به عنوان مقدمه
اپوزیسیون خارج کشور اعم ازجریانات مارکسیستی، دمکرات و لیبرالی تاکنون رویکرد نوین جمهوری اسلامی ایران در حوزه سیاست خارجی را ارزیابی نکرده است. مطلب حاضر علیرغم این که فعلا آثاری از تغییر رویکرد دولت یازدهم در عرصه سیاست داخلی را شاهد نبوده و انتقاد های بسیار دارد. لیکن برابر اصول سیاست مدرن یادآوری می کنیم که انتظار تغییر در هر پدیده ای به عوامل درونزا و برونزا بستگی دارد. در برشی تاریخی حاکمیت از رهگذر امر درونزایی به تامین و توسعه نیازهای اقشار مردم می پردازد. لیکن در مقاطعی که فشار جهانی بر حاکمیت بیشتر میشود باعث بی توجهی حاکمیت به امور داخلی و مسائل مردم زحمتکش میگردد؛ لذا اولی تر آن میبیند که طرح مطالبات داخلی را کمرنگ کرده تا از کمند اعمال فشار جهانی رهایی یابد. سپس طرح مطالبات مردمی را آغاز و به اوضاع نابسامان داخل کشور بپردازد. بر مبنای دو عامل مزبور فضایی را ایجاد میشود که در چنین فضایی یا مردم منافع ملی خود و بروز احساسات وطن پرستانه را مقدم بر رفاه و معیشت خود قرار می دهند. یا اینکه تحت فشار زیانبار فشارهای گوناگون خارجی، حاکمیت کشور خود را به چالش و رویاروئی فرامی خوانند. در مورد ایران مولفه اول مصداق دارد. زیرا شرکت بخش وسیعی از مردم در انتخابات ۲۴ خرداد ۱۳۹۲ و رای به رویکرد اعتدال ثابت کرد که اقشار گوناگون جامعه بنای چالش و رویاروئی با رژیم جمهوری اسلامی را ندارند. برآورد مزبور مبنای تحلیلی شد که می خوانید. با وجود داشتن انتقاد به عملکرد جمهوری اسلامی، خود را قانع ساختیم تا باوری را پیش ببریم که اندک امیدی را در ذهن مابارور میسازد. امید به اینکه شاید ورود ایران به عرصه تعامل و همکاری با جامعه جهانی بویژه دول غربی اعم از آمریکا و اروپا سبب گردد تا در گام بعدی تاثیر بسزا در سیاست داخلی رژیم گذاشته باشد.
“مصاحبه بیبیسی فارسی با نتانیاهو که منتشر شد. تعجب آفرین بود. مصاحبه مذکور با سخنان نتانیاهو در مجمع عمومی چندان تغییری نشان نمی داد. فقط برخلاف سخنرانی وی در سازمان ملل مصاحبه خالی از توهین بود. نگاه سمپاتیک به مردم ایران و اشاره به سکونت یهودیان در ایران از زمان کورش کبیر امتیاز مصاحبه وی بود. گرچه مولفه احترام به مردم ایران را مطرح می سازد و می گوید اولا من علیه ایران حرفی نزدم. من برای مردم ایران احترام زیادی قائلم. برای سرزمین پارس هم همینطور. اما نتیجه احترام صوری و موذیگرانه وی بلافاصله آشکار شده و با اعلام روحانی نماینده مردم ایران نیست. او نماینده ارادهای برای تغییر است اما این اراده در یک انتخابات آزاد ابراز نشد.شکنندگی و بی اعتباری احترام فرمالیستی به مردم ایران در این سه عبارت به چشم می خورد. نتانیاهو از همان کلید واژه های اپوزیسیون براندازرژیم ایران استفاده می کند که تاکنون آنها را مورد حمایت گوناگون قرار داده است. از سویی دیگر اشاره وی به نقش کورش بزرگ، در رابطه با ارائه امکان به تبعیدیان یهودی که از بابل به اسرائیل بازگردند. بزعم وی فاکت تاریخی است که از آن کمک گرفته تا سیاست های جناح تندرو حاکمیت اسرائیل را توجیه نماید و از آن سند مالکیت هزاران ساله برای جناح خود بسازد و فردا ادعای ارضی ایران را مطرح کند.
