طبق اخبار، امیرعبداللهیان، وزیر امورخارجه جمهوری اسلامی، در تماس تلفنی با وزیر خارجە سوئیس حول مسائل مختلفی تبادل نظر کردەاند. او در این تماس، با اشارە بە آمادگی تهران برای بازگشائی سفارت عربستان در ایران در تاریخ موعود، ضمن تاکید بر ضرورت حفظ تمامیت ارضی کشورها از جمله کشور اوکراین، اظهار داشتە کە جمهوری اسلامی مخالف تداوم جنگ است و بر این اساس جهت تسریع در حل بحران آمادگی ارائە هر گونه کمکی را دارد.
سخنان امیرعبدالهیان در شرایطی ادا می شوند کە ایران بە کمک نظامی از طریق ارسال پهبادها بە روسیە متهم است، وزیر خارجە اوکراین ماهها پیش پیشنهاد قطع روابط کامل کیف با ایران را بە زلنسکی دادەبود، و پروندە سقوط هواپیمای اوکرائینی کە توسط سپاە با شلیک مستقیم موشک سرنگون شد، کماکان باز است و دولت اوکراین در این مورد بشدت شاکی.
اما فارغ از این مسائل، واقعا نقش وزارت خارجە جمهوری اسلامی در تاثیر گذاری بر مناسبات خارجی ایران، بخصوص در دوران دولت سیزدهم چقدر است؟ بویژە اینکە در از سرگیری مناسبات با عربستان، این علی شمخانی دبیر شورای امنیت ملی بود کە بعنوان نمایندە جمهوری اسلامی در پکن حضور داشت و هم او بود کە با سفرهای منطقەای خود بە امارات و عراق توانست بە توافقات جدیدی با این دو کشور دست یابد.
پس واقعا هدف امیرعبدالهیان از بیان چنین سخنانی چیست؟ آیا او نمی داند کە تا زمانیکە میان عمل و گفتە نظام در مورد جنگ اوکراین تطابق لازم وجود ندارد، و دولت اوکراین بشدت از جمهوری اسلامی ناراضی است، امکان میانجیگری دولت متبوع او وجود ندارد؟ آیا او نمی داند کە بعلت عدم اعتبار جمهوری اسلامی پیش غربی ها، اساسا ایران از چنان موقعیتی برخوردار نیست کە بتواند آتش جنگ اوکراین را خاموش کند؟
بە نظر می رسد بازی امیرعبداللهیان بیشتر در جهت کم کردن شیب شتاب وخامت اقتصادی کشور باشد. او می داند در شرایط تحریمها، هر نوع تشدید درگیری لفظی، تاثیر منفی و خطرناکی بر وضعیت کشور دارد، و برای همین بە بازی با کلمات روی آوردەاست.
