استاندارد هاى کارگرى یکى از مهمترین بخش هاى سازمان بین المللى کار (ILO) است. این سازمان با دسته بندى شغل ها استانداردهاى متفاوتى را براى کارگران در نظر گرفته و در این طبقه بندى استانداردى نیز تنها براى زنان کارگر طراحى کرده است که براساس آن بسیارى از کشورهاى دنیا در حال اجراى مفاد آن هستند و زنانى که به هر دلیلى متوجه نقض حقوق شان توسط کارفرمایان مى شوند با تماس با کارشناسان این سازمان بین المللى در کشورهایشان مى توانند احقاق حق کنند.براساس این استاندارد زنان باردار و مادرانى که تازه وضع حمل کرده اند باید ۱۲ هفته مرخصى از سوى کارفرما به آنها داده شود تا با مشکل جسمى و یا روحى مواجه نشوند از سوى دیگر سازمان هاى خدماتى و رفاهى باید به این کارگران خدمات پزشکى ارائه کند و این امر مستلزم بیمه شدن کارگران توسط کارفرما است.زنان باید براساس استاندارد تائید شده از هرگونه فعالیتى که به نوعى امنیت و سلامت آنها را به مخاطره مى اندازد پرهیز کنند که این بند با دخالت کارشناسان و مسئولان حمایتى کارگران امکان پذیر است.در همین راستا طبق پروتکل امضا شده در سال ۲۰۰۰ در (ILO) فعالیت کارگران زن در کارهاى زیرزمینى مانند معدن ممنوع و همچنین هر نوع کار و فعالیت شبانه که امنیت این گروه را به مخاطره بیندازد ممنوع است. ILO همچنین در قالب یک برنامه جهانى طرحى براى سلامت و امنیت کارگران برنامه ریزى کرده و به اجرا گذاشته و در تلاش است تا سازمان هاى مختلف را نیز به فعلیت گسترده در این بخش تشویق کند. این برنامه خصوصاً براى کارگران زنى که در محیط هاى کارى بیش از مردان در خطر هستند در نظر گرفته شده است.براساس این برنامه جهانى باید تلاش شود تا کارگران در محیط هاى کارى خود با کمترین خطرات و بیمارى ها مواجه شوند و کارفرمایان موظفند تا براى زیردستان محیطى امن و آرام مهیا کنند.این سازمان در برنامه امنیت کارگرى تلاش دارد تا کشورهاى مختلف را مجبور به رعایت سیاست هاى حمایتى از کارگران کند.کارشناسان سازمان بین المللى کار اعلام کردند آمار زنان کارگر در دنیا هر ساله رو به افزایش است و تنها در ۱۵ سال اخیر در حدود ۵۰ درصد زنان در کشورهاى مختلف جذب بازار کار شده اند که این وضعیت در کشورهاى در حال توسعه بیشتر مشاهده مى شود. این در حالى است که حقوق کارگران زن در بسیارى از این کشورها تنها به واسطه جنسیت آنها پایمال مى شود، با اینکه این گروه در محیط کار همانند مردان در شرایط سخت و طاقت فرسا کار مى کنند.براساس دسته بندى این سازمان زنان کارگر در بخش هاى مختلف چون کارخانه هاى الکترونیک تولید محصولات غذایى، شیمیایى، بیمارستان ها، بانک، هتل، بازرگانى، صنایع کشاورزى و صنایع دستى مشغول به کار هستند و بسیارى از آنها نیز براى سیر کردن شکم خود و خانواده کارهاى بسیار سخت و ممنوع را نیز انجام مى دهند.در این رده بندى زنان شاغل در بخش کشاورزى و سلامتى با بیشترین ریسک سلامتى مواجهند.زنان کشاورز با بیشترین آمار بیمارى و مشکلات ناشى از آن روبه رو هستند. جمعیت زنان کشاورز نیمى از جمعیت کشاورزان سراسر دنیا را شامل مى شود. بسیارى از آنها مجبورند ساعت هاى مداوم بدون استراحت در هر نوع شرایط آب و هوایى کار کنند. این گروه مرخصى ندارند و حقوق بسیار ناچیزى در قبال فعالیت خود دریافت مى کنند.
زنان کشاورز اغلب دچار بیمارى هاى لاعلاجى مى شوند که در بسیارى از موارد نیز جان خود را در اثر همین بیمارى ها و عدم رسیدگى صحیح به وضعیت شان از دست مى دهند.زنان فعال در بخش هاى درمانى و بهداشتى نیز در زمره کارگرانى هستند که با خطرات مختلف روبه رویند. آنها به سبب کار در بیمارستان ها و مراکز مختلف خدماتى در شهرهاى متفاوت امکان ابتلا به بیمارى هاى گوناگون و دریافت تشعشعات مختلف در هنگام عکسبردارى را دارند.این در حالى است که تمامى زنان کارگر بر اساس بررسى کارشناسان باید در هفته یک تا سه ساعت بیش از مردان کار کنند و این کار خارج از منزل جداى فعالیت آنها در منزل رسیدگى به امور کودکان و تحمل استرس هاى مختلف درون خانواده هاست که خود مى تواند براى زنان مشکلات روحى و جسمى مختلفى را ایجاد کند.بررسى هاى کارشناسان سازمان بین المللى کار نشان مى دهد زنان کارگر در سال ۲۰۰۳ در اتریش ۷۴ درصد حقوقى را دریافت کردند که مردان در همان شغل مشغول به کارند. این وضعیت در انگلیس با ۲۰ درصد، اسپانیا با ۳۰ درصد و در ژاپن با ۸۰ درصد نیز مشاهده شده است.در همین حال براساس اخبار منتشر شده قاچاق دختران و زنان کشورهاى تازه استقلال یافته به کشورهاى عضو اتحادیه اروپا براى انجام کارهاى سخت هر روزه رو به افزایش است.
منبع: ILO و BBC