در بخش دیگری از مصاحبه ۵ اکتبر نخست وزیر افراطی اسرائیل ادعا می کند؛ تنها دلیلی که ایران اصرار دارد – ایران نه، خامنهای – که فن آوری غنی سازی داشته باشد، این است که او سلاح هستهای میخواهد. موضع نتانیاهو در مقایسه با دیدگاه اوباما تفاوت ماهوی دارد. بعد از باور رئیس جمهور آمریکا به فتوای فقهی رهبر جمهوری اسلامی که تولید سلاح اتمی را خلاف شرع دانسته، حتی اوباما در سخنرانی مجمع عمومی برآن تاکید می کند. در شرائطی که رئیس جمهور آمریکا از این فاکت دینی رهبر جمهور اسلامی تبعیت و در مهندسی اجتماعی سعی دارد از آن در روندعادی سازی مناسبات بین آمریکا و ایران نهایت استفاده را بنماید. نتانیاهو بر ادعای همیشگی و موهومی؛ اصرار اثبات نشدنی به تمایل آقای خامنه ای به سلاح اتمی اهداف سیاست ایران هراسی را معنا می کند. سخنرانی رئیس جمهور ایران در نشست مجمع عمومی سازمان ملل باعث واکنش تند و خشم آلود نخست وزیر اسرائیل شد. بنابراین نگاه به سخنان رئیس جمهور ایران و آمریکا ضروری به نظر رسید.
بیان رویکرد نوین جمهوری اسلامی در مجمع عمومی سازمان ملل
در مجمع عمومی سازمان ملل، حسن روحانی انعطاف و نرمش در حوزه دیپلماسی در ایران را معنا کرد. وی طی سخنرانی خود تاکید کرد در سیاست خارجی نرمش و دوستی را سرلوحه مأموریت خود قرار داده است و خواستار احقاق حقوق اساسی ایرانیان است. روحانی به وضوح گفت ایران در پی انجام برقراری تعامل و گفت و گو با غرب است و به دنبال از میان برداشته شدن تحریم ها می باشد. با اعلام چنین مواضعی و پیگیری چنان سیاست هایی، روحانی کوشید تا تصویری متفاوت از ایران به جهان ارائه کند و توانست نظر جامعه جهانی را جلب نماید.
سخنرانی یازدهمین رئیس جمهور ایران در مجمع عمومی سازمان ملل مثبت و مورد استقبال قرار گرفت و همه دولت ها آن را تائید وسازنده ارزیابی کردند. جامعه جهانی و به ویژه باراک اوباما مواضع ایران را گشایش فصل نوینی در سیاست جمهوری اسلامی دانستند و تمامی کشورهای اروپائی، آسیائی و افریقائی عضو سازمان ملل با حسن روحانی به اشکال مختلف، دیدارهائی داشتند و در مجموع از رویکرد نوین جمهوری اسلامی به گرمی استقبال کردند. در راستای باور به اعتدال گرائی منتخب مردم ایران (تحت سیاست تحریم غرب) دولتمردان آمریکا نیز علیرغم سیاست دوپهلو، مواضع حسن روحانی را مغتنم شمرده و فرصتی دانستند تا همراه ایران در مسیر تعامل و همکاری گام بردارند. آمریکا در صدد برآمد با اتخاذ سیاست درست اندکی از میزان خشم و نفرت مردم ایران نسبت به سیاست های آمریکا را کاهش دهد. لیکن علیرغم استقبال بی سابقه از مواضع ایران، تنها نتانیاهو نخست در سازمان ملل ساز مخالف خوانی با رویکرد نوین ایران را به صدا در آورد و آهنگ جنگ افروزی را زمزمه کردو خشمگینانه بر رویکرد حسن روحانی تاخت و از هر گونه اتهام و برخوردهای غیر دیپلماتیک نیز دریغ نکرد. وی پیام ایران مبنی بر تعامل با جهان و حل و فصل مسئله هسته ای را نیرنگ و فریب دانست.باید گفت سخنان نتانیاهو در شرائطی حاکم شدن فضای تعامل با ایران جای پرسش دارد. در حالی که خانم کاترین اشتون تاکید کرده اند: ” مذاکرات هستهای ایران در بهترین فضای ممکن برگزار شود. ما باید تمایل و حسن نیت خود را برای نشستن پشت میز مذاکره نشان دهیم .