وزرای خارجە گروە جی هفت در لندن بە نشست سە روزە خود پایان دادند. بهبود اقتصادی جهان بعد از بحران کرونائی، و تغییرات اقلیمی از جملە موارد اصلی مورد بحث در این نشست بودند. گروە، با دادن بیانیەای راجع بە مسئلە حقوق بشر در ایران، چین و روسیە هم اظهار نظر و اتخاذ موضع کرد.
متاسفانە باز در نشست کشورهای صنعتی و پیشرفتە غربی در مورد حقوق بشر گزینشی برخورد می شود، و عمدتا علیە کشورهائی موضع انتقادی اتخاذ می شود کە منافع و موقعیت غرب را تهدید می کنند. گروە هفت کاملا نسبت بە پایمال کردن حقوق بشر توسط کشورهای دیگر، از جملە اسرائیل، عربستان، مصر و غیرە نە تنها موضعگیری نمی کند، بلکە خیلی سادە از کنار آنها گذشتە و بە فراموشی می سپارد.
انتظار آن می رفت کە جها ن غرب کە خود را لیبرال دمکراسی می داند و نظام خود را پی افکندە بر ارزشهای دمکراتیک، لیبرال و حقوق بشری می انگارد، بعد از تجربە ترامپ در ایالات متحدە آمریکا، این بار با روش و نمای جدیدی ظاهر شود و این بە واقعیت تلخ واقف باشد کە از جملە علل سربرآوردن ترامپیسم در آمریکا همین گزینشی برخوردکردن در بارە حقوق بشر چە در داخل تعدادی از این کشورها و نیز در سیاست خارجی آنهاست.
مدتی پیش کیسنجر در مورد جنگ سرد و شروع جنگ مابین آمریکا و چین هشدار داد، و برای برون رفت از خطر موجود، ایالات متحدە را بە تغییر روش فراخواند. و آیا تغییر روش همانا برخورد بە گونەای دیگر در مورد امر حقوق بشر در سطح جهانی نیست؟
درست است کە همیشە مابین پرنسیپها و دیپلماسی فاصلەای معین وجود دارد، اما تکرار همان مواضع پیشین توسط غرب (بعد از بە قدرت رسیدن بایدن)، نە تنها منجر بە پیشروی و احیای جایگاە این کشورها نخواهد شد، بلکە بە معنای درجازدن و تکرار تاریخ نسبتا بیهودەای است کە کارنامە خود را سالها پیش پس دادە است.
غرب احتیاج بە خانەتکانی در چگونگی تعریف رابطە خود با دوران روشنگری و پیشبرد ایدەهای آن در جهان دارد. حقوق بشر را نمی شود گزینشی پیش برد.
لااقل، سوزنی بە خود و بعد جوالدوزی بە دیگران!
