در سال ۶۷، به دستور خمینی رهبر حکومت اسلامی و در طول چند هفته نزدیک به پنج هزار نفر از زندانیان سیاسی بدون هیچ گونه محاکمه ای به جوخه اعدام سپرده شدند. بسیاری از این زندانیان سالها بود که در زندان بودند و مدت محکومیتشان تمام شده بود. اجساد اعدامیان کشتار دسته جمعی ، شبانه و مخفیانه در کانال های از پیش حفر شده به خاک افکنده شدند.
مردم این محل را به یاد جانباختگان فاجعه ملی، “گلزار خاوران” نام نهادند. خاوران شناخته ترین، تنها یادگار و نمادی است که خانواده های اعدام شدگان از فرزندان خود دارند. حکومت اسلامی که چشم دیدن این نماد مقاومت و مبارزه را بر نمی تابد، با اذیت و آزار خانواده ها و تخریب گورها، دستگیری و زندانی نمودن اعضای این خانواده ها از حضورآنان بر سر گروهای بی نام و نشان عزیزانشان جلوگیری کرده و می کند. آنان چندین بار تصمیم به نابودی گلزار خاوران گرفتند که با اعتراض وسیع جهانی و مقاومت خانواده هاکه با چنگ و دندان این گلزار را تا به حال حفظ کرده اند، موفق به انجام این کار نشدند.
هم میهنان ، انسانهای شریف و آزاده
گلزار خاوران تنها یاد و خاطره ایست که خانواده های داغدار از عزیزان خود دارند. در گلزار خاوران جانهای شیفته ای که آرزوی جز ایرانی آباد، آزاد و دمکراتیک نداشتند، در خاک خفته اند. بیائید تا با همبستگی با خانواده های جانباختگان فاجعه ملی ۶۷ و خانواده های عزادار جنبش عظیم مردم میهنمان، در افشای ابعاد این جنایات بکوشیم. اگر کشتار خاوران در سکوت جهانی انجام گرفت، امروز حضور ما می تواند از رخ دادن چنین جنایاتی در آینده پیش گیری نماید. حال که جنبش آزادیخواهی میهنمان شور تازه ای بخود گرفته و نسل جوان و آگاه ما پا در میدان مبارزه نهاده، با آنان همراه شویم و ابعاد جنایات جمهوری اسلامی را در برابر دیدگان جهانیان به هر شکل ممکن افشا کنیم .
روز شنبه ۱۹ سپتامبر روبروی پارلمان نروژ