سپس از طرف مقابل نیز همین انتظار را داشته باشیم یا اینکه وزیر امورخارجه آمریکا “ جان کری” در گفتوگو با برنامه ” دقیقه ۶۰″ شبکه تلویزیونی ” سیبیاس ” اعلام میکند: ” توافق هستهای با ایران میتواند زودتر از شش ماه صورت گیرد. در ادامه مطرح می نماید خواست ایران، برای دستیابی به توافق هستهای بین سه تا شش ماه، حتی میتواند زودتر اتفاق بیفتد. در ادمه بلافاصله سنای آمریکا بررسی تحریمهای جدید علیه ایران را متوقف می کند. طرح تحریم های جدید علیه ایران که ” در ماه ژوئیه به تصویب مجلس نمایندگان آمریکا رسیده بود،از دستور کار مجلس سنا خارج و این موضوع بار دیگر به تعویق می افتد تماسهای اخیر مقامات ایران و امریکا هر چند هنوز به نتیجه مشخص و ملموسی نرسیده است اما به نوعی نشانههای گشایش باب گفتگو میان دو کشور تلقی میشود. تغییر رویکرد ایران نسبت به سیاست خارجی یکی از علل پذیرش ایران بود و علل دیگر باور ایران به پیشرفت در زمینه های علمی و… هرچند پیشرفت مذکور ناشی از کوشش پژوهشگران ملی واجتماعی بوده و حاکمیت نقش زیادی در آن نداشته است. بنابراین به جهت پذیرش و باور به ثبات ایران غرب گام کوچکی برداشت. اما همین قدم کوچک هم خوشایند رژیم اسرائیل نبود و باعث خشم این کشور گردید تا سعی بسیار بکار ببند د او و هدف او تلاش مذبوحانه اسرائیل این بود که تا مانع برداشتن گام های بلندتر آمریکا شود.
تلاش نتانیاهو با هدف ممانعت در تاخت اسب راهوار اعتدال سیاست ایران
نمایش رویکرد خصمانه اسرائیل را باید ناشی از شرائط جدید ایران دانست. نخست وزیر اسرائیل از حمایت بی سابقه شرکت کنندگان در مجمع عمومی سازمان ملل از ایران، خشمگین شد . بدین ترتیب خود را به سازمان ملل رساند و سخنرانی کرد. اما اسب راهوار ایرانی به پیش تاخته و کار نتانیاهو برای خنثی کردن اثرات حضور روحانی در نیویورک سختتر شده بود. نخست وزیراسرائیل در سخنان خصمانه خود، خواستار توقف کامل برنامه هستهای ایران شد. هدف مشخص جنگ افروزانه نتانیاهو جلوگیری از رسیدن ایران به نقطه غیرقابل بازگشت است. در شرائطی که مجلس سنای امریکاتحت تاثیر عوامل مختلف، تحریم های جدید علیه ایران رامتوقف می نماید نخستوزیر اسرائیل نسبت به کاهش تحریمها و رسیدن به یک توافق نصف و نیمه با ایران به آمریکا اعتراض کرده و هشدار می دهدوحتی بر طبل جنگ با ایران کوبیده ومیگوید ” اگر اسرائیل تنها هم بماند از خود در برابر ایران دفاع خواهد کرد. نکته ظریف سخنرانی نتانیاهواینکه می کوشد؛ کشورهای عربی را تحریک و با خود همراه کند. اسرائیل در صدد بود تا خود را از زیر فشار افکار جوامع و دولت ها خارج کند. مابه ازاء هدف مزبور ظاهرا پوشاندن عملکرد تشنج آفرینی و مداخله در امور داخلی دولت های مستقل بود. حمایت همه جانبه، آشکار و پنهان از القاعده بازسازی شده در خاورمیانه و آفریقا ابزار سیاست توسعه طلبانه این کشور می باشد. نتانیاهو در مسیر موهوم ایران هراسی سخن راند و گفت: سرانجام کشورهای عربی فهمیدند که اسرائیل دشمن شان نیست بلکه ایران است. اسرائیل باوجود بازی با کارت القاعده در اشکال جدید ( جبهه انصره و… ) تلاش بسیار نمود تا افکار کشورهای عربی ، نسبت به عملکرد اسرائل را منحرف سازد. تا بجای نگاه به حرکات ضد حقوق بشری اسرائیل نگاهها متوجه ایران شود.
