باید تا ۲۲ اردیبهشت صبر کرد و منتظر تصمیم نهایی ترامپ بود تا حضور دوباره آمریکا را در برجام تأیید کند یا از آن خارج شود. اما درهرحال چه آمریکا بماند و چه نماند، ما باید به فکر منافع ملی خود باشیم. ادامه حضور ایران در برجام به نفع منافع ملی ایران است. دراینباره نکات زیر قابلتوجه است: ۱- با خروج آمریکا آنکه نقض پیمان کرده و تعهدات خود را زیر پا گذاشته، مشخص میشود و آنکه برخلاف تبلیغات گسترده پایبندی خود را به یک معاهده بینالمللی مصوب سازمان ملل متحد همچنان اعلام میکند هم معلوم، به عبارتی توپ در زمین ایران نیست که بخواهد به عنوان ناقض صلح جهانی شناخته شود؛ درست برخلاف سالهای ۹۱ و ۹۰ که ایران ناقض صلح جهانی و مشمول ماده ۴۱ فصل هفتم منشور مللمتحد شده بود و بهراحتی با تحریمهای گسترده بینالمللی روبهرو شد. در آن سالهای دوران احمدینژاد، چین و روسیه هم در کنار موافقان تحریم ایران بودند و حال آنکه در شرایطی که ایران از برجام خارج نشود، علاوهبر چین و روسیه کشورهای اروپایی هم نشان دادهاند برخلاف آمریکا با برجام مخالفتی ندارند و به تعهدات خود مبنیبر تعامل و همکاری با ایران پایبند هستند.
۲- ادامه حضور ایران در برجام یعنی اینکه ایران همچنان میتواند با همین رقم دو میلیون و ۴۰۰ هزار بشکه به صادرات خود ادامه دهد برخلاف سال های ۹۰ و ۹۱ که صادرات نفت ایران تا یک میلیون بشکه کاهش یافته بود و درصورت ادامه آن وضع تصور صدور نفت در برابر غذا و دارو هم وجود داشت. درآمد حاصل از این مقدار صادرات نفتی در کنار درآمد صادرات غیرنفتی میتواند همچنان برای رشد و توسعه کشور ضروری باشد.
۳ – خروج از برجام پس از خروج آمریکا این بهانه را به دست مخالفان ایران میدهد که ایرانیان با ازسرگیری غنیسازی به دنبال بمب اتمی هستند؛ یعنی بازگشت به سالهای قبل از برجام که پرونده ایران در پرتو پروپاگاندای مخالفان خود از آژانس بینالمللی اتمی به شورای امنیت سازمان ملل ارسال و مجوز تحریمهای هستهای صادر شد.
غلامعلی دهقان-عضو شورای مرکزی حزب اعتدال و توسعه
