به انگیزه یک پیروزی

کارگران پیروز شدند

بنا به گفته یک منبع کارگری موثق ۱۴ نفر از کارکنان شرکت واحد اتوبوسرانی تهران که بدلیل عضویت و فعالیت در سندیکای کارکنان شرکت واحد توسط مدیریت این شرکت از کار تعلیق شده بودند سر انجام پس از نزدیک به ۴ سال مبارزه و مقاومت به سر کار خود برگشتند.علاوه بر آن، شرکت واحد مجبور شد کلیه حقوق معوقه این ۱۴ کارگر را به آنها پرداخت کند. یکی از فعالین کارگری مطلع در این باره اظهار داشت، این ۱۴ نفر اندکی پس از تشکیل سند یکا در شرکت واحد یکی پس از دیگری به دلیل عضویت و فعالیت در سندیکا از کار تعلیق شدند. مدیریت شرکت واحد شرط باز گشت به کار این افراد را منوط به انصراف از عضویت و فعالیت در سندیکا کرده بود؛ اما همگی آنها برغم فشار اقتصادی و تهدیدات دیگری مانند زندان، در جریان یک مقاومت طولانی، درمقابل در خواست نا مشروع مدیریت شرکت که می خواست بین اعضا و رهبران سندیکا تفرقه ایجاد کند، مقاومت کردند و حاضر به پذیرش شرایط مدیریت نشدند. بنا به گفته این منبع مطلع کارگری، ابراهیم مددی، نایب رئیس سندیکای شرکت واحد تا زمانی که هنوز بازداشت نشده بود شکایات این گروه از کارکنان تعلیقی را با جدیت پیگیری میکرد و قبل از اینکه دو باره باز داشت شود توانسته بود حکم بازگشت به کار آنها را از دادگاه بگیرد. اما درست پس از رای دادگاه مبنی برغیر قانونی بودن تعلیق این افراد ، ماموران انتظامی ابراهیم مددی را بازداشت و روانه زندان کردند و مدیریت شرکت واحد نیز برغم حکم دادگاه از بازگرداندن این ۱۴ نفر به سر کار و پذیرش حکم دادگاه سر باز زد. بنا بر همین گزارش در ادامه افزایش محدودیت برای رهبران و فعالین سندیکایی در ماه های اخیر ابراهیم مددی نیز به بند ۳۵۰ زندان منتقل شده است. ماموران پس از انتقال مددی به بند ۳۵۰ دوماه ونیم ملاقات خانواد مددی با وی را نیز قطع کرده بودند. گرچه هنوز علت واقعی بر خورد دوگانه حکومت با اعضا و رهبران سندیکای واحد و عقب نشینی مدیریت شرکت واحد در مقابل عدهای از اعضا تعلیقی شرکت واحد مشخص نیست، اما بنظر می رسد تشدید اختلاف میان احمدی نژاد و قالیباف از یک سو و نگرانی برخی محافل عاقلتر محافظه کاران حاکم از پیامدهای عملکرد و سیاست های دولت کودتا و بخصوص نگرانی از گسترش ارتباطات و پیوند بیستر میان فعالین کارگری و جنبش سبز نیز ممکن است سبب در پیش گرفتن رویکردی در میان گروه های عاقبت اند یش تر حکومت که نگران عواقب کار خود هستند و سر آغاز تغییر رویه کل حکومت در برخورد با جنبش کارگری باشد. به هر حال صرف نظر از دلایل این عقب نشینی اما تردیدی نیست که در شرایط کنونی بهترین و موثرترین استراتژی برای طبقه کارگر همانا ایجاد هماهنگی و پیوند هر چه بیشتر و مبارزه مشترک بر سراهداف مشترک است. با چنین استراتژی است که طبقه کارگر در زمان واحد میتواند هم دولت کودتا را به عقب نشنینی در مقابل مطالبات خود وادار کند و هم با تقویت جنبش سبز و تعمیق و گسترش پایگاه اجتماعی جنبش روند تغیر وتحولات دمکراتیک در کشور را شتاب بخشد