اکنون ماه هاست که پروژه وحدت چپ عملا بلاتکلیف مانده است. گزارشی که گروه کار تدارک و سازماندهی داده است، نشان دهندۀ دو گرایش در مورد سرنوشت این پروژه است. از یک سو تاکید بر ادامه کار و رسیدن به برگزاری کنگرۀ مشترک و از سوی دیگر عدم امکان ادامۀ این پروژه. کنگرۀ فوق العاده سازمان ما نیز با وجود دو دیدگاه موازی در مورد پروژه وحدت چپ، ادامه یا توقف آن، از رسیدن به یک تصمیم مشترک جمعی بازماند. اکنون با توجه به اعلام موضع نیروهای این پروژه، زمان تصمیم گیری فرارسیده است.
ما همان طور که در کنگرۀ فوق العادۀ سازمان هم تاکید کردیم، ادامه پروژۀ وحدت چپ را ممکن و عملی می دانیم. اما به هیچ وجه خواستار تحمیل این نظر بر رفقائی که به هر دلیل، قصد دارند از این پروژه کنار بکشند، نیستیم. از همان گام های نخست هم روشن بود که همۀ ما نسبت به اهمیت این پروژه و چشم انداز آن نظر واحدی نداریم. ما هم چنین باز بینی روندی را که پیش رفته است، مشکلاتی را که بر سر راه آن تا رسیدن به نقطه کنونی وجود داشته است، به فرصت دیگری موکول می کنیم و گزارش گروه تدارک و سازماندهی را که توافق عمومی روی آن وجود دارد، در لحظۀ فعلی کافی می دانیم. اما اشاره به نکاتی را برای توضیح اهمیت ادامۀ این پروژه ضروری می دانیم:
۱- انتخاب نیروها و دعوت از آن ها بر اساس نزدیکی های معین در «خطوط مشترک» برنامه ای و سیاسی بود. مراجعه به کنشگران چپ و نیروهای دیگر هم از این امر تبعیت می کرد. این خطوط مشترک هم اکنون نیز معتبر است و در این سال ها، به خصوص در ۲ سال اخیر، بحث های ما بسیار فراتر از این خطوط رفته است و به تنظیم اسناد مختلف منجر شده است که در عین حفظ چارچوب این خطوط مشترک، نقاط افتراق بین این نیروها را هم روشن تر نموده است. اما فراموش نکنیم نقاط افتراقی که در تنظیم منشورهای مختلف برجسته تر شده اند، از همان نخست هم وجود داشته اند. ما با وجود این اختلافات به همان خطوط مشترک رسیده بودیم. این نوع اختلافات در درون هر کدام از این چهار نیرو (سه سازمان و کنشگران) ممکن است.
۲- ما بار دیگر تاکید می کنیم که تلاش فعالان، گروه های کار و مسئولان پروژۀ وحدت چپ در این چند ساله را، به رغم کاستی های آن، مثبت می دانیم و نفس گام برداشتن ذر راه وحدت بخشی از نیروهای چپ را دستاوردی ارزشمند در جهت همگرائی و وحدت چپ ارزیابی می کنیم. سازماندهی مباحثی در مورد مبانی برنامه ای و استراتژی سیاسی چپ، یک تلاش ارزنده و حاصل آن یعنی تنظیم خطوط برنامه ای و سیاسی متفاوت یک دستآورد ارزنده بود. همۀ ما در این مبانی دارای یک نظر نیستیم. این امر از آعاز هم روشن بود. هدف تعمیق اشتراکات میان نگاه های متفاوت در درون ما به برنامه و استراتژی سیاسی چپ بود.
۳- از نظر ما مهمترین دستاورد این پروژه برای همگرائی و وحدت چپ، اشتراکاتی است که به توافق همه اعضای گروه کار منشور، که در آن نظرات متفاوت از چهار طرف پروژه حضور داشتند، رسیده است. هر چند این اشتراکات برای وحدت لازم هستند، اما کافی نیستند. به خصوص در رابطه با روند گذار به یک جمهوری دموکراتیک، شعار انتخابات آزاد و نوع رابطه با نیروهای درون و پیرامون حکومت، کاستی ها و ابهاماتی دارد که برای تضمین موفقیت کنگره مشترک و ایجاد یک سازمان واحد ضروری است. ما معتقدیم باید با تاکید بر همین اشتراکات، وارد مذاکره برای دستیابی به یک منشور قابل اتکا برای وحدت شد و بر اساس اشتراکات و توافقات پیرامون مضامین پیشنهادی، تدارک کنگره مشترک را در دستور کار گذاشت.
۴- این پروژه تاکنون از نقطه نظر جلب نیروهای وحدت هم موفقیت های مهمی داشته است. نیروهای وسیعی را درگیر بحث وحدت ساخته است. شکل گیری جمعی از کنشگران چپ در جهت پیشبرد این وحدت یکی از این موفقیت هاست. کنشگران چپ اکنون به یکی از طرف های پیگیر و جدی این پروژه تبدیل شده اند. امیدهائی را نیز خارج از چارچوب نیروهای شرکت کننده زنده کرده است. توقف این پروژه علاوه بر هدر دادن تلاش های تاکنونی، قبل از همه به فکر نزدیکی و وحدت نیروهای چپ لطمه ای جبران ناپذیر خواهد زد و تاثیرات سوئی بر مناسبات نیروهای این پروژه خواهد گذاشت. همان گونه که اعلام کرده ایم اولویت ما ادامه این پروژه است. تصمیم خود را در این مورد، هم به رفقای سازمان و هم به اطلاع گروه کار تدارک و سازماندهی هم رسانده ایم. تنها آلتراناتیو برای ما ادامه و به ثمر رساندن این پروژه است.
با آرزوی موفقیت
پرویز نویدی – مسعود فتحی
دی ماه ۱۳۹۴ – دسامبر ۲۰۱۵
