تهران، سائوپائولوی جمهوری اسلامی

بعضی از اقتصاددانان کشور در مورد سائوپائولوئی شدن اقتصاد ایران هشدار می دهند. سائوپائولو بزرگترین شهر برزیل است کە نماد نابرابری شناختە می شود، شهری با دیوارهای بزرگ کە مانند دوران آپارتاید در آفریقای جنوبی، و اما این بار بر اساس معیار فقر و ثروت و نە رنگ پوست، محلات را در آن از هم جدا می کنند، با گروههای ممتاز دارای محافظان ویژە و شخصی و گیت های امنیتی، شهری کە ثروتمندان در آن با هلیکوپترهای شخصی از محل زندگی و کسب و کارشان در برجهایشان جابجا می شوند. و حال در ایران تحت سیطرە جمهوری اسلامی هم حکایت دارد بە همان مسیر پیش می رود.

الیگارشی قدرت در ایران از طریق اقتصاد رانتیری و انواع و اقسام امتیازاتی کە برای خود قائل است، و با شبکە گستردەای از بورژوازی مالی و بازرگانی کە بدور خود تنیدەاست و عمدتا ریشە در نهادهای امنیتی و ایدئولوژیکی نظام دارند، چنان ثروتی بە هم اندوختەاند کە دیگر نە تنها توان پنهان کردن آن را ندارند بلکە با فروپاشی هرچە بیشتر معیارهای اخلاقی و حتی عدم پایبندی ظاهریشان بە اصول بە اصطلاح انقلابی خود، با دریدگی خاصی شروع بە نمایش ثروت افسانەای خود نمودە و در اوج بحرانهای اقتصادی و اجتماعی کە تاروپود جامعە را درهم نوردیدەاست، اکثریت قریب بە اتفاق جامعە ما را کە در تنگدستی و فقر و انواع و اقسام گرفتاری زندگی می کنند در بهت فروبردەاند. گوئی دیگر اسلحە، شکنجە و سرکوب کافی نیست و باید بنوعی دیگر و از طرق بمراتب نوین تر بە منکوب کردن جامعە دست زد. گستاخی این جماعت به حدی رسیده که حتی در مقابل افشاگری زندگی مرفه آنها به مردم معترض می توپند و می گویند، زندگی خصوصی ما به شما ربط ندارد.

اگر پدیدە سائوپائولوئی شدن جامعە ناشی از تشدید فوق العادە نابرابری های اقتصادی و طبقاتی است، جائی کە در آن سرمایە بە میل خود و بدون هیچگونە مانعی بال و پر می زند، در جمهوری اسلامی این پدیدە علت دیگری نیز دارد. و آن همانا نیاز نظام بە مصرف افسانەای پول و ثروتیست کە در دست عدە قلیلی جمع شدەاست جهت بە چرخە درآوردن هر چە بیشتر اقتصاد تحت محاصرە کشور. در شرایطی کە اکثریت مردم آهی در بساط ندارند کە با آن نالە کنند، و بیشتر از بیست و پنج درصد مردم کشور در زیر خط مطلق فقر زندگی می کنند، در شرایطی کە قشر بهرەمند از رانت قدرت، چنگ در درآمدهای میلیاردی پنهان و قاچاقی کشور دارد، تمام دستگاە حاکم طوری عمل می کند کە بتواند هر چە بیشتر مفر فراختری برای صرف این پولهای بادآوردە در بازار بیابد. قشر دست یافتە بە پول و ثروت ناشی از قدرت سیاسی، دیگر آنچنان از تثبیت موقعیت خود در قدرت اطمینان دارد کە هیچ دستگاە قضائی نمی تواند بە سراغش رفتە و از چگونگی کسب ثروتش بازخواست کند.

ابر و باد و مە و خورشید و فلک در کارند تا آنان برجی بدست آرند و بە غفلت بخورند!

واقعیت این است کە حاکمان از توجیە ایدئولوژیکی وضعیت موجود هم کم نمی آورند. اگر اسلام مورد ادعای آنان دین رافت و رحمت است، دین بردە داری هم هست. مگر همین چندی پیش نبود کە یکی از مجتهدین آنها در این مورد بە تاریخ اسلام مراجعە کرد و از بودن بردە در زمان محمد گفت! پس اگر بردە داری در نظام اسلامی مجاز است، چرا شهری مملو از بازرگانانی متمول مجاز نباشد کە محلات مجاور آنها محل سکونت همان بردەهای هزار و اندی سال پیش اند؟!

خلیفەهای پول و ثروت، امامان گنج و صندوق های لبریز از طلا و جواهرات کە اعتقاد بە خدا و توبە کلامی بەگاە تلاطمات احتمالی اخلاقی می توانند بە کمکشان بیایند، بی باک از آنچە کە می گذرد و با توجە بە اینکە ثروتشان نظام را در مقابل کفر جهانی حفظ می کند، از رضای خدا نسبت بە خود اطمینان کامل دارند! و جائی کە حفظ نظام اسلامی اوجب واجبات است، بالاخرە می توان هر پدیدە ضد بشری را توجیە کرد.

سائوپائولوئیسم جمهوری اسلامی، شکل تطبیق نظام تئوکراتیک حاکم با الزامات جهانیست کە برای پیروزشدن در آن پول حرف اول را می زند، و بی گمان راهی را کە رژیم بازکردەاست بە شاهراههای گستردەتری رە خواهد برد کە وضعیت فاصلە طبقاتی در کشور را از آنی کە هست فاجعەبارتر خواهدکرد. جمهوری اسلامی با طبقاتی کردن بیشتر کشور، درصدد تقویت مقاومت خود در مقابل دشمنان خارجی است.