در آغاز قرن ۱۴ خورشیدی طبقه کارگر ایران، میرود تا ۹۳ مین سال برگزاری مراسم اول ماه مه را برگزار کند، روزی که همواره مراسم مستقل کارگری چه در زمان حاکمیت پهلوی و حتی جمهوری اسلامی، با بازدارندگی به طرق مختلف مواجه شده و میشود. نخستین گرد هم آیی، قدرت نمایش کارگران و زحمتکشان میهن ما در سال ۱۳۰۰ به ابتکار اتحادیه مرکزی کارگران ایران برگزار شد، که با وجود رشد محدود کارگر در سال ۱۳۰۸- با تشکل های بیش از ۱۶ سندیکا و اتحادیه های کارگری در ایران تشکیل شده بود و باعث سازماندهی مراسم اول ماه مه توسط نفتگران پالایشگاه آبادان شد.
امسال نیز کارگران و زحمتکشان ایران دوشادوش دیگر همرزمان خود در سراسر جهان در شرایطی به پیشواز روز جهانی کارگر میروند، که بحرانهای متعدی در عرصه های گوناگون، زندگی و معیشت آنان را هر چه بیشتر به مخاطره انداخته است. کارگران و زحمتکشان ایران هنوز در چنبره مثلث، تحریم های آمریکا، مدیریت غلط مسببان وضع موجود در جمهوری اسلامی و کرونا گرفتار است به گونه ای که بیم و هراس آنها از بیکاری در ابعاد بی سابقه ای فزونی یافته است که زحمتکشان آثار آن را با گوشت و پوست استخوان احساس میکنند. در حالی که امید می رفت فروکش های پاندمی زمینه ای فراهم نماید تا کارگران و زحمتکشان ایران بار دیگر کار و فعالیت در محیط آرام فعالیت اقتصادی را تجربه کرده و با رکود اقتصادی دست و پنجه نرم کنند تا مانع تعطیلی کارگاه های مراکز کار و تولید شده و به تبع آن ابعاد بیکاری نیز چون گذشته بالا نرود . متاسفانه در کنار ابهام در سرنوشت برجام و سنگ اندازیهای آمریکا، جهان شاهد اقدامات نظامی کشورهای امپریالیستی و ناتو شد که زمینه ساز جنگ اوکراین شد، اقدام نظامی با حمایت ۳۰ کشور سرمایه داری که نتیجه تحریکات سیاسی آمریکا بود. زحمتکشان میهن مان نظیر رنجبران جهان دریافتند که هر چند در لحظه کنونی پایان این جنگ و نحوه خاتمه آن بر کسی روشن نیست، ولی تاثیرات مخرب آن تا مدتها در قالب افزایش قیمتهای مایحتاج ضروری مردم ادامه خواهد داشت و باعث میشود، موج تازه ای از تشدید و وخامت اوضاع اقتصادی در زندگی زحمتکشان رقم خورده که گرانی و تورم را به همراه خواهد داشت، که نه تنها برای کارگران و زحمتکشان ایران که بر کارگران جهان آثار زیانباری برجا میگذارد . در حالی که برنده جنگ اوکراین زرادخانه آمریکا میباشد، متقابلا، طبقه کارگران و زحمتکشان و دیگر مزد بگیران و حقوق بگیران جهان بازنده هستند که باید بهای جنگ خانمان سوزی را بپردازند تا جیب شرکت های عظیم اسلحه سازی و کارتل های نفتی را پر کنند، در شرایطی که طی دهه های متمادی تاکنون روز به روز اوضاع زندگی کارگران و زحمتکشان ایران بسیار سخت و طاقت فرسا شده است به ضرس قاطع امسال نیز حکومت اسلامی بر سر راه برگزاری مراسم مستقل کارگران راهبند ایجاد خواهد کرد، زیرا همه ساله جهت پیشگیری از برگزاری این روز جهانی با همبستگی با کارگران جهان، مبادرت به اقدامات بازدارنده نموده و می کوشد تا با برگزاری مراسم دولتی به زعم خود مانع شکل گیری اعتراضات و تجمعات مستقل کارگری شود. با این وجود تاکتیک بازدارندگی جمهوری اسلامی نمی تواند سبب شود تا در روز اول ماه مه کارگران و زحمتکشان میهن با هدف نجات انسانها، فریاد رسای زنده باد سوسیالیسم را سر ندهند .
