مبارزات دانشجوئی ۱۶ آذر در آستانۀ ۶۰ سالگی قرارگرفته و راز پایداری این پیکار در طول تبهکاری دو رژیم شاه و جمهوری اسلامی، در ژرفای ستمی نهفته است که بر مردم جامعه ما روا می رود.
تباهی حکومتهای ضدبشری مردم جامعه ما را واداشته که هر نشانۀ مقاومت و پیکار با بیعدالتی و خفقان را گرامی بدارند و به یاد و به امید رسیدن به دنیایی آزاد از هرگونه ستم پیش بروند.
۱۶ آذر، هم یادآور مبارزۀ دانشجویان و مردم سرزمین ما با کودتای رژیم شاه و حمایت آمریکا از آن است و هم نشانۀ مبارزاتی است که در حاکمیت شاه ادامه داشته اند. ۱۶ آذر هم چنین یادآور جنبش دانشجوئی سال ۱۳۸۸ است که رژیم جمهوری اسلامی را نیز در آستانۀ سقوط قرار داد و یادآور جنبش عظیم مردم ایران در سه سال گذشته و همه مقاومتها و مبارزاتی است که مردم ایران در این سی و چهار سال حاکمیت و سلطۀ جنایتکاران جمهوری اسلامی در پیش گرفته اند.
یاد حمید قندچی، مهدی شریعت رضوی و مصطفی بزرگ نیا که در ۱۶ آذر سال ۱۳۳۲ خونشان بر زمین ریخت، به عنوان نمونه، و یاد هزاران دانشجوی ناشناخته دیگر که در زمان شاه و جمهوری اسلامی به خاک افتادند و زیر شکنجه و بیداد و زندان زندگی شان را از دست دادند همواره گرامی است. دنیای زیبای آینده گلباران خاطرۀ بزرگ آنان را در پیش خواهد داشت.
و اکنون، دنیای امروز نشانه های دگرگونی عظیمی را از خود بروز می دهد که امید برافتادن تباهی و برقراری آرامش و برابری و آزادی را در آینده نزدیک نوید می دهد. در جهان امروز، همه جا، از جمله در جامعه ما، توده های میلیونی و تهیدست و ستمدیده مردم به پا خاسته اند تا حق خود را بگیرند و از نکبت حکومتهای بیدادگر آسوده شوند.
ستم باقی نمی ماند. جنبش دانشجوئی در پیوند با همه جنبشهای آزادیخواهانه همچنان پیکار می کند و با یادآوری نشانه هایی هم چون ۱۶ آذر و به امید رهائی از پا نمی نشیند.
