امنیت شاید، اما امید به زندگی جدیدی وجود ندارد

این شرایط برای من بسیار دشوار است

تدارک شام: ژولیت نینددا در گوشه ای ازاتاقک خود، آتش درست می کند تا برای فرزندان خود آشپزی کند. این خانواده در یک پناهگاه در اوگاندا زندگی می کنند. چند ماه پیش او از کشور خود کنگو فرار کرده است، شوهر او توسط شبه نظامیان ربوده شده  و به او مواد مخدر تزریق شده و سپس بارها مورد تجاوز جنسی قرار گرفته بود، او می گوید: در برخی موارد مردان شروع به تجاوز به مردان دیگر می کنند، روده های او به شدت آسیب دیده بود. در ابتدا او هنوز می توانست راه برود، اما بعد ها، دیگر قادر به ادامه این کار نبود. او دیگر نمی توانست حرکت کند. در این منطقه، هر روز مردم زیادی کشته می شوند. شبه نظامیان در تلاش هستند تا مردم را از محل سکونت خود کوچ دهند تا تغییرات مورد نظر خود را بوجود بیاورند. آن ها مردم را به وحشت می اندازند و از امر تجاوز به ساکنین منطقه، به عنوان سلاح جنگی استفاده می کنند. این خانواده امیدوار بودند که در اوگاندا زندگی امنی داشته باشند. اما شوهر ژولیت اندکی پس از ورود به علت جراحات جدی داخلی درگذشت. وی با گریه، گواهی مرگ شوهرش را نشان می دهد و می گوید :من نمی توانم آرامش پیدا کنم. من هنوز دائما می ترسم و باید از فرزندانم مراقبت کنم. این شرایط برای من بسیار دشوار است.

بزرگترین مرکز اسکان پناهندگان کشور اوگاندا،میزبان پناهندگان کشورهای آفریقایی، “ناکیواله” نام دارد. این مرکز با مرز کشور  کنگو فاصله زیادی ندارد. در مجاورت اوگاندا، چندین کشور بحرانی وجود دارند: پناهجویانی از سودان جنوبی، سودان و بوروندی سعی می کنند خودشان را به آن کشور برسانند. علاوه بر دولت اوگاندا، آژانس پناهندگان سازمان ملل متحد، که خانم لاچین حسنووا مسئول آن است، از بسیاری از افراد خواستار پناهندگی،حمایت و مراقبت می کند. این کارشناس توسعه، سال های زیادی برای سازمان جهانی (UNHCR)++ در یمن و سودان جنوبی کار کرده است. او اوگاندا را در مقایسه با بسیاری از کشورهای دیگر مثال زدنی می داند و می گوید: “اوگاندا بیشتر پناهندگان قاره آفریقا را می پذیرد. تقریباً یک و نیم میلیون آواره در اینجا زندگی می کنند. آنچه در سیاست اداره پناهندگان این کشور وجود دارد این است که به پناهندگان فرصت می دهد تا آن ها بتوانند همدیگر را درک کنند، همدیگر را پیدا کنند و در کنار هم  زندگی جدیدی را تجربه نمایند”.

برای بسیاری، شروع یک زندگی جدید دشوار است

زمینی که به پناهندگان اختصاص داده می شود، در حدود ۶۰۰ متر مربع است که برخی تجهیزات نیز به آن ها تعلق می گیرد.مکانی که برخی می توانند آن را محل اقامت خود بدانند و زندگی جدیدی را آغاز کنند. این زمین، از طرف دولت اوگاندا آماده شده و  تجهیزات اولیه آن نیز توسط  کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد تهیه شده است. پناهندگان باید فرصتی برای ساختن یک زندگی جدید در اوگاندا و اجازه کسب درآمد داشته باشند. نیازی نیست که به طور نامحدود درمکان های اختصاص داده به پناهندگان منتظر بمانند. با این حال، برای بسیاری، شروع یک زندگی جدید هنوز دشوار است: ژولیت نینددا یک مزرعه ذرت در کنار خانه کوچک خود دارد،اما حاصل و تولید این مزرعه کوچک، حتی برای تغذیه فرزندان او کافی نیست. البته علاوه بر این، هر خانواده ماهیانه به ازای هر نفر ۵ ایرو کمک مالی دریافت می کند. تلاش دائمی ژولیت در این است که بتواند از حمایت بیشتری برای تامین خانواده اش برخوردار شود. او می گوید که مرتباً به دفتر کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل می رود. اما تاکنون هیچ کس به او، اجازه ورود نداده است، من چندین بار تلاش کردم تا صدای خودم را به آن ها برسانم تا به من کمک نمایند، اما وقتی هم به دفاتر آن ها می رسم، هیچ کس به نگرانی های من گوش نمی دهد.

سرنوشت مشترک

زندگی مشترک، شاید دلگرمی مختصری داشته باشد، این دو خانواده در تنها یک اتاق کمتر از ده متر مربع تاریک و بدون پنجره، روی زمین می خوابند، شانتال نتومبا به ژولیت و فرزندانش بسیار دلسوز و مهربان است، او با ژولیت و پسرش، در شهرک پناهندگی آشنا شد و از او خواست بیاد و با آن ها زندگی کند.او گفت: ژولیت اکنون عضوی از خانواده من است، وقتی شوهرش درگذشت، دیدیم که او ویران شده است،به همین دلیل تصمیم گرفتیم که با او زندگی کنیم تا بتوانیم او را حمایت نماییم. من همچنین می توانم به  او در مراقبت از کودکان، کمک کنم. این دو زن سرنوشت مشترکی داشته اند. آن ها می توانند از همدیگر حمایت کنند و از هم نیرو بگیرند. اما آن ها اغلب با شرایطی سخت مواجه هستند و بسیار ناامید می شوند. در اوگاندا آنها ایمن هستند، اما هنوز امید به زندگی جدیدی پیدا نکرده اند.

+- کنوانسیون پناهندگان ژنو:

کنوانسیون پناهندگان ژنو در ۲۸ ژوئیه ۱۹۵۱ در مقر اروپایی سازمان ملل در ژنو تصویب شد و از ۲۲ آوریل ۱۹۵۴ لازم الاجرا شد. این کنوانسیون در ابتدا فقط مربوط به افرادی بود که تا سال ۱۹۵۱ از دیگر کشور ها تقاضای پناهندگی کرده بودند. پروتکل ۱۹۶۷ محدودیت زمانی را لغو کرد. طبق این کنوانسیون، افرادی پناهنده در نظر گرفته می شوند که به دلیل “رنگ پوست، دین، ​​ملیت، تعلق داشتن به یک گروه اجتماعی خاص یا اعتقادات سیاسی خود” مجبور به ترک کشور مبدا خود شده اند. این توافق نامه، از جمله موارد دیگر، محافظت در برابر تبعیض در کشور میزبان را تضمین می کند. پناهندگان می توانند به دادگاه مراجعه کنند و از حقوق مشابه ساکنان کشور میزبان برخوردار باشند. در حال حاضر بیش از ۸۲ میلیون نفر به دلایل مختلف،در حال فرار از کشور های خود هستند. 

++ – UNHCR مخفف “کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان” است. کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل از پناهندگان در سراسر جهان حمایت می کند. 

چهار شنبه ۶ مرداد ماه ۱۴۰۰- ۲۸ یولی ۲۰۲۱