کارگران و زحمتکشان میهن مان امسال نیز باید بار دیگر با آرمان های سوسیالیستی تجدید پیمان کنند، و بدون وقفه بکوشند تا مادامی که زرادخانه های گوناگون و قدرتمند نئولیبرالیسم ها، کمر بر اعمال بی عدالتی نسبت به منافع بر حق کارگران بسته اند، هرگز از نظام ارزشی سوسیالیستی روی برنگردانند . زیرا نئولیبرالیسم ها و بلندگو های تبلیغاتی آنها شبانه روز در بوق و کرنا می دمند و با سوسیالیسم هراسی میکوشند تا روان اجتماعی جوامع در حال توسعه از جمله ایران را نسبت به سوسیالیسم و اهداف والای انسانی عدالت و آزادی خواهانه را چنان شستشو دهند تا نظام ارزشی سوسیالیستی را هیولای دهشتناک، با سیمای دیکتاتوری خشن تصور شود که تمامی آزادی های فردی و اجتماعی و ارزش های انسانی را از بین میبرد.
زمان آن فرا رسیده است تا جریان چپ ایران و بالاخص سازمان فداییان خلق ایران( اکثریت)، بار دیگر باید به طور شفاف و مشخص، با تکیه بر آلترناتیو آزادیخواهانه، صلح طلبانه و مترقی سوسیالیستی به صحنه آمده و کارگران و زحمتکشان میهن را دعوت نماید، چنان دعوتی تا نیروهای اردوگاه کار و زحمت یعنی سوسیالیسم، بتوانند قد راست کنند تا در مقابل برآمد های فاشیستی نیو لیبرالهای جهانی و سیاست های نئولیبرالی وطنی، قادر شوند دوباره با شعار زنده باد سوسیالیسم رخ بنماید و در نتیجه مصاف با پروپاگاندای نیو لیبرالها، آلترناتیو سوسیالیستی را به عنوان سمبل رفاه عمومی، تامین اجتماعی، صلح و آزادی معرفی نمایند.
اول ماه مه روز همبستگی جهانی و پیکار مشترک کارگران در پرتو اهداف سوسیالیستی علیه سرمایه داری است. در این روز جهانی نماد اتحاد و همبستگی و مبارزه کارگران و زحمتکشان جهان برای برپایی دنیایی عاری از استثمار انسان از انسان و سرشار از آزادی و عدالت اعلام میشود ، چون این روز نه تنها نماد مبارزه بلکه روز جشن کارگران و نمایش قدرت و اتحاد آنان است . نباید واقعیتی را از نظر دور کرد که چرا با وجود کثرت بسیار اعتراضات و مبارزات پراکنده کارگران سالهای اخیر تا کنون، متاسفانه هنوز شاهد آن باشیم که جنبش کارگری از حداقل تشکل مستقل و پایدار و مناسب برخوردار نباشد و این عدم حضور کارگران در تشکل های مبارزاتی جای حرفها باقی می گذارد تا ما مدافعان ارزش هایی سوسیالیستی متوجه شویم، تنها جمهوری اسلامی و سرمایه داران عامل ایجاد مشکل و محدودیت های تشکل یابی کارگران نیستند، و تغییر شرایط جهانی کارگران، راهیابی آنها به تشکل های کارگری را مشکل می نمایاند که باید فعالین کارگری در این رابطه آسیب شناسی لازم را بعمل آورند.
