهوری او را موجه جلوه دهند. بنابراین تا زمانی که آقای روحانی و دولت او به رفع بحران اقتصادی، از راه اجرا ی طرحهای نئولیبرالی امید بسته اند (و این را می دانیم که در پیشبرد این طرح با غرب و امریکا به توافق رسیده اند) حاصلی بجز ورشکستگی اقتصادی و فقر و تورم فزاینده و تشدید شکاف طبقاتی به بارنخواهد آمد. در همین جا به صراحت می توان گفت که در چشم انداز پروژه ی اقتصادی روحانی، توسعه ی اقتصادی بر اساس مدل توسعه ی ملی و پایه ریزی اقتصادی پر توان ملی، جایگاهی ندارد.

بنابراین وظیفه ی گروه ها و سازمانهای صنفی و سیاسی کارگری است که از یک سو پیامدهای ناخوشایند اقتصادی ای را که موجی جدید از تورم و گرانی و بی ثباتی را در پی دارد، ارزیابی کنند، و از سوی دیگر ایجاد تشکلها را که از اصول بنیانی مبارزه ی کارگران است با مبارزه در برابر سیاستهای اقتصادی نئولیبرالی پیوند بزنند و ماهیت آن را هر چه بیشتر بر مردم آشکار سازند. طبقه ی کارگر و دیگر زحمتکشان در پیوند با جنبش مردمی قادر خواهند بود توان بالقوه ی جنبش را افزایش دهند و قدرت مقابله با سیاستهای ارتجاعی را در خود بپرورند.

 

(۱) درباره ی نئولیبرلیسم و مبانی تئوریک آن طی دو دهه کتابها و مقاله های متعددی چاپ و منتشر شده، و ماهیت آن را به لحاظ تئوریک و عملی آشکار ساخته است.

تاریخ انتشار : ۸ اردیبهشت, ۱۳۹۳ ۱۰:۴۶ ب٫ظ
لینک کوتاه
مطالب بیشتر

نظرات

Comments are closed.

سخن روز

انتخابات! کدام انتخابات؟

با عنایت به این وضع و شرایط عملا موجود آنچه در ایران برگزار میشود فاقد حداقل شرایط برای شناخته شدن بعنوان یک انتخابات است. با تمام محدودیت ها و کنترل های نظام امنیتی و سیاسی انتخابی در کار نیست و دقیقا با استعاره از آقای خمینی « در این رژیم آزادی های فردی پایمال و انتخابات واقعی و مطبوعات و احزاب از میان برده شده اند.

مطالعه »
یادداشت

در مورد انقلاب بهمن ۵۷

اگر امروز شعار حق من کو، برقرار باد جمهوریت و همبستگی برای استقرار دموکراسی، از خواسته های مهم مردم شده که نشان از زنده بودن انقلاب ۵۷ و نیاز مبرم ترمیم آن توسط خود مردم دارد. اگر در این مبارزه زنان ایرانی در مبارزه علیه حجاب اجباری روسری خود را پرچم مبارزه قرار داده اند قبل از هر چیز بخاطر این است که در انقلاب تمامی زنان از هر قشری وارد صحنه شدند…..

مطالعه »
آخرین مطالب

#تنها_صداست_که_می_ماند

ظهر بود، فنجان چای را که گذاشتم کنار کامپیوتر، چشمم افتاد به آفتاب پشت پنجره… از بعضی خاطره ها، هزار بار هم که فرار کنی، مثل بَختک چسبیده اند به ذهنت و دست از کنج قلب و روحت برنمیدارند….

آفیش سرخ

نه خواهان شکوه بودید، نه خواهان اشک،

نه خواهان آوای ارگ‌ها، نه دعا برای مردگان،

آنک یازده سال، وه چه زود می‌گذرد، یازده سال،

زانگاه که سلاح برگرفتید،

مرگ  نمی‌زداید از خاطر، چشمان پارتیزان!

عدم شرکت در انتخابات، همراهی با مردم و در جهت حفظ مصالح ملی است

بی اعتمادی ۸۰ درصد مردم نسبت به نظام حاکم گویای آن است که حکومت با همین سیاست ها و برنامه ها که علیه مصالح ملی و منافع مردم است ، پیش می راند. از این رو برای نجات کشور راهی جز ایستادن در کنار….

