روز ۱۲ فروردین را به روز “جمهوری ایران” تبدیل کنیم!

۳۰ سال پیش و پس از دوهزار و پانصد سال، نظام سلطنتی در ایران فرو ریخت. در آن هنگام صدای حق طلبانه ملت ایران استقلال، آزادی و عدالت اجتماعی بود. زیرا ایرانیان در طی صد سال گذشته سه بار برای کسب آزادی و برقراری حاکمیت خود دست به مبارزه همگانی زده اند و آنان بخوبی می دانند استقلال و آزادی تنها گزینه معتبر و ممکن در مقابل استبداد و دیکتاتوری است و دقیقاً بدین خاطر است که مردم ایران بیش از صد سال است در جهت برقراری دمکراسی و حاکمیت خویش تلاش می کنند و مطمئناً تا حصول آن به مبارزه ادامه خواهند داد.

آنچه طی این صد سال در عمل و مبارزه مردم روی داده است و می دهد ادامه مبارزه بر ضد استبداد و خودکامگی جهت برقراری حاکمیت خویش است. آشکار است برخلاف ادعای خمینی و دیگر سردمداران جمهوری اسلامی انقلاب مردم ایران هیچگاه بخاطر اسلام نبوده است، ساده اندیشی است که باور داشته باشیم مردمی با آن شور مبارزاتی و آرمانهای ضد استبدادی خواهان برکناری استبداد شاهی و برپائی استبداد مذهبی شوند. ولی خمینی و همراهان وی صدای آزادیخواهانه و آرمانهای ضد استبدادی مردم ایران را که در شعار استقلال و آزادی متبلور می یافت را نادیده گرفتند و از آنجائیکه قصد برپائی دیکتاتوری خود را داشتند تن به خواستهای به حق مردم نداده و از فرصت موجود استفاده کرده و تنها آلترناتیو حکومت یعنی جمهوری اسلامی را در پای صندوق های رآی به نمایش گذارده و همزمان با بازسازی استبداد به دستگیری، شکنجه، اعدام، کشتار مردم و مخالفین خویش پرداخته تا بتوانند ولایت مطلقه فقیه را نیز به مردم ایران تحمیل نمایند.چرا ندای انقلاب مردم ایران علیرغم سرنگونی رژیم پهلوی و پیروزی آنان بر نظام استبدادی سلطنتی به ثمر نرسید و خمینی به خواسته اصلی مردم که استقلال، آزادی و رشد در پرتو عدالت اجتماعی بود پایبند نماند؟ آنچه مسلم است عوامل متعددی در عدم موفقیت انقلاب مردم ایران نقش داشتند که بارزترین اش طرز تفکر غالب رهبری جامعه از آزادی و دمکراسی و ناروشن بودن فهم آنان از آزادی و استقلال می باشد زیرا رسیدن به قدرت بهر وسیله ای تفکر غالب رهبران سیاسی اجتماعی ایرانیان از تاریخ باستان تا به امروز بوده است.

از مهمترین جاذبه های تحول خواهی مبارزات مردم ایران طی بیش از صد سال اخیر برعلیه استبداد و خود کامگی جاذبه دمکراسی خواهی و استقلال طلبی مبارزات مردم ایران است و مردم ایران با تجربه عملی خود بخوبی پی برده اند تنها از طریق کسب استقلال و آزادی است که می توانند به عدالت آجتماعی، رشد، بهروزی و نهایتاً به حاکمیت خویش برسند.

چرا صدای انقلاب ضد استبدادی مردم از انقلاب مشروطه تا به حال استقلال و آزادی بوده است و می باشد؟. هدف مردم از بیان چنین شعاری قبل و بعد از رخ دادن انقلاب بهمن ۱۳۵۷ چه بوده است و چرا مستبدین و زورپرستان همواره در صدد نابودی چنین صدائی هستند و از این صدا هراس دارند.

استقلال: یعنی هیچ قدرت خارجی حق شراکت در حاکمیت مردم ندارد و می باید دست آنان را از حقوق ملی مردم ایران کوتاه کرد زیرا سیاسیون قدرت پرست همواره جهت سرکوب مردم، نیروهای آگاه جامعه و نهادهای مدنی به قدرتهای خارجی اتکاء می نمایند تا در حفظ قدرت و زندگی خویش کوشا باشند.

آزادی: اگر استقلال بمعنای شناخت توانائی خویش در اداره امور خویش باشد با آزادی هم معنا میشود. آزادی برای آن است که یک ملت به حقوق انسانی و حقوق ملیخویش آگاه باشد. هر گاه شهروندان یک جامعه به آزادی و حقوق حقه خویش آگاه شوند آن جامعه مبدل به جامعه آزاد و تحول پذیر می گردد زیرا تجاوز به حقوق ذاتی انسانها با زور و خشونت انجام می گیرد بنا براین با آگاهی و آگاهی پذیری از حقوق خویش و آزادی خویش است که خشونت خشونت طلبان پایان یافته و فنا میشود.

برای اینکه صدای انقلاب مردم ایران یعنی استقلال، آزادی و رشد در عدالت اجتماعی به عمل بیانجامد و دارای کشوری آباد و آزاد شویم و آحاد ملت با نشاط دست در دست هم جامعه ای باز و دمکرات را پی ریزی نمایند و ظلم و ستم استبدادی را برای همیشه به زباله دان تاریخ بسپارند. باید تمام مردم بویژه رهبران سیاسی به چگونگی برقراری آزادی و دمکراسی اندیشه نمایند و آزادی را اندیشه راهنمای خود سازند. تنها با اندیشه آزادی و بیان آن است که می توانیم حق حاکمیت را از آن مردم گردانیم. زیرا با توجه به اهمیت نقش مردم در برقراری آزادی و استقلال است که می توانیم از باز گشت خشونت و استبداد جلوگیری نمائیم.

هم صدا با آرمان های ملت ایران، روز ۱۲ فروردین را به روز “جمهوری ایران” تبدیل کنیم.