دیدار امروز ملک سلمان، پادشاه عربستان سعودی، با پوتین و اظهارات او در این دیدار حاوی چند پیام مهم برای مقامات جمهوری اسلامی نیز بود، که اگر با دیدۀ این مقامات و از موضع آنان به پیامهای مورد نظر نگاه کنیم، قاعدتاً باید ارزیابی مثبتی از آنها داشته باشیم.
شاید در محافل سیاسی ایران این که پادشاه عربستان از طریق روسیه خواسته است که “ایران از دخالت در منطقه دست بردارد” برجسته شود و همین، دیگر پیامهای او را تحت الشعاع قرار دهد. با این حال نباید از نظر دور داشت که اولاً در کادر رقابت منطقه ای بین ایران و عربستان این سخن نه تازه است و نه تعرضی، و ثانیاً همین واقعیت که پادشاه عربستان گلایه از ایران دایر بر “دخالت در منطقه” را نزد “دوست” ایران برده است، در عرف دیپلماتیک ابداً بی اهمیت نیست.
اما سوای این مورد، ملک سلمان خواهان راه حلی مسالمت آمیز برای سوریه، که “متضمن حفظ تمامیت ارضی این کشور باشد” شده است. همچنین در مخالفت با رفراندوم کردستان عراق، بر لزوم حفظ تمامیت ارضی عراق تأکید کرده، امیدواری نشان داده که شاهد تشکیل دولت مستقل فلسطینی به پایتختی اورشلیم باشد و از انتقاد از وضعیت اقلیت مسلمان روهنگیا در میانمار هم دریغ نورزیده است.
مهمتر از همه این که سلمان از آمادگی برای همکاری با روسیه به منظور تثبیت قیمت نفت گفته است و این آن نکته در اظهارات امروز اوست که در اغلب رسانه های خارجی برجسته و به کوشش برای تغییر در ساختار قدرت جهانی تعبیر شده است. این را که او تمایل عربستان سعودی را برای ایجاد یک مرکز مبارزه با تروریسم تحت نظر سازمان ملل ابراز کرده است، نیز نباید ناگفته گذاشت.
احتمالاً ملک سلمان اطلاع ندارد که در سازمان ملل هنوز تعریف واحدی برای تروریسم وجود ندارد، همچنین تجربیات سالهای اخیر باید به او آموخته باشند که تلاش برای تثبیت قیمت نفت نقش زدن بر آب است تا چه رسد به این که بتوان به اتکای نفت ساختار قدرت جهانی را تغییر داد. اما چنان که گذشت، این اظهارات قاعدتاً نباید به گوش مقامات جمهوری اسلامی بدآهنگ بنشینند.