جای تاسف دارد که اسرائیل به هیچیک از اصول و پادمان های سازمان انرژی هسته ای و دیگر کنوانسیون ها بویزه کنوانسیون خلع سلاح کشتار جمعی پایبندی نشان نداده؛ ولی خواستار آن می شود که ایران حق هیچگونه فعالیت هسته ای برای مصارف غیرهسته ای را ندارد. آیا وجود زرادخانه اتمی با هزاران کلاهک اتمی و انبوهی از سلاح های شیمیائی عامل گستاخی اسرائیل نیست؟ تاکنون اسرائیل با بی شرمی حقوق مردم فلسطین و دولت خودگران فلسطینی را تضییع کرده و می کند. اگر رژیم اسرائیل مسلح به زرادخانه اتمی نبود باز جسارت میکرد هرکاری را در کشورهای خاورمیانه تکرار کند و حتی به ایران یورش سیاسی ببرد.
– سخنان نمایندگان ایران در نیویورک برخی برگهای برنده نتانیاهو را به آتش کشید.
بدون اما و اگر هم می شود گفت که مواضع حسن روحانی و بروز نرمش و انعطاف در سیاست خارجی ایران، سبب واکنش نتانیاهو شد. استقبال اعضاء مجمع عمومی از نمایندگان جمهوری اسلامی زمینه سرفصل تازه ای از ترس و نگرانی عمیق نتانیاهو و حامیان او در درون حاکمیت و فرو رفتن در گرداب انزوایی تازه باشد که دولت این کشور احساس میکند،.این گرفتاری ناشی از چالش بزرگی است که وجهه حسن روحانی رییس جمهوری اسلامی ایران برای اسرائیل بهوجود آورده است به گونهای که یک ناظر بیطرف میتواند حس کند که هم اکنون نوعی فضای رنج و ترس از احتمال بهبود مناسبات غرب با ایران، بر اسرائیل حاکم شده است.
نتانیاهو در حالی در نشست شصت و هشتم مجمع عمومی سازمان ملل سخنرانی کرد که درست یک هفته پیش، رییس جمهوری آمریکا در نخستین روز این اجلاس، بر حق ایران برای استفاده از فناوری اتمی و غنی سازی تاکید کرد و فتوای رهبر معظم انقلاب اسلامی مبنی بر خلاف بودن تولید، انباشت و کاربرد تسلیحات کشتار جمعی راصحه گذاشت.از سوی دیگر، دیدار رییسان جمهوری، نخست وزیران و وزیران خارجه کشورهای مختلف از جمله فرانسه، اتریش، اسپانیا، آلمان و لهستان با رییس جمهوری و وزیر خارجه ایران و استقبال از مواضع تعاملی سازنده جمهوری اسلامی، بیش از پیش سبب شد، رسانه های مختلف و شبکه های خبری بین المللی مهار سیاست تجاوزکاران اسرائیل را توصیه کنند. سیاستی که تشدید انزوای نتانیاهو را در پی خواهد داشت. نتانیاهو با تجربه این رویدادها و اینکه نمی توانست سخنی جدید در این باره بگوید، سخنان خود را به تکرار ادعاهای قبلی اختصاص داد، ولی دیگر نتوانست مانند نشست سال گذشته مجمع عمومی، بر سیاست جنگی رژیم اسرائیل تاکید کند.
سخنرانی تند نتانیاهو نشان داد که تندروهای دولت اسراییل از اقدامات هفته گذشته جمهوری اسلامی، ناراحت شده و سعی دارند تا جایی که ممکن است مانع آغاز بهبود رابطه بین ایران و آمریکا شوند. سیاست عمده نتانیاهو در رابطه با ایران، بزرگنمایی خطر این کشور است تا موضوع فلسطین را مساله دوم مطرح بکند. به نظر میرسد که ایران با آگاهی این راهبرد اسراییل را دریافته و سعی میکند با زبان دیپلماسی نو سخن بگوید.
