بعد از یورش به مطبوعات، سایتها و وبلاگها نوبت به سازمانهای غیردولتی رسیده است!

دستآوردهای جنبش اصلاحات یک بیک مورد تهاجم قرار میگیرند. محافظه کاران، آنچه را که مردم ما در پرتو جنبش اصلاحات بدست آورده بودند، مصادره میکنند. مطبوعات منتقد و مستقل دستآورد ارزنده جنبش اصلاحات بود. محافظه کاران که مرگ سیاسی خود را در حیات مطبوعات آزاد می دیدند، قوه قضائیه را به ارگان سرکوب تبدیل کردند و بوسیله آن تیشه به ریشه مطبوعات منتقد و مستقل زدند. نسل کشی مطبوعات براه افتاد و به نسل کشی روزنامه نگاران رسید. محافظه کاران بعد از مطبوعات، بجنگ دنیای مجازی رفتند. سایتها و وبلاگها که به وسعیترین صورت گسترش یافته و با کار اطلاع رسانی و اشاعه آگاهی، خلا ناشی از فقدان مطبوعات آزاد را پر میکردند، مورد تهاجم قرار گرفتند. بودجه قابل توجهی برای فیلترینگ اختصاص یافت و سایتهای خبری ـ سیاسی فیلتر شد و دست اندرکاران برخی سایتها و بلاگها دستگیر و روانه زندانها گشتند. 
بعد از یورش به مطبوعات، سایتها و وبلاگها، نوبت به سازمانهای غیردولتی رسیده است. سایت امروز خبر داده است که محافظه کاران برای حمله به سازمانهای غیردولتی و ایجاد محدودیت برای آنها زمینه ساز ی میکنند. بنوشته این سایت، محافظه کاران معتقدند که سازمانهای غیردولتی برای سرنگونی جمهوری اسلامی تشکیل شده اند.
نگاه محافظه کاران، اساسا با فلسفه وجودی این نهادها مغایرت دارد. سازمانهای غیردولتی عملکردی بالکل متفاوت با احزاب سیاسی دارند. هدف آنها ناظر بر امر قدرت نیست، بلکه سازمانهای غیردولتی از یکسو خواسته های مردم را به ساخت قدرت منتقل میکنند و از سوی دیگر بعنوان ابزار مشارکت مردم، دولت را در اجرای امور یاری مینمایند. 
سازمانهای غیردولتی در حیات همین نظام ایجاد شده اند. این نهادها از سال ۷۶ ببعد بر بستر جنبش اصلاح طلبانه در حوزه های مختلف شکوفا گشته و به ثمر نشسته اند. بگونه ای که هم اکنون سازمانهای غیردولتی در شهرهای کوچک و برخی روستاها هم پاگرفته اند. آمارهای ارائه شده حاکی از وجود حدود ۲۵۰۰ سازمان غیردولتی در کشور ما دارد.
سازمانهای غیردولتی عملکردهای مختلف دارند: آنها زمینه را برای سازمانیابی گروههای مختلف اجتماعی فراهم میکنند، فرهنگ مشارکت و احساس مسئولیت اجتماعی را ارتقا می بخشند، مطالبات مردم را به ساخت قدرت منتقل میسازند، در حل معضلات کشور سهیم می شوند، از نظرات، دانش و تخصص کارشناسان بهره میگیرند و سرانجام اینکه مبازه مدنی مردم را برای احقاق حقوق شهروندی سازمان میدهند.
کشور ما در حال گذر از یک جامعه توده ای به یک جامعه مدنی است. سازمانهای غیردولتی یکی از محملهای این گذر است. 
نیروهای دلسوز کشور با شکل گیری فضای جدید بعد از سال ۷۶، گام در راه ایجاد سازمانهای غیر دولتی گذاشتند، مشکلات عدیده را بجان خریدند، فشارها را تحمل نمودند و توانستند سازمانهای غیردولتی را بمثابه نهادهای مدنی در جامعه ما تثبیت کنند. هم اکنون سازمانهای غیردولتی در حوزه های محیط زیست، جوانان، کودکان، زنان، خیریه، امداد و بهداشت، حقوق بشر و آسیبهای اجتماعی فعالند.
اما محافظه کاران که با نهادهای مدنی بیگانه هستند و در فرهنگ آنها چنین مقولاتی جای ندارد، از مدتی پیش حملات خود را متوجه این نهادها و بویژه سازمانهای غیردولتی جوانان نموده اند. جواد آرین منش نماینده مشهد در مصاحبه با “ایسنا” میگوید: “مسئله اینجاست که در یکى دو سال اخیر تعدادى جوان در قالب اساسنامه اى دور هم جمع مى شوند و اسم آن را سازمان غیردولتی مى گذارند و بعضاً به فعالیت هایى دست مى زنند که رنگ و بوى اسلامى ندارند.” و اضافه میکند که: ” ما نیازی به ایجاد اینگونه مراکز نداریم”. در حالیکه امروز بالاترین رقم سازمانهای غیردولتی به جوانان تعلق دارد و جوانان در این سازمانها وسیعا مشارکت میکنند.
آمارها حاکی از وجود ۱۱۰۰ سازمان غیردولتی جوانان دارد. در سال ۸۱ شبکه ملی تشکلهای غیردولتی جوانان توسط سازمانهای غیردولتی بوجود آمد که پیش از ۱۰۰۰ سازمان غیردولتی جوانان را دربر میگیرد و فراگیرترین شبکه سازمانهای غیردولتی است. 
محافظه کاران آنچه را بعنوان نهاد مدنی می شناسند نه سازمانهای غیردولتی متداول در سطح جهانی، بلکه هیاتهای مذهبی و انجمنهای اسلامی هستند. نماینده مشهد در همان مصاحبه میگوید: ” دولت به جاى حمایت از نهادهاى غیردولتى از هیات هاى مذهبى و انجمن هاى دینى و فرهنگى حمایت کند.”
محافظه کاران بر تبلیغات خود علیه این نهادها افزود ه و زمینه را برای محدود و تضعیف کردن و سرانجام برچیدن آنها فراهم میکنند. آنها به دولت فشار نی آورند که حمایت خود را از سازمانهای غیردولتی قطع کند. 
محافظه کاران در برخورد با سازمانهای غیردولتی نه با فعالین سیاسی، بلکه با نیروی گسترده گروههای مختلف اجتماعی مواجه هستند، نیروئی که سالها برای شکل دادن این نهادها جانفشانی کرده است. یورش علیه سازمانهای غیردولتی، یورش به دستآوردهای مردم است و بالطبع با ایستادگی آنها روبرو خواهد شد. سازمانهای غیردولتی از حیات خود دفاع خواهند کرد.