اشعاری از زنده یاد رفیق فدائی منصور مشرف

 از منصور مشرف  در زندان اوین سال ۶۷ 

 دوش پرسیدم ز همبندم که ای فرزانه 

چه زمانی ز جهان جور و فغان خواهد شد

میهنم سخت اسیر است اسارت تا به کی

وقت آزادی و شادی چه زمان خواهد شد

نگهم کرده و با آهی و لبخندی گفت 

شب نمی ماند سحر نور فشان خواهد شد

دشمن ما با ستم هرگز نمی ماند به کام

صلح و داد آید به کام ما جهان خواهد شد

عصر دیوان و ددان چون بسر آید آن روز

نوبت دولت ما زحمتکشان خواهد شد

روز آگاهی و وحدت, روز جانبازی خلق

روز رزم ارتش کارگران خواهد شد

همگان کار کنند از بهر هم. وآنگه زمین

سبز و آباد کران تا به کران خواهد شد

می رهد انسان ز بار فقر و جهل و دشمنی

فارغ از دغدغه سود و زیان خواهد شد

رنگ رخسار کسی زرد نمی گردد ز فقر

ثروت گیتی از آن همگان خواهد شد

در بهار خلق گلها تا ابد می شکفد 

کس نبیند که دگر باره خزان خواهد شد

وآنزمان با کار و عشق و شور و شعر

عالم پیر جوان جاودان خواهد شد

 ××××××××××××××

 دشمنم را پیش چشمم خوار می بینم همی

من اسیرم لیکن او را زار می بینم همی

او نمی بیند بجز مرگ و مذلت لیک من

عالمی با دوستی رقص کنان بینم همی

 ××××××××××××

 وطن را سربسر ویرانه کردند هزاران آرمان افسانه کردند

بسی کشتند و بس مجروح و دربند 

بسی آواره یا دیوانه کردند

فریب و خنجر و سرمایه با هم

چنین آتش بدین کاشانه کردند

××××××××××××××××

 دردا و دریغا که شبی طولانی است

واندر پی آن هم سحری طوفانی است

با این همه، عزم و صبر و پیکار خوش است

زیرا غم امروز دگر فردا نیست