اینجاست خاوران
سرزمین تنهای خفته درخاک و جانهای بیدار
سرزمین پرندگان گلگون عشق
پرپرزنان برفراز کورجای عاشقان زادبوم من
یادِ روز در دل
سرودِ رهایی بر لبان
سرزمین ِ گل درگل
گل بر گل
سرزمین ِ ستاره در ستاره
ستاره بر ستاره
اینجاست خاوران
سرزمین جانهای بیدار و دلهای تپنده
قلب زادبوم سرزمین هماره گلگون من
درسینه ی این خاک به یلدا نشسته
سرشار از فردا
هرگز نمی میرند
جانهای ِ شیفته ی این جاویدانگان ِ وادی ِعشق
قد برمی کشند هرشب
این ستارگان ِ سحرین
از گورجاهاشان
و پرتو می افشانند
بردیولاخ ِ پرپیچ ِ کژتاب
ره گذارِ ره روان ِ شب خیزِِ روزخواه
و خوشبو می سازند هر روز
این شکفته گلان ِ مشک بوی
کوچه – پس کوچه های ِ میهن ام را
با عطر و بوی ِعشق به آزادی
بیمرگان اند اینان
یادگاران ایستادگی ِ سرو
و نمی میرند هرگز
با اره ی ِ برنده ی ِ مرگ آفرین
در دست ِ دیدبان ِ خزان
پرده از دیدگان برگیر
ای دیدبان ِ خزان، شب، اهریمن
دیری است رفته ای، خود نمی دانی
بیمرگان اند اینان
زندگان ِ وادی ِ گلگون ِ عشق به آزادی
این است جاودانه گلستان خاوران