قطعا موضع نتانیاهو نمی تواند مورد حمایت جناح ها و گرایشات درون دولت کنونی و افکار عمومی اسرائیل باشد . عدم حمایت یک پارچه از سخنان نخست وزیر اسرائیل در واکنش های گوناگون دولتمردان میانه رو اسرائیل بارز است. چنانچه یک وزیر ارشد دولت اسرائیل بایکوت شنیدن سخنرانی حسن روحانی در سازمان ملل از سوی هیات اسرائیلی را تصمیمی اشتباه نامید و از آن به شدت انتقاد کرد. وزیر امور دارایی اسرائیل چهارشنبه سوم مهر در انتقادی تند از این دستور نتانیاهو گفت با این تصمیم اشتباه، اسرائیل خود را به عنوان مخالف همیشگی راهکارهای مسالمتجویانه به تصویر میکشد. وی در ادامه افزود که ما میبایست اقداماتی انجام دهیم که به جای ما، ایرانیها مخالف صلح قلمداد شوند. ولی نتانیاهو در کارزار برای مقابله با لبخند روحانی بازنده کامل بود.
آیا جهان سخنان تشنج زا و جنگ افروزانه نتایاهو را خواهد پذیرفت
سخنرانی نتانیاهو درحالی انجام شد که تیرگی در روابط تهران و واشینگتن بعد از سه دهه در نخستین سفر حسن روحانی رو به بهبود میرود. برگزاری مجمع عمومی سازمان ملل فرصتی ایجاد کرد تا روسای جمهوری ایران و آمریکا برای نخستین بار پس از انقلاب اسلامی با یکدیگر تلفنی گفتوگو کنند. اما نتانیاهوی جنگ افروز اگرچه توان آرزوی حمله به ایران را ندارد. لیکن با شانتاژ ایران هراسی می کوشد تا کماکان فضای سیاست خاورمیانه متشنج باقی بماند. آیا مواضع جنگ افروزانه نتانیاهو امکان اجرائی دارد؟ آیا مواضع آشتی ناجویانه وی از حمایت جناح های دیگر دولت اسرائیل برخوردار است؟ بدون تردید یاوه گویی های نتانیاهو باندازه ای گوش خراش است که حتی وزرایش بستوه امده اند. آنها برخلاف جناح نتانیاهو دگرگونی سیاست ایران را نمایشی تلقی نکرده و آن راهراس آور نمی دانند. پس از سخنرانی نخست وزیر رژیم اسرائیل در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، شماری از نمایندگان این رژیم لحن سخنان و اظهارات مطرح شده نتانیاهو درباره ایران را نامناسب دانستند. زهافا غلؤون رئیس حزب میرتس نیز تأکید کرد: نتانیاهو به شیوه سخنرانی گذشته خود بازگشته و به جای استقبال از تلاشهای بین المللی برای آغاز مذاکره با ایران، به تهدید روی آورده است. انزوای نتانیاهو در سازمان ملل و عرصه بین المللی برای ادامه فعالیت های ضد ایرانی، بگونه ای آشکار شده است که رسانه های خبری حتی همزمان با سخنرانی نخست وزیر رژِیم صهیونیستی در تحلیل های فوری، وجود و افزایش روزافزون این انزوا را مورد تاکید قرار دادند. تلویزیون بیبیسی در این زمینه اعلام کرد: سخنان نمایندگان ایران در نیویورک برخی برگهای برنده نتانیاهو را به آتش کشید. شبکه خبری انگلیسی که سخنان نتانیاهو را نشانه نگرانیها از موفقیت های برنامه کاری روحانی و هیات ایرانی در نیویورک اعلام کرده افزوده است که نشستن وزرای خارجه ایران و آمریکا بر سر یک میز، گفت وگوی تلفنی روسای جمهوری دو کشور پس از ۳۴ سال و فضای کاملا متفاوت با سال گذشته، از جمله دلایل نگرانی های اسراییل است. انزوای سیاسی نتانیاهو حتی در تلویزیون صدای آمریکا نیز بازتاب یافت که اعلام کرد: سخنان و موضع گیری های نتانیاهو با واکنش های متفاوتی روبرو شده است. مایکل اوهانیون کارشناس ارشد سیاسی و عضو مرکز تحقیقاتی بروکینگز آمریکا در این زمینه گفته است: ” آنان (اسراییلی ها) باور ندارند که یک معامله با ایران ممکن باشد و فکر می کنند، تنها راه حل زور است. بنابراین، هدف سیاست های نتانیاهو متوقف کردن مذاکرات است. اوهانیون با اعلام هشدار در مورد موضع نخست وزیر رژیم اسرائیل گفت اگر نتانیاهو ظاهرا حتی نمی خواهد ما برای رسیدن به یک مصالحه تلاش کنیم و حتی نمی خواهد ببیند ما سعی می کنیم به توافقی برسیم، غیر منطقی است”.۶*