«انتخابات» نمایشی برای مشروعیت بخشی به تمامیت ‌خواهی نظام و تمرکز و خالص سازی قدرت

جمهوری اسلامی اکنون در شرایطی قرار دارد که ادامۀ وضع موجود بدون تغییرات در ساختار نظام هر روز سخت‌تر می‌شود. پروسه و روند تحولات تاکنونی و تجربه نشان میدهد که انتظار هیچ تغییر مثبتی از حکومت به شکل امروزی آن برای بهتر شدن اوضاع کشور متصور نیست، بلکه برعکس وضع بدتر از امروز خواهد شد. از این‌ رو عدم شرکت در انتخابات، آغاز راهی دشوار برای فشار مدنی بیشتر مردم به نظام برای تغییرات است. تنها نافرمانی مدنی و اعتراضات گسترده، یک‌پارچه و متحد مردم در مقیاس وسیع است که می‌تواند جمهوری اسلامی را در برابر پرسش سخت تن دادن به خواست مردم، یا سرنوشتی نا معلوم و تلخ برای خودش قرار دهد.

صدور و اجرای احکام اعدام را متوقف کنید!

ما خواهان توقف، ممنوعیت و لغو صدور و اجرای احکام اعدامیم! تنها با اعتراض گستردۀ مردمی و مبارزات پی‌گیر جامعۀ مدنی می‌توان صدور و اجرای احکام اعدام را متوقف  و در راستای ممنوعیت و لغو اعدام از قوانین کشور گام برداشت.

یادداشت

در مورد انقلاب بهمن ۵۷

اگر امروز شعار حق من کو، برقرار باد جمهوریت و همبستگی برای استقرار دموکراسی، از خواسته های مهم مردم شده که نشان از زنده بودن انقلاب ۵۷ و نیاز مبرم ترمیم آن توسط خود مردم دارد. اگر در این مبارزه زنان ایرانی در مبارزه علیه حجاب اجباری روسری خود را پرچم مبارزه قرار داده اند قبل از هر چیز بخاطر این است که در انقلاب تمامی زنان از هر قشری وارد صحنه شدند…..

مطالعه »
بیانیه ها

پاس‌داشت زبان مادری، غنابخش تنوع و تکثر زبانی و فرهنگی است!

سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) با باور عمیق به مبانی حقوق بشر و قائم به ذات بودن این حقوق و با توجه به جایگاه تعیین‌کنندهٔ زبان مادری در هستی هر یک از آحاد بشر، تأمین و تضمین و تحقّق حق قانونی هر ایرانی در دست‌رسی و قوام ودوام بخشیدن به زبان مادری خود را از حقوق بنیادین بشر می‌داند و همۀ نیروهای میهن‌دوست و ترقی‌خواه کشور را به حمایت فعال از حق آموزش زبان مادری و حفظ و زنده‌داشت این میراث گران‌قدر ایرانی فرامی‌خواند.

مطالعه »
پيام ها

باید یکی شویم و قلب‌مان را سرود و پرچم‌مان سازیم تا بهاران خجسته به ارمغان به میهن‌مان فراز آید!

کرامت و خسرو دو جوان روشنفکر انسان‌دوست چپ بودند و غم مردم فقرزدهٔ میهن و جهان به دل داشتند. آنان شیفتۀ جنبش فداییان خلق بودند. خسرو گلسرخی در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: «من یک فدایی خلق ایران هستم و شناسنامه من جز  عشق به مردم چیز دیگری نیست … شما آقایان فاشیست‌ها که فرزندان خلق ایران را بدون هیج مدرکی به قتل‌گاه میفرستید، ایمان داشته باشید که خلق محروم ایران، انتقام خون فرزندان خود را خواهد گرفت». تاثیر ایستادگی جانانه آنان در برابر نظام حاکم و پشتیبانان جهانی آن موجی از شور و ایمان در جنبش فداییان پدید آورد

مطالعه »
بیانیه ها

پاس‌داشت زبان مادری، غنابخش تنوع و تکثر زبانی و فرهنگی است!

سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) با باور عمیق به مبانی حقوق بشر و قائم به ذات بودن این حقوق و با توجه به جایگاه تعیین‌کنندهٔ زبان مادری در هستی هر یک از آحاد بشر، تأمین و تضمین و تحقّق حق قانونی هر ایرانی در دست‌رسی و قوام ودوام بخشیدن به زبان مادری خود را از حقوق بنیادین بشر می‌داند و همۀ نیروهای میهن‌دوست و ترقی‌خواه کشور را به حمایت فعال از حق آموزش زبان مادری و حفظ و زنده‌داشت این میراث گران‌قدر ایرانی فرامی‌خواند.

مطالعه »
برنامه و اساسنامه
برنامه سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)
اساسنامه
اساسنامه سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)
بولتن کارگری
شبکه های اجتماعی سازمان
آخرین مطالب

#تنها_صداست_که_می_ماند

آفیش سرخ

عدم شرکت در انتخابات، همراهی با مردم و در جهت حفظ مصالح ملی است

«انتخابات» نمایشی برای مشروعیت بخشی به تمامیت ‌خواهی نظام و تمرکز و خالص سازی قدرت

صدور و اجرای احکام اعدام را متوقف کنید!

سلطه بدون هژمونی