تمامیت خواهی افراطیون اسرائیل در موضوع هسته ای
همه ما واقف به نظرات مغرضانه اسرائیل در خصوص انتساب هر نوع اتهام به کشورهای مستقل در اقصی نقاط جهان؛ بویژه ایران هستیم . نتانیاهو از سال ۱۹۹۱ تاکنون، تبلیغ مبتنی بر این که ایران تا تولید بمب اتم شش ماه فاصله دارد را از برنامه خود خارج نساخته است و همچنان در هر فرصت آن را بازخوانی میکند. اما نکته کمیک نتایاهو در زمینه محق دانستن کشور خود به سلاح اتمی، غنی سازی بوده و از این حق خودخواهانه کوتاه نمی آید. نخست وزیر جنگ طلب اسرائیل، پرسش خبرنگار بی بی سی که ” شما میگویید نباید هیچ غنیسازیای در ایران انجام بگیرد و ما میدانیم که حتی آمریکا هم چنین حرفی را نمیزند. واقعا فکر میکنید خواستههای شما جدی گرفته خواهد شد؟ “۷* را به مصداق دنبال نخود سیاه فرستادن خبرنگار بی بی سی پاسخ مبهمی می دهد تا از بیان موضع صریح و شفاف جامعه جهانی بگریزد. یا در مورد تولید و نگهداری سلاح اتمی در زرادخانه اسرائیل پاسخی مقدس مآبانه می دهد که ” اسرائیل هیچ کشوری را تهدید به نابودی نکرده، حتی ایران را ” . واقعا اگر زرادخانه های اسرائیل مملو از کلاهک های اتمی و دیگر سلاح کشتار جمعی نبود، جسارت مداخله در امور داخلی کشورهای مستقل و ترور دانشمندان هسته ای مصر، عراق و ایران را داشت. واقعیت ثابت کرده که اسرائیل اتمی دسترسی کشورهای مستقل خاورمیانه بخصوص ایران را ذیحق به تولید اورانیوم با درصد غنی سازی پائین نمی داند؟ با جنجال تبلیغاتی امکان عبور ایران از تولید انرژی هسته ای جهت مصارف علمی و پژوهشی به تولید بمب اتم را در بوق و کرنا می کند.
پاسخ خنده دارتر نتانیاهو پاسخ به پرسش موضوع نپیوستن اسرائیل به پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای و شیمیایی است. وی از این سئوال نیز با رندی به قول خودش هوشمندانه وچموشانه می گریزد و می گوید:” در ارتباط با ان پی تی مشکل خاورمیانه کشورهایی نیستند که آن را امضا نکردهاند. مشکل کشورهایی هستند که انپیتی را امضا کردند، مثل سوریه، عراق زمان صدام حسین و ایران. نخست وزیر اسرائیل در حالی که آنی از تبلیغ خطر موهومی ایران اتمی خودداری نمی کند؛ علت عضو نشد ن در ان. پی. تی و تمکین به مقاوله نامه های جهانی را آشکار نمی کند. اسرائیل در حالی که هنوز پیمان های هسته ای را امضا نکرده، سعی می کند تا کشورهای منطقه را در هر زمینه پیشرفت علمی که از کانال پدیده علمی نانو تکنولوژی می گذرد را با موانع بسیار از جمله به تاسیسات هسته ای و ترور دانشمندان هسته ای فلج کند. در رابطه با ترورهای فیزیکی دانشمندان و پژوهشگران هسته ای که جز سرمایه های اجتماعی – و نه حاکمیتها – هستند. پاسخ میدهد. که هر وقت اتفاقی در ایران میافتد این اسرائیل است که متهم میشود. این حرفها یاوه است و معنیاش این نیست که این اتهامات حقیقت دارند .پاسخ نتانیاهو مبهم و کلی است و اسرائیل را درترور افراد مرتبط با برنامه هستهای ایران دخیل نمی داند.
در خصوص کنوانسیون (CWC) باید بدانیم کنوانسیون منع توسعه، تولید، ذخیره سازی و استفاده از سلاح های شیمیایی و امحای این سلاح ها (CWC) پس از دو دهه مذاکرات فشرده در کنفرانس خلع سلاح سازمان ملل در ژنو، سرانجام در سال ۱۹۹۳ در پاریس امضاء و از سال ۱۹۹۷ به اجراء درآمد. تاکنون ۱۸۸ کشور به عضویت این کنوانسیون درآمده اند.ولی در منطقه خاورمیانه، رژیم اسرائیل به همراه مصر و سوریه هنوز این کنوانسیون را تصویب نکرده و به عضویت آن درنیامده اند. ولی اقدام سوریه در پیوستن به کنوانسیون (CWC) علیرغم تاخیر، بیانگر تغییر رویکرد حاکمیت سوریه نسبت به حقوق بین المللی می باشد. اما آیا دولت اسرائیل چه زمانی به کنوانسیون مزبور خواهد پیوست؟
توجیه امضاء نکردن “ان. پی. تی ” توسط اسرائیل نیز جالب است. وی می گوید کشورهایی که انپیتی را امضا کردهاند ولی آن را زیر پا گذاشتهاند و در حال ساخت، یا تلاش برای ساخت سلاح هستهای بودهاند”۹* پاسخ مزبور جز به هیچ انگاشتن شورای امنیت سازمان ملل و دیگر دول قدرتمند نیست. ترجمان پاسخ نتانیاهو یعنی اینکه گیرم که اسرائیل پیمان مزبور را امضا کند چه نتیجه ای دارد؟ در انبارهای تسلیحاتی اسرائیل به حد کافی کلاهک هسته ای هست.
خصومت نتانیاهو در رابطه با ورود ایران به عرصه سیاست بین المللی
روز پایانی اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل برای بنیامین نتانیاهو به عنوان آخرین سخنران در سالن تقریبا خالی، روز تلخی بود، زیرا بازتاب های جهانی موفقیت ایران از جمله تماس تلفنی باراک اوباما با همتای ایرانی اش و دیدارهای حسن روحانی با سران و مقامات بلندپایه کشورهای اروپایی و غیراروپایی، فرصت تکرار خودنمایی جنگی را از نخست وزیر رژیم صهیونیستی گرفت. و نخست وزیر رژیم صهیونیستی در سخنانی که بیانگر نگرانی روزافزون از ادامه روند تعامل سازنده جمهوری اسلامی و نزدذیک شدن دیدگاههای طرفین در مذاکرات پیش رو با گروه ۱+۵ در سطح وزیران خارجه بود، خواستار ادامه و حتی افزایش تحریم ها شد در حالیکه از هم اکنون بسیاری از شرکت های اقتصادی و صنعتی غربی از جمله توتال فرانسه اعلام کرده اند که منتظرند به بازار ایران برگردند.
با وجود تلاش های نخست وزیر اسراییل، محافل دولتی در واشنگتن تاکید می کنند، اوباما حاضر نیست فرصت کنونی رسیدن به توافق با ایران و حل موضوع هسته ای از طریق مسالمت آمیز را از دست بدهد و آمریکایی ها به چمدانی که نتانیاهو با خود به نیویورک آورده است، اعتنای چندانی نمی کنند. حال درپایان اگر نگاهی به ابتدای بحث بنمائیم در می یابیم همسوئی نگرش نخست وزیر جنگ طلب اسرائیل با اپوزیسیون داخلی و خارجی اگر هم آگاهانه و هدفدار نباشد حداقل نشانه جهل سیاسی و نادانی و عدم اشرافیت به مسائل پیچیده منطقه خواهد بود.
